กลิ่นหอมเรียกแขกในเช้ามืด

เสียงทุบประตูด้านนอกดังสนั่นหวั่นไหวจนฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากขอบวงกบไม้เก่าคร่ำคร่า แรงกระแทกนั้นหนักหน่วงรากับว่าบานประตูไม้สนผุๆ แผ่นนั้นจะพังทะลุเข้ามาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า "หลินหว่าน! นังสารเลวเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกซ่อนเงินเอาไว้ ส่งเงินมา ไม่งั้นฉันจะพังประตูบ้านแกให้พังพินาศแน่!" เสียงแหลมสูงที่แฝงไปด้วยความโลภและความเกรี้ยวกราดดังแผดเผาเข้ามาในความเงียบสงบยามตีสามครึ่ง นั่นคือเสียงของ "ป้าสะใภ้ใหญ่" จางชุนหัว ญาติผู้พี่ฝ่ายสามีที่คอยตามรังควานและสูบเลือดสูบเนื้อครอบครัวนางมาโดยตลอด ตั้งแต่ยุคกันดารจนถึงยุคปฏิรูปนี้ ร่างกายที่อ้วนท้วนสมบูรณ์บนความทุกข์ยากของคนอื่นช่างน่าขยะแขยงเสียจริง หลินหว่านยืนอยู่หน้าเตาถ่านในห้องครัวเล็กๆ นางไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ใบหน้ารูปไข่นิ่งสงบ ดวงตากลมโตฉายแววเยือกเย็นและเด็ดขาด มือเรียวบางกำลังบรรจงตัก "พริกเสฉวนคั่วเกลือ" สีแดงฉานที่เพิ่งคั่วจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งลงในโหลแก้วจากมิติลับ กลิ่นหอมฉุนที่เป็นเอกลักษณ์ของเครื่องเทศเกรดพรีเมียมจากศตวรรษที่ 21 ผสมผสานกับกลิ่นอายโบราณ สร้างความซับซ้อนและเย้ายวนใจจนต่อมรับกลิ่นต้องสั่นสะเทือน ปัง! ปัง! ปัง! "นังเด็กไม่รู้จักโต! คิดว่าแต่งงานกับทหารพิการแล้วจะปีกกล้าขาแข็งรึไง บ้านหลังนี้สมควรเป็นของลูกชายฉัน! เปิดประตู!" หลินหว่านวางโหลแก้วลงบนโต๊ะไม้ด้วยจังหวะที่มั่นคง นางกวาดสายตามองไปที่ประตูบ้านหน้าห้อง ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน โชคดีที่สามีของนาง "โจวอี้เฉิน" ออกเดินทางไปทำธุระในเมืองตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง มิฉะนั้นชายหนุ่มคงต้องใช้กำลังเข้าจัดการกับยายป้าปากตลาดนี่ให้เสียมือเปล่าๆ แต่อย่ากระนั้นเลย คนประเภทนี้... ใช้กฎหมายและความอดทนไม่ได้ผลหรอก ต้องใช้ความเฉียบขาดฟาดหน้ากลับไปให้เจ็บแสบถึงวิญญาณต่างหาก แควก— เสียงกลอนประตูไม้ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างกะทันหัน จางชุนหัวที่กำลังเงื้อมือเตรียมทุบซ้ำถึงกับเซถลาเกือบหน้าคะมำไปข้างหน้า ร่างอ้วนท้วนถลาเข้ามาในเขตบ้านด้วยความเสียหลัก ก่อนจะตั้งหลักได้แล้วถลึงตาใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยว นางอ้าปากเตรียมจะด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด "นังตัวดี แกกล้าดียังไง— อุ๊บ!" ยังไม่ทันที่คำด่าทอจะหลุดจากปาก