สะใภ้ตัวแสบฟื้นคืนชีพ

"ถ้าคิดจะไสหัวฉันออกจากบ้านหลังนี้ อย่างน้อยก็ควรเอาเงินค่าหัวคิวห้าร้อยหยวนที่พวกแกแอบอมไว้ คืนมาให้ครบทุกเฟินเสียก่อน!" เสียงตบโต๊ะไม้ดังสนั่นจนเศษฝุ่นร่วงกราว หลินชิงหานลืมตาโพลง ความเจ็บแปลบที่ท้ายทอยยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ประกายตาในเวลานี้กลับคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับใหม่ ความทรงจำอันกระจัดกระจายหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว เธอคือเชฟและนักธุรกิจสาวมือหนึ่งจากยุคศตวรรษที่ 21 ที่โชคร้ายเครื่องบินส่วนตัวตก แต่โชคชะตาเล่นตลก ส่งให้เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ 'หลินชิงหาน' สะใภ้รองแห่งตระกูลลู่ ในชนบทมณฑลเฮยหลงเจียง ปี 1980 ยุคสมัยที่ข้าวยากหมากแพง ผู้คนอดอยาก และตระกูลลู่นี้ก็ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเลือดเป็นที่สุด "นัง... นังสารเลว กล้าดีอย่างไรมาขึ้นเสียงใส่ฉัน!" แม่สามีจอมเค็ม หรือที่ชาวบ้านเรียกขานกันว่า 'ยายเฒ่าจาง' หน้าดำคร่ำเครียดจนออกสีม่วง มือเหี่ยวย่นชี้หน้าลูกสะใภ้ตัวแสบที่ปกติก้มหน้ายอมจำนนมาตลอดสามปีเต็ม วันนี้กลับลุกขึ้นยืนค้ำหัว ยืนจ้องนางด้วยสายตาเยียบเย็นราวกับพญายมมาร บรรยากาศในห้องโถงคับแคบอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของข้าวโพดขึ้นราและควันไฟจากเตาถ่าน รอบตัวมีสายตาสมเพชเวทช์จากบรรดาญาติห่างๆ ที่มาร่วมวงกดดัน สองข้างฝาเรือนมีร่างเล็กผอมแห้งของเสี่ยวเป่าและถิงถิง ฝาแฝดวัยหวิดเจ็ดขวบ ลูกเลี้ยงที่ถูกกรอกหูมาตลอดว่าแม่เลี้ยงคนนี้ใจร้าย หลบมุมตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "ฉันพูดความจริง ทำไมจะต้องกลัว" หลินชิงหานแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดอกท้อคู่สวยกวาดตามองสัญญาขายแรงงานและหนังสือหย่าที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างเหยียดหยาม "สามีฉัน 'ลู่ถิง' ส่งเงินทหารกลับมาทุกเดือน เดือนละยี่สิบหยวนตลอดสามปีที่ผ่านมา รวมเป็นเงินเจ็ดร้อยยัดเยียด แต่พวกแกให้ฉันกินข้าวต้มเจือจางกับผักดองเค็มๆ จนตัวผอมแห้งปานผีดิบ แถมตอนนี้เขาส่งข่าวมาว่ากำลังจะปลดประจำการกลับบ้าน พวกแกกลัวฉันฟ้องเขาเรื่องเงินสินไหมและเงินเดือนที่พวกแกยักยอกไปสินะ ถึงได้รีบเร่งรัดให้ฉันเซ็นใบหย่าแล้วไล่ตะردออกไปมือเปล่า!" คำพูดที่พรั่งพรูออกมาอย่างฉะฉานและตรงจุดเด่น ทำให้ยายเฒ่าจางสะดุ้งเฮือก สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดเพราะความจริงถูกเปิดโปงต่อหน้าธารกำนัล "เหลวไหล! แกเอาหลักฐานที่ไหนมาพูด นังอัปมงคล!" ยายเฒ่าจางแผดเสียงกลบเกลื่อนความผิด สัญชาตญาณดิบสั่งให้นางคว้าชามกระเบื้องบิ่นบนโต๊ะปาใส่หน้าหลินชิงหานทันที *เพล้ง!* หลินชิงหานเบี่ยงตัวหลบได้อย่างงดงาม ชามกระเบื้องแตกกระจายอยู่ที่พื้น เศษคมกระเบื้องเฉี่ยวแก้มเนียนจนเกิดรอยเลือดซึมเล็กน้อย แต่ทว่าแววตาสีดำสนิทของเธอกลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอยกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่ข้างแก้มช้าๆ ก่อนจะยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ทำให้ยายเฒ่าจางรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างประหลาด ในเมื่อสวรรค์ส่งเธอมาอยู่ในร่างนี้ พร้อมกับ 'ซูเปอร์มาร์เก็ตมิติ' ที่บรรจุวัตถุดิบอาหารระดับภัตตาคารและสินค้าอุปโภคบริโภคนับหมื่นรายการติดตัวมาด้วย มีหรือที่เชฟมือทองและนักธุรกิจพันล้านอย่างเธอจะต้องก้มหัวให้ครอบครัวชาวนาหน้าเลือดกลุ่มนี้รังแก? "อยากได้ใบหย่านักใช่ไหม ได้..." หลินชิงหานก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะ ร่างระหงแผ่รังสีความกดดันออกมาอย่างไม่รู้ตัว มือเรียวยาวเอื้อมไปหยิบปากกาหมึกซึมขึ้นมาจรดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว "แต่บอกไว้ก่อนนะ เงินเจ็ดร้อยหยวนนั่น ฉันจะทวงคืนทุกอีแปะ รวมถึงดอกเบี้ยที่พวกแกเอาเลือดเนื้อฉันไปกินด้วย!" ขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงราวกับเสียงกลองศึกก็ดังขึ้นที่หน้าประตูบ้าน *ปึง!* ประตูไม้เก่าแก่ถูกถีบจนเปิดอ้าออกอย่างแรง แรงกระแทกทำให้ฝุ่นตลบอบอวล ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความดุดันและบรรยากาศสนามรบที่ติดตัวมาทำให้ทุกคนในห้องถึงกับหยุดหายใจ ใบหน้าคมเข้ม คิ้วหนาดั่งกระบี่ และดวงตาคมกริบที่กวาดมองไปรอบห้องหยุดลงที่ร่างของหลินชิงหานที่มีรอยเลือดที่ข้างแก้ม นั่นคือ 'ลู่ถิง' สามีเจ้าของร่างที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงบ้านก่อนกำหนด และสายตาคู่นั้นของเขากำลังลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนให้เป็นจุล "ใคร... เป็นคนทำร้ายภรรยาผม?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ทำเอาลมหายใจของคนในตระกูลลู่สะดุดกึกทันที ใบชาหอมหมื่นลี้หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับการเริ่มต้นเดินทางครั้งใหม่นี้นะครับ