เปิดประตูสู่มิติลับ

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนเศษฝุ่นร่วงกราวลงมาจากขื่อบ้าน พร้อมกับเสียงแหลมสูงของแม่สามีจอมเค็มที่แผดเผาบรรยากาศยามสายให้ร้อนระอุราวกับเตาฟืน "หลินชิงหาน! แกคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูมาจากไหนกันถึงกล้าใช้แป้งสาลีขาวละเอียดทำหมั่นโถวให้พวกเด็กกิน! ของดีแบบนั้นเก็บไว้ให้พี่ใหญ่ของสามีแกเอาไปกินที่อำเภอโน่น ไม่ใช่เอามาผลาญเล่นในบ้านหลังนี้!" สะใภ้รองตระกูลลู่ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย หลินชิงหานวางตะหลิวเหล็กในมือลงบนเตาอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองร่างท้วมของแม่สามีที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความดูแคลน เธอเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนสะอาดอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้าด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "แป้งสาลีขาวพวกนี้ เป็นของที่พี่ถิงเฟิงส่งเงินเดือนมาให้ซื้อเพื่อบำรุงคนในครอบครัวครับ... อ้อ หรือว่าแม่คิดว่า เงินเดือนทหารที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายในค่ายทหาร สมควรถูกผลาญไปกับค่าเหล้าและยาเส้นของพ่อกับพี่ใหญ่ มากกว่าจะเอามาใส่ท้องลูกชายแท้ๆ ของตัวเองกับเด็กแฝดตาดำๆ สองคนนี้กันแน่ครับ?" คำพูดที่ย้อนกลับไปอย่างนิ่มนวลแต่เชือดเฉือนถึงกระดูกดำ ทำให้แม่สามีถึงกับหน้าซีดสลับแดงด้วยความโกรธจัดจนพูดไม่ออก นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เพราะจี้ถูกจุดที่ครอบครัวสามีคอยสูบเงินเดือนของลู่ถิงเฟิงไปปรนเปรอพี่ชายคนโตมาโดยตลอด เด็กแฝดตัวผอมแห้งอย่างเสี่ยวเป่าและถิงถิงนั่งหลบอยู่หลังชายผ้าซิ่นของหลินชิงหาน ดวงตากลมโตมองแม่เลี้ยงด้วยความหวาดระแวงปนความอยากรู้อยากเห็น กลิ่นหอมกรุ่นของหมั่นโถวร้อนๆ ที่ลอยมาจากเตายังคงเย้ายวนจนท้องของทั้งคู่ส่งเสียงร้องโครกครากออกมาพร้อมกัน หลินชิงหานปรายตามองเด็กน้อยทั้งสองด้วยความรู้สึกอ่อนโยนที่แอบซ่อนอยู่ เธอรู้ดีว่าในยุคปี 80 ที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ การเอาชีวิตรอดในชนบทกันดารไม่ใช่เรื่องง่าย ลำพังแค่แรงกายคงไม่พอ แต่โชคดีที่เธอยังมีความลับชิ้นใหญ่ติดตัวมาจากการทะลุมิติครั้งนี้ด้วย เมื่อเห็นว่าแม่สามีสะบัดก้นเดินกระแทกเท้าหนีออกไปด้วยความคับแค้นใจ หลินชิงหานจึงจัดการปิดประตูห้องครัวลงกลอนอย่างแน่นหนา เธอกวาดสายตามองรอบตัวเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครแอบมอง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ แล้วตั้งสมาธิเพ่งไปยังห้วงจิตใต้สำนึกของตนเอง *วูบ!* ม่านหมอกสีขาวนวลจางลง ปรากฏภาพเบื้องหน้าเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลราวกับสนามฟุตบอล แต่สิ่งที่น่าทึ่งยิ่งกว่าคืออาคารทรงสี่เหลี่ยมทันสมัยขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลาง ป้ายไฟนีออนเหนือประตูทางเข้าขนาดใหญ่สะท้อนแสงระยิบระยับด้วยตัวอักษรภาษาอังกฤษสามคำที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี—**SUPERMARKET** นี่คือซูเปอร์มาร์เก็ตอัตโนมัติขนาดใหญ่จากโลกปัจจุบันที่ติดตัวเธอทะลุมิติมาด้วย! หลินชิงหานก้าวเท้าเดินผ่านประตูอัตโนมัติที่เปิดต้อนรับเธอทันทีที่เข้าใกล้ แอร์เย็นฉ่ำปะทะเข้ากับใบหน้า