กลิ่นหอมลึกล้ำอันทรงพลังพุ่งเข้ากระแทกจมูกของจางชุนหัวอย่างจัง มันไม่ใช่กลิ่นอาหารธรรมดา แต่เป็นกลิ่นหอมของเครื่องเทศนานาชนิดที่ผ่านการเคี่ยวและผัดด้วยสูตรลับเฉพาะ ทั้งกลิ่นยี่หร่าคั่ว กานพลู อบเชย และความเผ็ดร้อนละมุนของพริกหอมที่เตะเข้าที่ประสาทสัมผัสจนต่อมน้ำลายของป้าสะใภ้ใหญ่หลั่งออกมาโดยอัตโนมัติ ท้องที่กำลังหิวโหยยามเช้ามืดส่งเสียงร้องโครกครากประท้วงทันที จางชุนหัวกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ดวงตาที่เคยขุ่นเคืองมองเลยร่างของหลินหว่านเข้าไปในห้องครัว หม้อดินเผาใบน้อยกำลังเดือดปุดๆ ควันสีขาวนวลพวยพุ่งพร้อมกับเศษเนื้อสามชั้นที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม สีสันของมันเป็นประกายเงางามด้วยน้ำตาลเคี่ยวคาราเมลและซีอิ๊วดำชั้นดี กลิ่นหอมของ "หมูตุ๋นพะโล้เครื่องเทศโบราณ" ลอยอบอวลตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้านจนแทบจะกลืนกินอากาศยามเช้าให้กลายเป็นรสชาติอาหาร "นี่... นี่แกทำอะไรกินกลิ่นหอมขนาดนี้!" จางชุนหัวลืมเรื่องทวงเงินไปชั่วขณะ ดวงตาเป็นประกายด้วยความโลภขั้นสุด นางพยายามจะเดินดุ่มๆ เข้าไปในครัวโดยไม่ได้รับอนุญาต หลินหว่านก้าวเท้าขวางทางไว้ทันที ร่างเพรียวบางแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจยืนหยัดอย่างสง่างาม นางใช้มือข้างหนึ่งไขว้หลัง อีกข้างยกขึ้นกอดอก สายตาคมกริบราวกับใบมีดกวาดมองผู้มาเยือนตั้งแต่หัวจรดเท้า "ป้าสะใภ้ใหญ่ มาถึงบ้านคนอื่นแต่เช้าตรู่โดยไม่ได้รับเชิญ แถมยังส่งเสียงโวยวายรากับหมูจะโดนเชือด แบบนี้เขาเรียกว่าไร้มารยาทนะคะ" น้ำเสียงของหลินหว่านราบเรียบแต่นิ่มนวล ทว่าทรงพลังจนอีกฝ่ายถึงกับชะงัก "นัง... นังหว่าน! แกกล้าสั่งสอนฉันรึ! แกซ่อนเงินค่าเลี้ยงดูที่ทหารโจวส่งมาให้ใช่ไหม เอามานี่เลยนะ ครอบครัวเรายากจนข้นแค้น ลูกชายฉันต้องใช้เงินแต่งเมีย แกเป็นสะใภ้บ้านโจว... ไม่สิ แกเป็นคนตระกูลหลินที่แต่งออกไปแล้ว สมบัติทุกอย่างในบ้านนี้ต้องเป็นของฉัน!" จางชุนหัวแผดเสียงแหลมกลบเกลื่อนความอยากอาหารที่กำลังกัดกินกระเพาะ หลินหว่านหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันทำให้จางชุนหัวรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด "สมบัติ? บ้านหลังนี้รัฐจัดสรรให้สามีฉันหลังจากปลดประจำการด้วยความชอบธรรม ส่วนเงินเดือนของอี้เฉิน... เป็นเงินที่เขาเอาชีวิตไปแลกมาในแนวหน้า ป้ามีสิทธิ์อะไรมาอ้างความเป็นเจ้าของคะ? หรือว่าสมองของป้าฝ่อไปพร้อมกับไขมันในร่างกายจนแยกแยะไม่ออกว่าอะไรคือของหลวง