ความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าสู้

ตราประทับสีชาดบนแผ่นกระดาษประกาศนียบัตรรับรองสิทธิ์การครอบครองที่ดิน ถูกกดลงเสียงดัง *ปึก!* ท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมไปทั่วลานบ้านตระกูลโจว เสียงลมหายใจของเฒ่าแก่หลี่ หัวหน้าสหกรณ์ประจำคอมมูนดังประสานกับเสียงกัดฟันด้วยความคับแค้นใจของป้าสะใภ้ใหญ่หลิว ที่เวลานี้ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ สองมือสั่นเทาพยายามคว้าชายเสื้อสีเขียวขี้ม้าของหลินหว่าน แต่กลับถูกปลายรองเท้าผ้าใบสีดำของโจวอี้เฉินขยับเข้ามาขวางกั้นไว้ด้วยท่าทางนิ่งสงบแต่มั่นคงราวกับภูเขาผา "พวกแก... พวกแกมันอกตัญญู! แย่งชิ้นปลามันจากปากคนแก่ได้อย่างไร!" ป้าสะใภ้ใหญ่แผดเสียงกรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง น้ำหูน้ำตาไหลนองหน้าจนเครื่องสำอางราคาถูกหลุดลอกเป็นคราบ ความโลภที่สั่งสมมาหลายปี วันนี้กลับพังทลายลงด้วยกระดาษแผ่นเดียวและตัวอักษรทางกฎหมายที่หลินหว่านบรรจงร่างขึ้นอย่างไม่มีช่องโหว่ หลินหว่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ใบหน้ารูปไข่ประดับรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา นางกวาดสายตามองพี่น้องตระกูลหลิวและญาติฝ่ายสามีที่เคยมาตั้งวงรุมทึ้งบ้านของนางราวกับฝูงแร้ง ตอนนี้แต่ละคนต่างหน้าซีดเผือด ถอยกรูดไปจนชิดกำแพงดินเมื่อเห็นท่าทีเอาจริงเครงของเจ้าหน้าที่รัฐจากตัวอำเภอที่ยืนประกบอยู่ข้างๆ "อกตัญญูหรือคะ?" หลินหว่านเอ่ยทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเย็นเยียบเสียจนคนฟังต้องสะท้าน "เงินสามร้อยหยวนที่พวกท่านฉ้อโกงเอาไปจากกองทุนหมู่บ้านโดยอ้างชื่อสามีฉัน พร้อมกับสัญญาเงินกู้ปลอมที่พวกท่านทำขึ้นเพื่อฮุบแปลงผักสวนครัวของพวกเรา หลักฐานทั้งหมดอยู่บนโต๊ะนี้แล้วค่ะ จะให้ฉันนำเรื่องนี้ไปยื่นฟ้องที่ศาลคอมมูนตอนนี้เลย หรือว่าพวกท่านจะเลือกเซ็นชื่อยอมรับหนี้สินทั้งหมดแล้วไสหัวออกไปจากเขตบ้านฉันให้พ้นสายตาเสียทีล่ะคะ" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ไม่มีใครกล้าปริปากเถียงสักคำ ทุกคนต่างรู้ดีว่าในยุคปฏิรูปนี้ กฎหมายไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวหนังสือบนกระดาษ โจวอี้เฉินสามีของหลินหว่านมีสหายร่วมรบเก่าที่ตอนนี้ดำรงตำแหน่งสำคัญอยู่ในกองบัญชาการตำรวจประจำมณฑล การจะจัดการคนตระกูลหลิวที่ชอบรีดไถชาวบ้านให้สิ้นซาก จึงเป็นเรื่องง่ายดายเสียยิ่งกว่าพลิฝ่ามือ "ฉัน... ฉันเซ็นแล้ว! พอใจหรือยังนังตัวดี!" ป้าสะใภ้ใหญ่กัดฟันกรวด คว้าปากกาด้วยความแค้นเคืองตวัดลงชื่อในเอกสารสละสิทธิ์การเรียกร้องใดๆ ทรัพย์สินของบ้านโจวอย่างจำยอม