การพบกันที่รอคอย

“ถ้าพวกคุณกล้าก้าวเข้ามาในเขตฟาร์มของฉันอีกก้าวเดียว ฉันจะไม่เกรงใจว่าใครหน้าไหนเป็นญาติสนิทมิตรสหายทั้งนั้น!” เสียงหวานใสแต่ทรงพลังราวกับคมมีดที่กรีดลงบนความเงียบงัน หลินชิงหานยืนกอดอก ใบหน้ารูปไข่เชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายท้าทายไร้ซึ่งความหวาดกลัว เบื้องหน้าของเธอคือกลุ่มคนจากตระกูลลู่ นำโดยแม่สามีจอมเค็มที่กำลังใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ปนความละโมบที่ปิดไม่มิด เหตุการณ์เมื่อครู่ที่เกือบจะกลายเป็นหายนะของการยึดครองฟาร์มถูกหยุดลงด้วยความเด็ดขาดของหญิงสาว ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้คลี่คลายลงเลยแม้แต่น้อย สายตาของชาวบ้านที่มุงดูอยู่รอบรั้วฟาร์มต่างจับจ้องมาด้วยความระทึก พวกเขาไม่เคยเห็นหลินชิงหานในมุมนี้มาก่อน สะใภ้รองผู้เคยเงียบขรับ อ่อนแอ และก้มหน้าให้คนในบ้านรังแก บัดนี้กลับยืนหยัดสง่างามราวกับพญาหงส์ ท่ามกลางแปลงผักเขียวขจีที่เติบโตอย่างงดงามผิดฤดูกาล และกลิ่นหอมกรุ่นของสมุนไพรชั้นดีที่ลอยอบอวลมาจากห้องครัว “นังตัวดี! แกกล้าดียังไงมาไล่ฉันผู้เป็นแม่ chồng! ฟาร์มนี้มันควรจะเป็นของตระกูลลู่ ไม่ใช่สมบัติส่วนตัวของแกคนเดียว!” แม่สามีแผดเสียงแหลมสูงหมายจะใช้ความอาวุโสกดดัน “สมบัติของตระกูลลู่อย่างนั้นหรือครับ?” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังแทรกขึ้นท่ามกลางความอึมครึม น้ำเสียงนั้นราบเรียบแต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นต้องสะดุ้งเฮือก ฝูงชนที่มุงดูอยู่ต่างรีบแหวกทางให้โดยอัตโนมัติ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง ไหล่กว้างและแผ่นหลังที่ตรงแน่วบ่งบอกถึงวินัยและความแข็งแกร่ง ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวคู่นั้นกลับกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเย็นเยียบจนน่าขนลุก ลู่ถิงกลับมาแล้ว หลินชิงหานชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาของสามีที่ไม่ได้พบหน้ากันนานนับเดือน ความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างวิ่งพล่านอยู่ในอก ทั้งความตกใจ ความคิดถึง และความระแวดระวัง ทว่าเมื่อเห็นร่องรอยความกังวลที่ฉายชัดในแววตาของเขาที่มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านขึ้นมาในหัวใจอย่างห้ามไม่อยู่ “พี่... พี่ลู่ถิง!” เสียงแหลมของแม่สามีเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที นางรีบปรับสีหน้าให้ดูน่าสงสารแล้วพุ่งเข้าไปหาบุตรชายพร้อมกับบีบน้ำตา “ลูกรัก แม่กับน้องๆ เกือบถูกนังผู้หญิงคนนี้ขับไล่ออกไปแล้วนะ! มันเปลี่ยนไปมาก ตั้งแต่ลูกไม่อยู่ มันทั้งอวดดี กำแหง และแอบซ่อนสมบัติไว้คนเดียว ลูกต้องจัดการมันนะ!” ลู่ถิงไม่ได้เอ่ยปากตอบมารดาในทันที สายตาคมกริบของนายหนุ่มกวาดมองไปรอบอาณาบริเวณฟาร์ม นี่ไม่ใช่ฟาร์มรกร้างที่เต็มไปด้วยวัชพืชและคราบน้ำตาอย่างที่เขาเคยเป็นกังวลก่อนออกไปปฏิบัติภารกิจ พื้นที่กว้างขวางถูกจัดสรรอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย แปลงผักเขียวชอุ่มส่งกลิ่นหอมสดชื่น โรงเรือนเพาะปลูกทันสมัยที่เขาไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน โรงครัวสะอาดสะอ้านที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนของอาหารตุ๋นยาจีนโชยมาแตะจมูก และที่สำคัญที่สุด... ภรรยาของเขาในตอนนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เอาแต่ก้มหน้าซับน้ำตาอีกต่อไปแล้ว ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวบัดนี้เปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล ร่างกายสมส่วนในชุดผ้าฝ้ายเนื้อดีตัดเย็บประณีต ท่าทางมั่นใจและสง่างามราวกับคุณหญิงผู้สูงศักดิ์ กลิ่นอายความร่ำรวยและชาญฉลาดแผ่ออกมาจากตัวเธอจนคนรอบข้างต้องเกรงกลัว “แม่ครับ” ลู่ถิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น่าเกรงขาม ขัดจังหวะการฟ้องร้องของมารดา “ผมบอกแล้วใช่ไหมครับว่าให้ดูแลชิงหานให้ดีในระหว่างที่ผมไม่อยู่” “อ...