ท่ามกลางความเงียบสงบเพราะมีเพียงเธอคนเดียวที่เป็นเจ้าของอาณาจักรแห่งนี้ ชั้นวางสินค้าสูงโปร่งเรียงรายยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา แบ่งออกเป็นโซนต่างๆ อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทั้งโซนอาหารสด เนื้อสัตว์เกรดพรีเมียม ผักผลไม้ออร์แกนิกนานาชนิด เครื่องปรุงรสจากทั่วทุกมุมโลก ไปจนถึงของใช้ในชีวิตประจำวันและเครื่องใช้ไฟฟ้าอัจฉริยะ "ให้ตายเถอะ... สวรรค์ไม่ได้ใจร้ายกับฉันจนเกินไปจริงๆ" เธอยิ้มกว้างออกมาด้วยความสะใจ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงและเนื้อสัตว์เป็นสิ่งฟุ่มเฟือยจนแทบจะหาทานไม่ได้ แต่มิติลับแห่งนี้กลับมีเนื้อวัวลายหินอ่อน เนื้อหมูสามชั้นคัดพิเศษ และอาหารแช่แข็งนับพันรายการที่พร้อมให้เธอหยิบใช้ได้ตลอดเวลาอย่างไร้ขีดจำกัด หลินชิงหานเดินสำรวจไปยังโซนเครื่องปรุงรส เธอหยิบน้ำมันหอย ซีอิ๊วขาวสูตรเข้มข้น และน้ำตาลทรายขาวบริสุทธิ์ใส่ตะกร้า ก่อนจะแวะไปยังโซนวัตถุดิบสดใหม่เพื่อเลือกซื้อหมูสามชั้นติดมันสวยงามและเห็ดหอมแห้งเกรด A สำหรับเตรียมทำอาหารมื้อเย็นที่จะทำให้คนในตระกูลลู่ต้องตะลึงจนตาค้าง ในขณะที่เธอกำลังเพลิดเพลินกับการเลือกซื้อวัตถุดิบอยู่นั้น สายตาก็เหลือbไปเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ลึกลับที่ตั้งอยู่มุมเคาน์เตอร์ชำระเงิน หน้าจอนั้นแสดงผลยอดเงินคงเหลือและระบบภารกิจประจำวันขึ้นมาโดยอัตโนมัติ [ภารกิจที่ 1: ยกระดับโภชนาการครอบครัว - ทำอาหารอร่อยเลิศรสให้สมาชิกในบ้านทานจนหมดเกลี้ยง] [รางวัล: ปลดล็อกเมล็ดพันธุ์พืชวิเศษเร่งโตเร็ว และน้ำพุจิตวิญญาณฟื้นฟูร่างกาย] หลินชิงหานเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด หากเธอสามารถทำอาหารมื้อนี้ให้อร่อยจนเด็กแฝดและสามีทหารของเธอติดใจได้ นอกจากจะผ่านภารกิจเพื่อรับเมล็ดพันธุ์วิเศษมาทำเกษตรกรรมสร้างเนื้อสร้างตัวแล้ว เธอยังสามารถใช้มิตินี้ในการแอบส่งสินค้าออกไปขายในตลาดมืดเพื่อสร้างความมั่งคั่งได้อีกด้วย เธอหยิบวัตถุดิบทั้งหมดใส่ถุงผ้าฝ้ายหยาบที่เตรียมมาจากโลกภายนอก ก่อนจะตั้งจิตอธิษฐานแล้วพาตัวเองกลับออกมาสู่ห้องครัวในบ้านพักชนบทแห่งเดิม กลิ่นอายความทันสมัยจางหายไป เหลือเพียงกลิ่นอายของเตาฟืนและฝุ่นดินตามเดิม แต่สิ่งที่เพิ่มเติมคือความพร้อมอันเปี่ยมล้นในแววตาของหญิงสาว หลินชิงหานหันกลับมาจัดการกับแป้งและหมูสามชั้นในมืออย่างทะมัดทะแมง เธอลงมือสับเนื้อหมูและเห็ดหอมอย่างคล่องแคล่ว เสียงคมมีดกระทบเขียงไม้ดังรัวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นหอมของเครื่องเทศลับจากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติเริ่มโชยกลิ่นอบอวลออกไปนอกหน้าต่างห้องครัว ทีละน้อย... ทีละน้อย... จนกระทั่งลอยไปทั่วทั้งบริเวณบ้านตระกูลลู่ ในขณะเดียวกัน ที่หน้าประตูรั้วบ้าน ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารที่คุ้นเคยกำลังก้าวเท้าเข้ามาด้วยความเหนื่อยล้า ลู่ถิงเฟิงเพิ่งกลับจากการฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วงในค่ายทหาร แต่จมูกคมของเขากลับต้องสะดุดเข้ากับกลิ่นหอมเย้ายวนจมูกที่ไม่เคยได้กลิ่นที่ไหนมาก่อนในชีวิต ชายหนุ่มหยุดชะงักฝีเท้า ขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ขณะที่สายตาก็จ้องมองตรงไปยังห้องครัวของภรรยาที่แต่งงานกันมาแบบจำยอมด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ใบชาหอมหมื่นลี้" นะครับ