เมื่อจัดการเสร็จสิ้น เจ้าหน้าที่รัฐและหัวหน้าสหกรณ์ต่างก็ขอตัวลาลับ ปล่อยให้บรรยากาศในช่วงบ่ายแก่ๆ กลับคืนสู่ความสงบ ทว่าความอบอุ่นและกลิ่นอายความสุขกำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงในห้องครัวเล็กๆ ของสองสามีภรรยา โจวอี้เฉินเดินเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาจากด้านหลัง ปลายคางแข็งแกร่งเกยลงบนลาดไหล่หนาของนางอย่างออดอ้อน ผิดวิสัยนายทหารผู้เคร่งขรึมในสายตาคนนอก ร่างสูงสูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากเรือนผมของหลินหว่านเบาๆ "เหนื่อยไหมครับภรรยา... วันนี้เธอจัดการได้เด็ดขาดเสียจนพวกมันไม่กล้าเงยหน้าสู้เลย" "ถ้าไม่เด็ดขาด พวกมันก็คงกลับมาสูบเลือดพวกเราไม่จบไม่สิ้นหค่ะ" หลินหว่านหันกลับมาเอานิ้วเรียวจิ้มจมูกโด่งเป็นสันของสามีอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะพลิกตัวกลับไปจัดการกับวัตถุดิบชั้นเลิศที่นางแอบดึงออกมาจากมิติลับ วันนี้ เพื่อเป็นการฉลองชัยชนะครั้งใหญ่และความสงบสุขที่จะอยู่กับครอบครัวไปอีกนาน นางตั้งใจจะทำเมนูเด็ดที่หาทานได้ยากในยุค 80 นี้ นั่นคือ **"ไก่ผัดพริกเสฉวนสูตรลับตำรับโบราณ"** เนื้อไก่บ้านเนื้อแน่นถูกสับเป็นชิ้นพอดีคำ หมักด้วยเหล้าจีนและน้ำพริกหมาล่าสูตรพิเศษจากมิติลับที่ส่งกลิ่นหอมเผ็ดร้อนรัญจวนใจ ทันทีที่กระทะเหล็กตั้งบนเตาถ่านจนร้อนจัด น้ำมันหมูสีขาวสะอาดถูกเทลงไป ตามด้วยขิงแก่ซอย พริกแห้งเม็ดโต และพริกเสฉวนคั่วจนส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วทั้งบริเวณบ้าน เสียงฉ่าดังสนั่นพร้อมกับควันหอมกรุ่นที่ลอยละล่องออกไปทางหน้าต่าง ทำให้เพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาถึงกับต้องหยุดเดินสูดกลิ่นความอร่อยกันถ้วนหน้า หลินหว่านผัดคลุกเคล้าด้วยความคล่องแคล่ว สีแดงฉานของพริกตัดกับสีเขียวของต้นหอมและสีเหลืองทองของเนื้อไก่ ชวนให้รู้สึกเจริญอาหารอย่างยิ่ง นางตักใส่จานเคลือบกระเบื้องลายครามสวยงาม พร้อมกับตุ๋นซุปกระดูกหมูใส่รากบัวส่งกลิ่นหอมหวานละมุนมาเคียงคู่กัน ขณะที่ทั้งสองกำลังจะนั่งลงรับประทานอาหารมื้อค่ำอันแสนอบอุ่น ท่ามกลางแสงตะวันที่กำลังลับขอบฟ้าและกลิ่นหอมของอาหารที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงตะโกนหอบเหนื่อยของเด็กส่งจดหมายประจำคอมมูน ที่ยืนหน้าซีดเผือกถือโทรเลขฉุกเฉินสีเหลืองสดใสไว้ในมือ "พี่สะใภ้หว่าน! พี่อี้เฉิน! มีโทรเลขด่วนที่สุดมาจากเมืองหลวง... แจ้งว่า 'บุคคลสำคัญ' ผู้นั้นกำลังเดินทางมาที่หมู่บ้านเราด้วยรถจี๊ปทหาร และใกล้จะถึงหน้าประตูบ้านพวกท่านแล้วครับ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของหลินฮวายุคปฏิรูปนะคะ