ข่าวดีจากการปลดประจำการ

"ถ้าสะใภ้รองหลินยังกล้าเอาเงินจากตลาดมืดมาซื้อเนื้อหมูสามชั้นทำอาหารกลิ่นหอมฟุ้งรบกวนบ้านใหญ่แบบนี้อีก เกรงว่าฉันคงต้องใช้กฎของตระกูลลู่สั่งสอนเธอให้รู้สำนึกเสียบ้างแล้ว!" เสียงกระแทกกระทั้นของแม่สามีจอมเค็มดังลอดผ่านผนังดินอัดเข้ามาในห้องครัว ทว่าหลินชิงหานกลับไม่ได้แม้แต่จะชายตามอง หญิงสาวกำลังใช้มีดปังตอคมกริบสับกระดูกหมูชิ้นโตด้วยจังหวะสม่ำเสมอ หนักแน่น และแม่นยำ ทุกครั้งที่คมมีดกระทบเขียงไม้เนื้อแข็ง มันราวกับเสียงประกาศิตที่ตอกย้ำว่า วันเวลาที่คนตระกูลลู่เคยขูดรีดและรังแกเธอนั้น ได้จบลงไปนานแล้ว กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศสูตรลับที่เธอดึงออกมาจากมิติสวรรค์ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ หมูตุ๋นน้ำแดงสีอำพันในหม้อดินเผาเดือดปุดๆ ส่งเสียงเชิญชวนอย่างเย้ายวนใจ เสี่ยวเป่ากับถิงถิง สองพี่น้องฝาแฝดที่ยืนเกาะขอบประตูห้องครัว กลืนน้ำลายลงคอพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับด้วยความหิวโหย ความหวาดกลัวที่มีต่อแม่เลี้ยงในวันวาน ถูกแทนที่ด้วยความหลงใหลในฝีมือการทำอาหารระดับเชฟกระทะเหล็กเสียIหมดสิ้นแล้ว "แม่ครับ... กลิ่นหอมจังเลย วันนี้เราจะได้กินเนื้อหมูชิ้นโตๆ จริงๆ ใช่ไหมครับ?" เสี่ยวเป่าเอ่ยถามด้วยเสียงอู้อี้ มือเล็กๆ ขยี้ท้องที่ส่งเสียงร้องโครกคราประท้วง หลินชิงหานวางมือจากงานตรงหน้า หันมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้เด็กทั้งสอง นางใช้ผ้าสะอาดเช็ดมือเบาๆ ก่อนจะย่อตัวลงลูบศีรษะของเสี่ยวเป่าและถิงถิงด้วยความเอ็นดู "แน่นอนสครับเด็กๆ วันนี้แม่ตั้งใจทำหมูตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษเพื่อฉลองเรื่องสำคัญ... กินให้อิ่มท้อง แล้วพวกเรามาคอยดูว่าใครจะกล้าเข้ามาหาเรื่องในบ้านของเราอีก" คำพูดของหลินชิงหานไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ในยุค 80 ที่ข้าวยากหมากแพง การที่บ้านรองสามารถทำอาหารกลิ่นหอมเย้ายวนใจเช่นนี้ได้ทุกวัน ย่อมดึงดูดสายตาอิจฉาริษยาจากคนรอบข้าง โดยเฉพาะแม่สามีและบรรดาญาติผู้พี่ที่มักจะส่งสายตากระหายผลประโยชน์มาคอยจ้องจับผิดอยู่เสมอ แต่ทว่าในมิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอนั้น มีทั้งวัตถุดิบชั้นเลิศและสินค้าเกษตรแปรรูปที่สร้างรายได้มหาศาลจากตลาดมืด การเอาคืนคนพวกนี้จึงไม่ใช่เรื่องยากเย็น แค่ปล่อยให้ความโลภครอบงำจนพวกเขาดิ้นรนทำลายตัวเอง ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ตระกูลลู่ฝ่ายนั้นปั่นป่วนจนลุกเป็นไฟ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศในครัวกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความอบอุ่นจากฝีมือปลายจวัก เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยของผู้ใหญ่บ้านก็ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้ว "หลินชิงหาน! อยู่ในบ้านไหม! รีบออกมาเร็วเข้า!" หลินชิงหานขมวดคิ้วเล็กน้อย นางส่งสัญญาณให้เด็กๆ นั่งรออยู่ในครัว ก่อนจะเดินออกมาที่ลานหน้าบ้านด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น สตรีร่างเพรียวในชุดเรียบร้อยแต่สะอาดสะอ้านเงยหน้าขึ้นมองผู้ใหญ่บ้านที่ยืนหน้าตาตื่นตระหนก