ไอ้ลูกคนนี้! ทำไมแกถึงเข้าข้างมัน? แกไม่เห็นหรือว่ามันทำกิริยาไม่ ารยาทใส่แม่!” แม่สามีหน้าเสีย ละล่ำละลักต่อว่าด้วยความไม่พอใจ “ผมเห็นแค่ว่าภรรยาผมกำลังปกป้องหยาดเหงื่อและทรัพย์สินของครอบครัวเราจากคนฉวยโอกาสครับ” ลู่ถิงก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างหลินชิงหานอย่างปกป้อง ร่างสูงใหญ่บังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง แต่มือหนากลับเอื้อมไปกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบเล็กน้อยของภรรยาไว้แน่น เป็นการส่งผ่านความอบอุ่นและยืนยันว่าเขาอยู่ข้างเธอเสมอ “และถ้าใครยังกล้ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่อีก อย่าหาว่าผมไม่เกรงใจความเป็นญาติ” คำพูดเด็ดขาดของนายทหารหนุ่มทำเอาคนตระกูลลู่หน้าซีดเผือด ถอยร่นกรูดออกไปทีละก้าวด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับลู่ถิงในยามที่เขาเอาจริงสักคน ในที่สุดพวกมันก็ต้องพากันเดินคอตกถอยออกไปท่ามกลางเสียงซุบซิบของชาวบ้าน บรรยากาศรอบฟาร์มกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงลมเย็นยามเย็นที่พัดผ่านแปลงผักระลอกใหญ่ หลินชิงหานถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เธอดึงมือกลับเบาๆ แต่ลู่ถิงกลับไม่ยอมปล่อย เขากลับกระชับมือเธอแน่นขึ้น ก่อนจะหันมามองหน้าเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งรัก ทั้งทึ่ง และประหลาดใจ “คุณ... กลับมาเร็วกว่ากำหนดนะ” หลินชิงหานเอ่ยทำลายความเงียบ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก “ผมคิดถึงคุณกับลูก” ลู่ถิงตอบสั้นๆ แต่หนักแน่น สายตาของเขาอ่อนแสงลงเมื่อมองสำรวจภรรยาใกล้ๆ “คุณเปลี่ยนไปมาก... ชิงหาน สวยขึ้น และเก่งขึ้นจนผมเกือบจำไม่ได้เลย” “คนเราต้องเติบโตสิคะ จะให้ยอมให้คนอื่นรังแกอยู่ฝ่ายเดียวได้ยังไง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย ก่อนจะผายมือไปทางห้องครัว “เดินทางมาเหนื่อยๆ แบบนี้ คงยังไม่ได้กินอะไรมาใช่ไหมคะ ฉันเพิ่งเคี่ยวซุปไก่ตุ๋นโสมป่ากับเห็ดหอมในมิติพิเศษ... เอ่อ หมายถึง ในครัวเสร็จพอดีเข้าไปกินข้าวด้วยกันก่อนเถอะค่ะ” กลิ่นหอมหวานล้ำลึกของซุปไก่ตุ๋นยาจีนลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณทันทีที่ประตูกรุไม้ถูกเปิดออก กลิ่นหอมของสมุนไพรชั้นดีผสานกับความหวานละมุนของเนื้อไก่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม ทำเอาคนที่เดินทางมาไกลอย่างลู่ถิงถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวตามภรรยาเข้าไปในบ้านนั้นเอง สายตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่เสียบอยู่ตรงกรอบประตูหน้าต่าง มันเป็นจดหมายผนึกครั่งสีแดงสดที่มีตราประทับลึกลับ ซึ่งไม่มีใครในบ้านหลังนี้ควรจะมี... และยิ่งไปกว่านั้น ลายมือหวัดๆ บนซองจดหมายนั้น เป็นลายมือของสายสืบฝ่ายตรงข้ามที่เขาเพิ่งโค่นล้มไปในค่ายทหารเมื่อสัปดาห์ก่อน! “ชิงหาน... หยุดก่อน!” ลู่ถิงคว้าแขนภรรยาไว้ทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในพริบตา หลินชิงหานหันกลับมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใบหน้าเคร่งเครียดของสามี หัวใจเธอก็กระตุกวูบ “มีอะไรหรือคะ?” “ในซุปนี้...” ลู่ถิงก้มมองหม้อดินเผาที่ส่งควันกรุ่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาภรรยาด้วยแววตาที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความตระหนก “...ใครเป็นคนเอาวัตถุดิบเหล่านี้มาให้คุณทำอาหาร?” ใบหน้าของหลินชิงหานถอดสีลงทันทีเมื่อตระหนักได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางของชิงหานและลู่ถิงมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