อะไรคือของโจร?" "แก! นังปากดี!" จางชุนหัวหน้าดำหน้าแดงด้วยความโกรธ จัดแจงจะพุ่งเข้ามายื้อ1ฉุดกระชากตัวหลินหว่าน ทว่า หลินหว่านไวกว่า นางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างสง่างาม มือเรียวเปิดฝาหม้อดินเผาออกอย่างแรง ควันความหอมระลอกใหญ่พวยพุ่งระเบิดออกมาราวกับควันจากแดนเซียน กลิ่นหอมของเครื่องเทศสูตรลับกระจายตัวทะลุกรอบประตูออกไปสู่ตรอกซอกซอยด้านนอกท่ามกลางความมืดสลัวของเช้ามืดอย่างรวดเร็ว ในยุค 70-80 ที่ผู้คนต่างอดอยากและกินอาหารรสจืดชืดอย่างไร้รสชาติ กลิ่นหอมเย้ายวนระดับภัตตาคารหลวงเช่นนี้เปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่ปลุกให้คนทั้งหมู่บ้านตื่นจากการหลับใหล เสียงเปิดหน้าต่างและเสียงฝีเท้าเดินต้วมเตี้ยมเริ่มดังขึ้นจากบ้านละแวกใกล้เคียง ชาวบ้านต่างพากันสูดจมูกฟุดฟิดด้วยความงุนงงและอยากรู้อยากเห็นว่ากลิ่นหอมสวรรค์นี้มาจากไหน จางชุนหัวสูดกลิ่นเข้าไปเต็มปอด ความโลภเข้าครอบงำจนลืมความอับอาย นางพยายามจะแย่งชามหมูตุ๋นในมือของหลินหว่าน แต่หลินหว่านกลับตักเนื้อหมูชิ้นโตสีแดงฉานเงางามราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ ที่เพิ่งหุงเสร็จ ควันกรุ่นๆ พร้อมความมันวาวและกลิ่นเครื่องเทศที่เตะจมูก ทำให้แม้แต่จางชุนหัวยังต้องกลืนน้ำลายดังเอื๊อกใหญ่จนแทบสำลัก "ถ้าป้าอยากได้เงินนัก... ทำไมไม่ลองซื้อนี่ดูล่ะคะ?" หลินหว่านยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แววตาซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิด "ข้าวหน้าหมูตุ๋นเครื่องเทศสูตรพิเศษ ชามละสองเหมา ห้ามต่อราคา ถ้าไม่มีเงินสด ก็เอาตั๋วอาหารหรือไข่ไก่มาแลก ห้ามชิมก่อนจ่ายเงินด้วยนะคะ" จางชุนหัวอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทัน นังเด็กนี่... กล้าเปิดร้านขายอาหารเถื่อนในบ้านตัวเองแถมยังคิดจะไถเงินนางกลับอีกงั้นรึ! แต่ทว่า ในจังหวะที่ความโลภและความหิวโหยกำลังตีรวนอยู่ในอกของป้าสะใภ้จอมสูบเลือด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูรั้วบ้านด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "สหายหลินหว่านครับ... ผมได้รับกลิ่นหอมนี่มาจากท้ายซอย อาหารที่คุณทำ... ขายใช่ไหมครับ?" เสียงทุบประตูไม่ได้มาจากญาติผู้พี่ตัวแสบ แต่เป็นเสียงทุบทุ้ม นุ่มลึก และเต็มไปด้วยอำนาจของชายหนุ่มในเครื่องแบบชุดซาฟารีสีเขียวเข้มผู้หนึ่ง ซึ่งยืนรออยู่หน้าประตูบ้านพร้อมกับกระเป๋าเอกสารหนังเก่าๆ และธนบัตรในมือที่เตรียมพร้อมจะจ่ายเงินทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของหลินฮวายุคปฏิรูปด้วยเสมอนะคะ