คู่แข่งจอมอิจฉาปรากฏตัว

"ถอยไป! ถอยไปให้หมด! พวกเราได้รับแจ้งมาว่าบ้านหลังนี้มีการลักลอบค้าของเถื่อนและซุกซ่อนสิ่งของผิดกฎหมาย!" เสียงตบประตูดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับแรงกระแทกจากด้านนอกจนวงกบไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน โคมไฟสีแดงหน้าบ้านส่ายไกวไปมาตามแรงกระชาก เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบสีเขียวมะกอกสามนายยืนเรียงหน้ากระดานด้วยใบหน้าบึ้งตึง นำโดยหัวหน้าชุดตรวจค้นที่มีรอยแผลเป็นพาดผ่านหางคิ้วซ้าย สายตาของเขาคมกริบกวาดมองไปทั่วบริเวณห้องโถงเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของพริกหอมและอบเชยคั่ว หลินหว่านยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าเตาฟืน มือเรียวยาวที่ถือตะหลิวไม้ไผ่ไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย นางแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความมั่นใจทำเอาเจ้าหน้าที่ผู้มาเยือนถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "ค้าของเถื่อนหรือคะเจ้าหน้าที่? ช่างเป็นข้อกล่าวหาที่หนักหนaาเสียจริง บ้านเรือนชนบทหลังเล็กๆ แห่งนี้จะมีปัญญาไปซ่อนสิ่งผิดกฎหมายชิ้นไหนกัน หากท่านอยากค้น เชิญตามสบายเลยค่ะ แต่อย่าลืมว่าหากพวกท่านค้นไม่พบอะไร... การบุกรุกเคหสถานยามวิกาลเช่นนี้ จะต้องมีใครสักคนรับผิดชอบต่อชื่อเสียงที่เสียหายของพวกเรานะคะ" น้ำเสียงของหลินหว่านราบเรียบแต่มั่นคง ท่วงท่าของนางสง่างามจนแทบไม่เหมือนหญิงสาวชาวบ้านทั่วไป โจวอี้เฉิน สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวเท้าออกมาจากมุมมืด ร่างหนากำยำในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มยืนบังภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองหัวหน้าชุดตรวจค้นนิ่งสนิท แรงกดดันจากไอสังหารของอดีตทหารผ่านศึกแผ่ซ่านออกมาจนเจ้าหน้าที่หนุ่มนายหนึ่งถึงกับเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "เชิญ" โจวอี้เฉินเอ่ยสั้นๆ เพียงคำเดียวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง หัวหน้าชุดตรวจค้นกัดฟันกรอด เขาได้รับสินบนและคำสั่งลับมาจากแม่ค้าใหญ่ประจำตลาดมืดฝั่งตะวันออก นางจางผู้ผูกขาดการค้าเครื่องเทศในอำเภอมานานหลายปี ย่อมไม่ยอมปล่อยให้ร้าน "หอมหมื่นลี้" ของหลินหว่านแย่งลูกค้าและทำลายราคาสินค้าจนย่อยยับแน่ นางจางใช้เส้นสายบีบบังคับให้เจ้าหน้าที่กลุ่มนี้มาตรวจค้น โดยหวังจะยัดข้อหาและยึดสินค้าทั้งหมดไปทำลาย "ค้นให้ละเอียดทุกซอกทุกมุม!" หัวหน้าชุดออกคำสั่ง เจ้าหน้าที่สองนายกรูเข้าไปรื้อค้นตู้เก็บของ ลังไม้ใส่เครื่องเทศ และกระสอบแป้งทันที ข้าวของกระจัดกระจาย เศษพริกไทยแห้งร่วงกราวลงกับพื้น ทว่า... ยิ่งค้น สีหน้าของเจ้าหน้าที่ทั้งสองก็ยิ่งซีดเผือดลงเรื่อยๆ ในตู้ไม่มีสิ่งของผิดกฎหมาย ไม่มีทองคำแท่งหนีภาษี หรือเอกสารต้องห้ามใดๆ มีเพียงสมุนไพรชั้นดี เครื่องเทศหายากที่จัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ และขวดโหลใส่ซอสลับที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจเท่านั้น หลินหว่านมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะในใจ โชคดีที่เมื่อครึ่งชั่วยามก่อน นางเพิ่งใช้นิ้วแตะมิติลับเพื่อเก็บวัตถุดิบสำคัญทั้งหมดกลับเข้าไปในมิติที่มีระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุด สิ่งที่อยู่ข้างนอกนี้จึงเป็นเพียงสินค้าธรรมดาสั่งซื้อจากสหกรณ์การเกษตรที่มีใบเสร็จถูกต้องตามกฎหมายทุกประการ "รายงานหัวหน้า... ไม่พบสิ่งผิดกฎหมายครับ!" เจ้าหน้าที่นายหนึ่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยรายงานด้วยเสียงสั่นเล็กน้อย หัวหน้าชุดตรวจค้นหน้าถอดสี เขาหันมาจ้องหน้าหลินหว่านสลับกับโจวอี้เฉินด้วยความตกตะลึง "เป็นไปได้อย่างไร..." "ไม่มีอะไรก็ดีแล้วนี่คะ" หลินหว่านก้าวเข้าไปใกล้ แววตาคมปลาบจับจ้องไปที่ใบหน้าซีดเซียวของอีกฝ่าย "ในเมื่อพวกท่านปฏิบัติหน้าที่ด้วยความบริสุทธิ์ใจและไม่พบความผิด พวกเราก็ยินดีให้ความร่วมมือ แต่... การที่พวกท่านบุกมาอย่างไร้หมายค้นที่เป็นทางการ มีเพียงกระดาษใบลอยจากคำกล่าวอ้างลอยๆ เช่นนี้ เกรงว่าพรุ่งนี้เช้า... กองบัญชาการตำรวจเขตและสำนักงานเขตคงต้องอธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟังอย่างละเอียดแล้วล่ะค่ะว่า ใครเป็นคนสั่งให้พวกท่านมาสร้างความวุ่นวายให้กับประชาชนที่ทำมาหากินสุจริตเช่นนี้" คำว่า 'สำนักงานเขต' และ 'กองบัญชาการ' ทำให้หัวหน้าชุดหน้าถอดสีทันที ยุคนี้การใช้อำนาจโดยมิชอบหากถูกร้องเรียนขึ้นไปมีแต่จะพังไม่เป็นท่า เขารีบโบกมือให้ลูกน้องหยุดการรื้อค้น แล้วฝืนยิ้มแห้งแล้งออกมา "ฮ่าๆ... เป็นความเข้าใจผิด... คงมีคนกลั่นแกล้งแจ้งความเท็จ รบกวนเวลาพักผ่อนของสหายทั้งสองแล้ว พวกเราขอตัวก่อน!" สิ้นคำสั่ง หัวหน้าชุดและลูกน้องก็รีบถอยกรูดออกจากบ้านไปอย่างลนลาน ประตูไม้ถูกปิดลงอีกครั้งท่ามกลางความเงียบงัน โจวอี้เฉินหันกลับมามองภรรยา แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความห่วงใยล้ำลึก มือหนายื่นไปปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนไหล่ของนางเบาๆ "เจ้าปลอดภัยนะ? พวกมันคงไม่รามือแค่นี้แน่" "แน่นอนค่ะว่าพวกมันไม่รามือ" หลินหว่านพ่นลมหายใจออกจมูก ดวงตาเปล่งประกายความดื้อรั้นและเจ้าเล่ห์ "นางจางแห่งตลาดมืดคงนั่งไม่ติดเก้าเห็นๆ ที่ร้านของเราขายดีจนลูกค้าแห่กันมาเข้าแถวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง พรุ่งนี้... เราจะไปเยี่ยม 'ร้านหอมกลิ่นสุวรรณ' ของนางกันหน่อยดีไหมคะ สามี" โจวอี้เฉินมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มหายากปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม "ตามใจเจ้า ทุกอย่างที่เจ้าต้องการพี่จะจัดการให้" เช้าวันถัดมา แสงแดดยามสายสาดส่องกระทบป้ายไม้แกะสลักลวดลายงดงามของร้าน "หอมหมื่นลี้" หลินหว่านสวมชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายแต่สะอาดตา นางกำลังงละมุนละไมอยู่กับการเคี่ยว "น้ำพริกหม่าล่าสูตรพิเศษ" ในกระทะเหล็กใบใหญ่ กลิ่นหอมเผ็ดร้อน หอมกลิ่นเครื่องเทศนานาชนิดทั้งพริกเสฉวน ยี่หร่า และกระเทียมดองลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอย เรียกน้ำลายผู้คนที่เดินผ่านไปมาจนต้องหยุดยืนสูดกลิ่นความหอมนี้กันเป็นแถว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายก็ดังขึ้นจากหน้าร้าน "หลินหว่าน! นังสารเลวตัวดี ออกมานี่นะ! แกกล้าดียังไงถึงมาแย่งลูกค้าของร้านข้า แถมยังขายของตัดราคาทำลายตลาด!" ร่างอวบอ้วนของนางจาง เจ้าของร้านหอมกลิ่นสุวรรณ เดินดุ่มๆ เข้ามาพร้อมกับลูกน้องร่างกำยำอีกสองคน ใบหน้าทาแป้งหนาเตอะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว นางชี้หน้าหลินหว่านด้วยความโมโห หลินหว่านวางตะหลิวลงช้าๆ เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสะอาด นางเงยหน้าขึ้นสบตากับแม่ค้าเจ้าถิ่นผู้ทรงอิทธิพลด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นและท้าทาย "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณป้าจางผู้ใจบุญนี่เองค่ะ ร้านใหญ่โตระดับนั้น เหตุใดจึงมีเวลาว่างมาเดินเล่นในตรอกเล็กๆ ของฉันล่ะคะ หรือว่า... สินค้าของร้านป้ากำลังจะเน่าคาไห จนต้องมาหาซื้อเครื่องเทศใหม่ไปเติมสต็อกกันแน่คะ?" ประโยคย้อนกลับเจ็บแสบทำให้นางจางหน้าดำคร่ำเครียดจนแทบกระอักเลือด! --- *(เชิงอรรถจากนักเขียน)* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้หลินหว่านฟาดฟันกับตัวร้ายมาจนถึงตอนนี้นะคะ!