ค่ำคืนแห่งความเข้าใจอันลึกซึ้ง

ไอความร้อนระอุจากเตาฟืนถ่านไม้พะยูงยังคงคุกรุ่น ส่งกลิ่นหอมกรุ่นของตุ๋นเนื้อตุ๋นยาจีนลอยอบอวลไปทั่วห้องครัว หลินชิงหานใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก ลมหายใจของเธอหอบสะท้อนเบา ๆ ยามเมื่อมองหยาดน้ำค้างยามค่ำคืนเกาะพราวอยู่บนกระจกหน้าต่าง ทว่าความเหนื่อยล้าจากการจัดการวัตถุดิบชั้นเลิศที่เพิ่งดึงออกมาจากมิติสวรรค์เมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความระทึกใจแปลกประหลาด รอยยิ้มที่มุมปากของเธอยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นทว่ามั่นคงก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน ลู่ถิงเฟิงก้าวเข้ามาในห้องครัว ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามทหารที่เปียกชื้นด้วยหยาดเหงื่อจากการฝึกซ้อมและงานหนักในค่าย ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองภรรยาคนสวยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความห่วงใยและความปรารถนาที่เก็บงำไว้ภายใต้ความนิ่งขรึมมาตลอดหลายวันฉายชัดขึ้นในแววตา "ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอนอีก ชิงหาน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับที่เขาก้าวเข้าไปใกล้ กลิ่นอายความเป็นชายและกลิ่นจาง ๆ ของดินปืนผสมผสานกับกลิ่นหอมของอาหารทำให้บรรยากาศในห้องครัวแคบ ๆ นี้อบอุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด "ฉันยังไม่รีบร้อนครับ... เอ๊ย หมายถึง ฉันยังไม่รีบร้อนค่ะ" หลินชิงหานเกือบหลุดปากใช้สรรพนามยุคปัจจุบัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อร่างสูงใหญ่ของสามีเคลื่อนเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง "คุณเองก็เถอะ ทำไมถึงเพิ่งกลับมา ดึกดื่นป่านนี้แล้ว" "เป็นห่วงคุณ" ลู่ถิงเฟิงตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น ดวงตาคมจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของภรรยา มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อบอุ่นและสั่นเทานิด ๆ นั้นทำให้หัวใจของหลินชิงหานกระตุกวูบ ตลอดเวลาที่ผ่านมา แม้ทั้งสองจะแต่งงานกันด้วยเหตุผลทางสังคมและสภาพบังคับของยุคสมัย แต่ความห่วงใยที่ลู่ถิงเฟิงมีให้เธอกับเด็กแฝดทั้งสอง ไม่เคยเป็นเรื่องโกหกเลยสักครั้ง ยิ่งได้เห็นความเด็ดเดี่ยวและความสามารถในการเอาคืนพวกญาติจอมเปรตของตระกูลลู่เมื่อวันก่อน ความรู้สึกของนายทหารหนุ่มที่มีต่อภรรยาก็เปลี่ยนจากความรับผิดชอบกลายเป็นความลุ่มหลงอย่างถอนตัวไม่ขึ้น "มองอะไรคะ... มองแบบนี้ ฉันเขินเป็นเหมือนกันนะ" หลินชิงหานแสร้งทำเป็นตักน้ำซุปใส่ชามเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ทว่ามือเรียวกลับสั่นระริกจนทัพพีไม้กระทบขอบหม้อดังแกร็ก "มองภรรยาตัวเอง ผิดด้วยหรือ" ลู่ถิงเฟิงหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่า เขาเอื้อมมือมาโอบเอวบางของเธอไว้จากด้านหลังอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดต้นคอระหงจนชิงหานสะấuเฮือก "ขอบคุณนะชิงหาน... ขอบคุณที่คุณเปลี่ยนบ้านหลังนี้ให้กลายเป็น 'บ้าน' จริง ๆ เสียที" คำพูดเรียบง่ายแต่จริงใจนั้นทำให้ขอบตาของเชฟสาวจากยุคปัจจุบันร้อนผ่าว เธอกลับตัวเผชิญหน้ากับเขา สองมือเรียววางลงบนแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้ร่มผ้า ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่ต้องต่อสู้ดิ้นรนในยุค 80 อันยากลำบากนี้ พลันมลายหายไปสิ้นเมื่อมีอ้อมแขนคู่นี้คอยโอบกอด "ฉันไม่ได้ทำเพื่อใครหรอกค่ะ ฉันแค่ไม่อยากยอมแพ้ต่อโชคชะตา... และไม่อยากให้เสี่ยวเป่ากับถิงถิงต้องลำบากอีก" ชิงหานเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาฉายประกายความมุ่งมั่นและดื้อรั้นตามแบบฉบับของเธอ "แต่คุณทำให้ผมกลายเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก" ลู่ถิงเฟิงกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนที่ริมฝีปากหยักหนาจะทาบทับลงมาบนกลีบปากนุ่มของภรรยาอย่างอ่อนโยนในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนและลึกซึ้งท่ามกลางไอน้ำอุ่นจากหม้อตุ๋นยาจีน จูบนั้นเนิ่นนานและดูดดื่ม ราวกับต้องการชดเชยเวลาที่สูญเสียไป ลู่ถิงเฟิงประคองท้ายทอยเธอไว้มั่นไม่ให้หนีไปไหน สัมผัสสากระด้างของปลายนิ้วที่ผ่านการจับอาวุธมาโชกโชนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ทำให้ชิงหานต้องยึดไหล่กว้างของเขาไว้เป็นที่พึ่งพิง ร่างกายของทั้งสองแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางบรรยากาศสุดโรแมนติกที่อบอวลไปด้วยความรักและความเข้าใจอันลึกซึ้ง ทั้งสองต่างเติมเต็มส่วนที่ขาดหายในชีวิตของกันและกัน ลู่ถิงเฟิงไม่เพียงแต่มอบความรักและความอบอุ่น แต่เขายยังแสดงออกถึงความเคารพในตัวตนที่ฉลาดและเด็ดเดี่ยวของภรรยา ส่วนหลินชิงหานก็เปิดใจยอมรับนายทหารหนุ่มผู้ซื่อสัตย์คนนี้เข้ามาไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจ ทว่า... ในขณะที่ความสัมพันธ์กำลังดำเนินไปถึงจุดที่หอมหวานที่สุด เสียงประหลาดบางอย่างก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องครัว! *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประหลาดที่ไม่ใช่เสียงเคาะประตูบ้าน แต่มันดังมาจาก "พื้นห้องครัว" บริเวณที่ตั้งไหดองผักลับ ซึ่งเชื่อมต่อโดยตรงกับมิติสวรรค์! ลู่ถิงเฟิงชะงัก ร่างกายของนายทหารตื่นตัวขึ้นทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองรอบตัวด้วยสัญชาตญาณนักรบ มือขวาเอื้อมไปคว้ามีดอีโต้บนโต๊ะครัวอย่างรวดเร็ว ส่วนหลินชิงหานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเธอนึกถึงความลับสุดยอดที่ซ่อนอยู่ในมิติ แสงเรืองรองสีทองอ่อน ๆ เริ่มลอดผ่านรอยแตกของพื้นไม้ใต้ไหดองผัก พร้อมกับเงาร่างปริศนาของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังพยายาม "ดัน" พื้นขึ้นมาจากข้างล่าง! "ชิงหาน..." ลู่ถิงเฟิงกระซิบเสียงต่ำด้วยความระแวง ดวงตาจ้องเขม็งไปยังจุดเกิดเหตุ "ใต้พื้นบ้านของเรา... มีอะไรซ่อนอยู่กันแน่?" โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ **ใบชาหอมหมื่นลี้**