ถือกระดาษแผ่นหนึ่งสั่นเทา "มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับผู้ใหญ่บ้าน ถึงได้รีบร้อนปานนี้?" หลินชิงหานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น่าเกรงขาม ผู้ใหญ่บ้านสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับลมหายใจ ก่อนจะยื่นโทรเลขแผ่นนั้นให้ "ไม่ใช่เรื่องร้ายแรง... แต่เป็นข่าวใหญ่ต่างหาก! ทางค่ายทหารเพิ่งโทรศัพท์มาแจ้งที่ทำการอำเภอเมื่อครู่... ลู่ถิง สามีของเธอ..." หัวใจของหลินชิงหานกระตุกวูบไปชั่วขณะ แม้ในความทรงจำของร่างเดิมสามีคนนี้จะเป็นเพียงทหารหนุ่มที่ต้องไปปฏิบัติภารกิจลับทางใต้และแทบไม่ได้กลับบ้านเลย แต่สำหรับนางผู้เป็นเชฟสาวจากยุคปัจจุบันที่ต้องดิ้นรนมาลำพัง การมี "สามี" ที่ขึ้นชื่อว่าซื่อสัตย์และคลั่งรักภรรยาตามข้อมูลในนิยาย ย่อมเป็นตัวแปรสำคัญในการจัดระเบียบตระกูลล่อแหลมแห่งนี้ "เขาทำไมหรือครับ?" หลินชิงหานถามย้ำ สายตาคมกริบจ้องมองผู้ใหญ่บ้านอย่างต้องการคำตอบที่ชัดเจน ผู้ใหญ่บ้านฉีกยิ้มกว้างจนตาหยีด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน "เขาเสร็จสิ้นภารกิจระดับชาติแล้ว! และที่สำคัญ... เขาได้รับคำสั่งปลดประจำการอย่างเป็นทางการ พร้อมกับยศและบำเหน็จก้อนโต ตอนนี้เขากำลังนั่งรถไฟเดินทางกลับมาถึงหมู่บ้านเรา... ถาวรแล้ว!" คำว่า "กลับมาถาวร" ดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของหลินชิงหาน รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างมีความหมาย การต่อสู้ลำพังในหมู่บ้านชนบทแห่งนี้กำลังจะสิ้นสุดลง เมื่อพยัคฆ์หนุ่มแห่งกองทัพกำลังจะหวนคืนถิ่นเพื่อปกป้องภรรยาและครอบครัวของเขาเอง ทว่า ในวินาทีที่หลินชิงหานกำลังจะเอ่ยปากขอบคุณผู้ใหญ่บ้านนั้น เสียงฝีเท้าหนักอึ้งและเสียงตะโกนโวยวายของแม่สามีจอมเค็มก็ดังแหวกลมเข้ามาจากปากทางเข้าบ้านเสียก่อน "นังสะใภ้ตัวดี! แกแอบซ่อนเนื้อหมูอะไรไว้ในบ้านคายออกมาเดี๋ยวนี้—!" แม่สามีพุ่งพรวดเข้ามาในลานบ้านด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว หวังจะเข้ามาพังประตูห้องครัว แต่ยังไม่ทันที่มือเหี่ยวย่นจะได้แตะกลอนประตู ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทสีเขียวขี้ม้าเข้มของชายหนุ่มผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนขวางตรงหน้าประตูรั้วเสียก่อน ไหล่กว้างหนาและแผ่นหลังที่ตั้งตรงราวดั่งสนผ่า บรรยากาศกดดันอันทรงพลังแผ่ซ่านออกมาจากตัวของชายหนุ่มผู้มาใหม่จนทำให้แม่สามีถึงกับชะงักงัน กลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดผวา ชายหนุ่มค่อยๆ ถอดหมวกทหารออก เผยให้เห็นใบหน้าคมคายหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยร่องรอยกร้านแดดและแผลเป็นจางๆ แต่ดวงตาคมปลาบที่กวาดมองมายังภรรยาและคนในครอบครัวนั้น... กลับเต็มไปด้วยประกายความรักและความคิดถึงที่ระอุร้อนจนแทบหลอมละลายทุกสิ่งที่ขวางทาง "แม่ครับ..." เสียงทุ้มต่ำทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเย็นเยียบ แต่ทรงพลังจนแม่สามีเข่าแทบทรุด "ผมได้ยินว่า... แม่กำลังจะสั่งสอนภรรยาของผมอย่างนั้นหรือครับ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความยิ่งใหญ่ไปด้วยกันนะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้