สามีสายเปย์รายงานตัว

“เงินทั้งหมดนี่... คุณเอามาจากไหน?” เสียงของหลินชิงหานแผ่วเบา ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้า บนโต๊ะไม้ตัวเก่าในห้องโถงมีสมุดบัญชีธนาคารเล่มหนา บัตรเบี้ยเลี้ยงทหาร และปึกเงินสดที่ถูกมัดไว้อย่างเป็นระเบียบวางเด่นหรา ลู่ถิงไม่ได้หลบสายตา เขาประสานมือวางไว้บนตัก รอยแผลเป็นจางๆ บนหลังมือขวาของเขาขยับตามจังหวะการหายใจที่มั่นคง สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวในยามศึกสงครามบัดนี้กลับอ่อนโยนลงจนเกือบจะละลายไปกับแสงเทียนที่วับแวมอยู่กลางห้อง “ชิงหาน... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมอาจจะไม่ได้พูดมันออกมาบ่อยนัก แต่ในฐานะสามี สิ่งที่ผมมี คือสิ่งที่ผมตั้งใจมอบให้คุณทั้งหมด” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่น “เรื่องที่บ้านใหญ่พยายามจะเข้ามาจัดการเรื่องเงินทองของเรา ผมได้จัดการเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไป รายได้ทุกบาททุกสตางค์ของผมจะถูกโอนเข้าบัญชีของคุณ และส่วนนี้...” เขายื่นปึกเงินก้อนสุดท้ายเลื่อนไปข้างหน้า “นี่คือเงินพิเศษที่ได้จากการภารกิจลับตลอดสองปีที่ผ่านมา ผมไม่ได้เก็บไว้แม้แต่เหรียญเดียวเพื่อตัวเอง ผมรอเวลาที่จะมอบมันให้คุณ เพื่อให้คุณได้สร้างฟาร์มในฝัน... หรือจะเอาไปทำอะไรก็ได้ที่คุณมีความสุข” หลินชิงหานมองหน้าสามีของเธอด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าชายที่ดูเย็นชาและซื่อตรงอย่างลู่ถิง จะแสดงออกถึงความรักด้วยการ "มอบอำนาจทางการเงิน" แบบหมดเปลือกเช่นนี้ ในยุคสมัยที่ชายเป็นใหญ่เช่นนี้ การทำแบบนี้เท่ากับการประกาศว่า ‘ภรรยาคือผู้นำสูงสุดของบ้าน’ “ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้คะ... เอ้อ ผมหมายถึง ทำไมต้องทำขนาดนี้ครับ?” เธอแก้ไขสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นมุมปากของเขาหยักยิ้มเล็กน้อย “เพราะคุณไม่ใช่แค่ภรรยาตามกฎหมาย แต่คุณคือคนเดียวที่ทำให้บ้านหลังนี้มีชีวิต” ลู่ถิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาก้าวเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายสะอาดสะอ้านแบบผู้ชายที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จอบอวลไปทั่วบริเวณ “นับจากนี้ไป ถ้าจะมีใครสักคนในบ้านที่เป็นพ่อบ้านใจกล้า คอยซักผ้า ถูพื้น ดูแลเจ้าตัวเล็กทั้งสอง และปรนนิบัติคุณ... คนนั้นก็ควรจะเป็นผม ไม่ใช่คุณที่ต้องมาเหนื่อยสายตัวแทบขาด” เขาก้มลงกระซิบที่ข้างหู “ส่วนเรื่องแม่... ถ้าท่านยังกล้าโผล่มาเรียกร้อง หรือมาวุ่นวายกับมิติของคุณอีก ผมจะเป็นคนจัดการเอง ไม่ต้องให้มืออันบอบบางของคุณต้องเปื้อน” หลินชิงหานนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เคยแข็งกระด้างจากการต่อสู้กับชีวิตในยุคปัจจุบันกลับเต้นรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอหาไม่ได้จากธุรกิจที่เต็มไปด้วยการหักหลัง ทว่า... ความสุขยังไม่ทันได้อ้อยอิ่งนานนัก เสียงทุบประตูดังสนั่นจากด้านนอกก็ขัดจังหวะบรรยากาศโรแมนติกนี้ลงทันที “ลู่ถิง! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ในนั้น! แกกล้าดียังไงถึงย้ายชื่อออกจากบัญชีครอบครัว แกมันลูกอกตัญญู!” เสียงแหลมสูงของแม่สามีจอมเค็มดังแว่วเข้ามา พร้อมกับเสียงข้าวของตกแตกกระจัดกระจายอยู่หน้าบ้าน หลินชิงหานขมวดคิ้ว เธอวางมือบนโต๊ะเตรียมจะเดินออกไปเผชิญหน้า แต่ลู่ถิงกลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความรักเป็นความเย็นเยียบที่น่าเกรงขาม “อยู่ตรงนี้ครับ” เขาเอ่ยสั้นๆ ก่อนจะเดินไปที่ประตู ลู่ถิงเปิดประตูออกกว้าง ปะทะกับสายตาโกรธจัดของแม่สามีที่ยืนถือไม้กวาดอยู่พร้อมกับบรรดาสะใภ้อื่นๆ ที่ตามมาสมทบเพื่อหวังจะเอาส่วนแบ่ง “แกบอกมา! เงินเดือนแกไปไหนหมด! ทำไมฉันเบิกไม่ได้!” นางร้องตะโกนลั่น ลู่ถิงพิงกรอบประตูด้วยท่าทางผ่อนคลาย ต่างจากภาพลักษณ์ทหารที่เคร่งขรึม เขาแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา “เงินเหรอครับ? ผมโอนให้ภรรยาไปหมดแล้ว ถ้าอยากได้... ก็เชิญไปเจรจากับเธอเอง แต่ผมเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าภรรยาผมไม่พอใจ เรื่องจะไม่ง่ายเหมือนที่ผ่านมาแน่” เขายังไม่ทันพูดจบ เสียงรถจี๊ปของหน่วยงานราชการที่จอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าบ้านก็เปิดประตูออก หญิงสาวในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงก้าวลงมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือถือเอกสารราชการฉบับหนึ่งที่ประทับตราแดงฉาน “ร้อยเอกลู่ถิง! เรามีเรื่องด่วนต้องแจ้งให้คุณทราบเกี่ยวกับที่ดินแปลงท้ายฟาร์ม... และดูเหมือนว่า 'ผู้ถือครองกรรมสิทธิ์ที่แท้จริง' จะไม่ได้เป็นอย่างที่ใครบางคนในหมู่บ้านนี้เข้าใจ!” หญิงสาวคนนั้นหันมาสบตาหลินชิงหาน ก่อนจะหันไปทางแม่สามีที่หน้าถอดสีทันทีที่เห็นเอกสารในมือ หลินชิงหานขยับยิ้ม เธอรู้ทันทีว่ามิติสวรรค์ของเธอกำลังจะเปิดเผยความลับบางอย่างที่ทำให้คนทั้งหมู่บ้านต้องตื่นตะลึง! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับรสชาติแห่งชีวิตและรักที่มั่นคงครับ ใบชาหอมหมื่นลี้