บทเรียนราคาแพงสำหรับคนโลภ

“ป้าสะใภ้ครับ ผมคิดว่าที่นี่คือบ้านของผมและภรรยา ไม่ใช่บ่อน้ำสาธารณะที่ใครจะถือวิสาสะเดินเข้ามาหยิบฉวยข้าวของได้ตามอำเภอใจ” ลู่ถิงยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูบ้าน ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ยังไม่ทันได้ปลดกระดุมออกนั้นดูน่าเกรงขามราวกับขุนเขา มือหนาของเขาจับข้อมือของป้าสะใภ้จอมละโมบเอาไว้แน่นจนอีกฝ่ายหน้าบึ้งตึงด้วยความเจ็บปวด ส่วนหลินชิงหานที่ยืนอยู่ด้านหลังเพียงแค่ยกยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา ในมือของเธอถือเอกสารสิทธิ์ที่ดินฉบับจริงเอาไว้ “ลู่ถิง! แกมันลูกเนรคุณ! ฉันเป็นญาติผู้ใหญ่ของแกนะ เห็นของดีในบ้านนี้เยอะแยะ คิดจะแบ่งปันให้คนในตระกูลบ้างไม่ได้หรือไง หึ! สะใภ้คนนี้คงเป่าหูแกจนเสียคนแล้วสินะ” ป้าสะใภ้แผดเสียงแหลมสูง พยายามสะบัดมือออกแต่ไม่เป็นผล หลินชิงหานก้าวเท้าออกมาข้างหน้า จังหวะการเดินของเธอสง่างามทว่าหนักแน่น เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่าเสียงดัง ‘ปัง!’ ก่อนจะมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เย็นเฉียบราวกับจะแช่แข็งคนตรงหน้า “ญาติผู้ใหญ่หรือครับ? การบุกรุกเข้ามาขโมยหมูสามชั้นที่ฉันเพิ่งหมักไว้ และพยายามจะขนย้ายถังหมักผักกาดดองของฉันไปเป็นของตัวเองแบบนี้ เขาเรียกกันว่า ‘ขโมย’ ครับ ไม่ใช่ญาติ” ชิงหานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทรงพลัง “ป้าสะใภ้ ถ้าป้ายังไม่หยุดพฤติกรรมนี้ ผมในฐานะเจ้าบ้านและอดีตทหาร จะดำเนินการตามกฎหมายให้ถึงที่สุด ข้อหาลักทรัพย์ในเคหสถานโทษหนักนะครับ ป้าคงไม่อยากไปนั่งคัดลายมือในสถานีตำรวจหรอก ใช่ไหมครับ?” บรรยากาศในบ้านเงียบกริบลงทันที เสี่ยวเป่ากับถิงถิงที่แอบดูอยู่หลังประตูต่างเบิกตากว้างด้วยความสะใจ พ่อและแม่ของพวกเขากำลังปกป้องครอบครัวอย่างที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อน “แก... แกจะแจ้งตำรวจจับฉัน!” ป้าสะใภ้หน้าถอดสี มือที่สั่นเทาปล่อยตะกร้าที่บรรจุเนื้อหมูที่ขโมยมาจนร่วงลงพื้น “ผมไม่เพียงแต่จะแจ้งจับ แต่ผมมีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษรและพยานแวดล้อมที่เห็นว่าป้าพยายามทำอะไร” ลู่ถิงก้าวประชิดตัวจนอีกฝ่ายต้องถอยกรูดไปจนชิดกำแพง “วันนี้ผมจะให้โอกาสป้าเดินออกไปจากประตูนี้ด้วยตัวเอง ถ้าวันหน้าผมเห็นป้าหรือใครก็ตามที่คิดจะมาฉกฉวยของในบ้านผมอีก ต่อให้เป็นญาติสนิทแค่ไหน ผมจะถือว่านั่นคือการประกาศสงครามกับครอบครัวลู่” ป้าสะใภ้ลนลานคว้าเสื้อผ้าตัวเองแล้ววิ่งหนีออกจากบ้านไปอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของความพ่ายแพ้ที่อบอวลอยู่ในอากาศ หลินชิงหานถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปสบตาคนรักด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนลง “จัดการได้เฉียบขาดมากครับคุณสามี” เธอเอ่ยพลางยื่นผ้าเช็ดมือให้เขา ลู่ถิงรับมาเช็ดมืออย่างใจเย็น แววตาที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นความรักใคร่ “เพื่อปกป้องความสุขของเรา ผมยอมเป็นคนร้ายในสายตาคนอื่นได้เสมอครับ” ชิงหานหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินไปที่ครัว เธอนำวัตถุดิบชั้นเลิศออกจากมิติลับเพื่อฉลองความสงบสุขที่กำลังจะมาถึง กลิ่นหอมฟุ้งของ ‘หมูตุ๋นน้ำแดง’ ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปากเริ่มโชยไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นดีผสมผสานกับน้ำตาลทรายแดงเคี่ยวจนได้ที่ ทำให้เด็กๆ ทั้งสองคนวิ่งออกมาจากห้องด้วยความดีใจ “แม่ครับ... หอมจังเลย!” เสี่ยวเป่ากลืนน้ำลาย ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตั้งโต๊ะอาหารเพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้มาด้วยท่าทีรุกราน แต่เป็นการเคาะแบบจังหวะแปลกๆ ที่ทำให้ลู่ถิงต้องชะงักมือที่กำลังจัดวางถ้วยตะเกียบ เมื่อเปิดประตูออก ภาพที่เห็นคือชายชราท่าทางภูมิฐานในชุดเสื้อกันหนาวแบบจีนดั้งเดิม เขามองเข้ามาในบ้านด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัยและจ้องเขม็งไปที่หม้อหมูตุ๋นบนเตาของชิงหาน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทั้งคู่ต้องนิ่งอึ้ง “กลิ่นนี้... มันเป็นกลิ่นที่หายสาบสูญไปนานกว่าสามสิบปี พวกเจ้าไปเอาสูตรอาหารนี้มาจากไหนกัน?” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างความยิ่งใหญ่ไปด้วยกันนะครับ - ใบชาหอมหมื่นลี้