เตรียมต้อนรับสามีกลับบ้าน

“ถ้าแม่ยังกล้าหยิบฉวยเอาเนื้อหมูชิ้นนั้นออกจากตะกร้าไปอีกแม้แต่ชิ้นเดียว คราวหน้าไม่ต้องหวังว่าจะได้เห็นแม้แต่เศษผักเน่าๆ จากครัวของฉันอีกเลยครับ!” หลินชิงหานวางมีดทำครัวลงบนเขียงไม้เสียงดัง ‘ปัง!’ ดวงตาคู่สวยฉายแววเฉียบคมดุจใบมีดโกนจ้องมองแม่สามีที่ชะงักมืออยู่กลางอากาศ ใบหน้าของหญิงสูงวัยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดที่ถูกสะใภ้ ‘จอมจำยอม’ คนเดิมต่อปากต่อคำ แต่นางทำได้เพียงแค่นเค้นเสียงฮึดฮัดในลำคอก่อนจะเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องครัว นี่คือกลยุทธ์การ ‘เอาคืนอย่างมีระดับ’ ที่หลินชิงหานเลือกใช้... เธอไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือ แค่กดจุดตายเรื่องปากท้อง คนอย่างแม่สามีก็ไปไม่เป็นแล้วครับ เมื่อความวุ่นวายสิ้นสุดลง กลิ่นอายความสงบจึงกลับคืนมาสู่ครัวเล็กๆ แห่งนี้ หลินชิงหานสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นเครื่องเทศจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตที่เธอแอบดึงออกมาช่วยขับเน้นบรรยากาศให้ดูเหนือจริง วันนี้เป็นวันสำคัญ... ลู่ถิงจะกลับมาจากการฝึกทหารที่ค่ายในเย็นวันนี้ ชายผู้เป็นดั่งเสาหลักและที่พักพิงเพียงหนึ่งเดียวในยุคสมัยที่แห้งแล้งนี้ เธอจะไม่ยอมให้เขากลับมาเจอเพียงข้าวต้มจืดชืดที่ถูกแบ่งปันอย่างยากแค้นแน่นอน “เสี่ยวเป่า ถิงถิง มาช่วยแม่เตรียมโต๊ะหน่อยเร็ว” เธอเรียกเด็กน้อยฝาแฝดที่นั่งรอตาแป๋วอยู่หน้าเตาถ่าน ทั้งสองคนเปลี่ยนไปมาก จากเด็กที่ผอมแห้งและหวาดกลัว ตอนนี้แก้มเริ่มใสและดูมีน้ำมีนวลขึ้นหลังจากได้ทานอาหารฝีมือเธอมาตลอดหลายสัปดาห์ หลินชิงหานเริ่มลงมือ ‘ปฏิบัติการ’ ครั้งใหญ่ เธอหยิบหมูสามชั้นที่คัดสรรมาอย่างดีจากมิติลับ เนื้อสีแดงสลับขาวมันเงาดูน่ากินยิ่งกว่าเนื้อที่ขายในตลาดมืดเสียอีก เธอหั่นหมูเป็นชิ้นหนาพอดีคำ ก่อนจะนำไปเคี่ยวกับซีอิ๊วสูตรพิเศษและน้ำตาลกรวดจนสีสันเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลแดงเคลือบเงาสวยงาม กลิ่นหอมฟุ้งของ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง’ เริ่มโชยออกจากครัวจนลอยไปแตะจมูกเพื่อนบ้านที่อยู่ห่างออกไปหลายหลัง ถัดมาคือ ‘ไก่ผัดเม็ดมะม่วงหิมพานต์’ เธอใช้เนื้ออกไก่นุ่มๆ ผัดกับพริกแห้งและเครื่องปรุงที่เธอแอบเอามาจากสต็อกส่วนตัว ความหอมของเครื่องเทศและความเผ็ดร้อนตัดกับความหวานมันของเม็ดมะม่วง ทำเอาสองแฝดถึงกับกลืนน้ำลายไม่หยุด “แม่ครับ... กลิ่นนี่มันสวรรค์ชัดๆ เลยใช่ไหมครับ?” เสี่ยวเป่าเอ่ยถาม ดวงตากลมโตเป็นประกาย “ใช่แล้วครับ วันนี้พ่อของพวกเราต้องประทับใจมากแน่ๆ” หลินชิงหานยิ้มหวาน มือยังคงขยับตะหลิวอย่างคล่องแคล่ว เธอยังเตรียมผัดผักบุ้งไฟแดงที่เก็บสดๆ จากสวนหลังบ้านมาผัดจนเขียวขจี กรอบอร่อยไว้ตัดเลี่ยนอีกจาน ในจังหวะที่อาหารทุกอย่างถูกจัดวางบนโต๊ะไม้ตัวเก่าจนเต็มพื้นที่ ประตูก็ถูกผลักเข้ามาด้วยจังหวะที่หนักแน่นและคุ้นเคย ลู่ถิงในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นจากการฝึกก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่ธรณีประตู กลิ่นอายบุรุษเพศที่เข้มข้นผสมกับเหงื่อไคลทำให้บรรยากาศในบ้านดูเปลี่ยนไปทันที เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นภรรยาที่กำลังยืนเช็ดมือด้วยผ้ากันเปื้อน ท่ามกลางกลิ่นอาหารที่หอมอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน “ชิงหาน... นี่มันอะไรกัน?” ลู่ถิงถาม เสียงของเขาสั่นพร่าน้อยๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่โต๊ะอาหาร ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของภรรยาด้วยความรักใคร่ที่ซ่อนไม่มิด “กลับมาแล้วเหรอครับ? วันนี้เหนื่อยไหม?” หลินชิงหานเดินเข้าไปหาเขา ถอดหมวกทหารออกให้ด้วยความนุ่มนวล ยังไม่ทันที่ลู่ถิงจะได้ตอบคำถาม เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงจนบานไม้สั่นไหว พร้อมกับเสียงของหัวหน้าหมู่บ้านที่ตะโกนเข้ามาด้วยความร้อนรน “ลู่ถิง! ชิงหาน! รีบออกมาเร็วเข้า! ทางการเพิ่งประกาศกะทันหันว่าคนในหมู่บ้านเรา... อาจจะต้องถูกย้ายออกไปอยู่ในเขตอพยพตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เพราะพบว่าที่ดินผืนนี้มีปัญหาเรื่องกรรมสิทธิ์ทับซ้อน!” หลินชิงหานและลู่ถิงสบตากันทันที ความสุขที่กำลังก่อตัวพังทลายลงในพริบตา นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ปกติ แต่เป็นแผนการร้ายของใครบางคนที่ต้องการยึดครองฟาร์มที่เธอเพิ่งเริ่มพัฒนาขึ้นมาได้ไม่นาน... เกมธุรกิจในยุค 80 นี้กำลังจะเริ่มขึ้นอย่างเดือดพล่านแล้วครับ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเอาใจช่วยครอบครัวของลู่ถิงและชิงหานมาจนถึงบรรทัดนี้ครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้