ช่วงเวลาแห่งความสุขของครอบครัว

เอกสารลับแผ่นนั้นร่วงหล่นลงกระทบพื้นพรมราคาแพงในห้องรับรองพิเศษ กลิ่นอายของความตื่นตระหนกแผ่ซ่านปะปนกับกลิ่นหอมกรุ่นของชาหลง징ที่ยังคงค้างอยู่ในแก้วกระเบื้องเคลือบ หลินชิงหานมิได้ก้มลงเก็บมันทันที ดวงตากลมโตคู่คมกริบราวกับเชฟใหญ่ผู้ผ่านสมรภูมิห้องครัวมานับไม่ถ้วน กวาดมองร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลเนี้ยบกริบเบื้องหน้า ชายผู้ที่อ้างตัวว่าเป็น "ตัวแทนจากอนาคต" และถือครองหลักฐานที่สามารถทำลายชีวิตอันสงบสุขในยุค 80 ของเธอได้ในพริบตา "คุณรู้เรื่องซูเปอร์มาร์เก็ตมิติที่สามสิบแปด..." เสียงของชิงหานราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนคู่สนทนาชะงัก "และคุณก็รู้ว่าระบบการค้าปลีกอัตโนมัติในนั้นไม่ได้มีไว้สำหรับให้ใครหน้าไหนมาข่มขู่" "คุณชิงหาน... โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่คุณที่ข้ามเวลามา" ชายคนนั้นหัวเราะในลำคอ แววตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่ซ่อนไม่มิด "เอกสารการจดทะเบียนบริษัทส่งออกสินค้าเกษตรเมื่อปี 2024 ที่มีลายมือของคุณ... ถ้ามันไปถึงมิตรหายและเจ้าหน้าที่รัฐในยุคนี้ คุณคิดว่าข้อหา 'สายลับเศรษฐกิจ' หรือ 'ปีศาจจำแลง' จะน่ากลัวกว่ากันล่ะครับ?" บรรยากาศในห้องรับรองตึงเครียดจนแทบหยดเป็นน้ำ ลมหายใจของลู่ถิงฟงที่ยืนอารักขาอยู่ด้านหลังภรรยาคนสวยเริ่มหนักหน่วง มือหนากำด้ามปืนพกประจำกายแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว พร้อมที่จะเหนี่ยวไกใส่ใครก็ตามที่กล้าทำให้ภรรยาของเขามีอันตราย แม้ว่าชายคนนั้นจะพูดจาภาษาประหลาดที่เขาไม่เข้าใจเลยก็ตาม ทว่า ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น ชิงหานกลับยกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม เย็นเยียบ และงดงาม "คุณคิดว่าฉันกลัวงั้นหรือคะ... เอ่อ ขออภัย ฉันหมายถึง 'หรือครับ'" ชิงหานเปลี่ยนสรรพนามแก้เก้อเมื่อเหลือบเห็นสายตาของสามีที่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "คนที่จะกลัว... ควรจะเป็นคุณต่างหาก ที่กล้าเข้ามาเล่นเกมในอาณาจักรที่ฉันถือครองวัตถุดิบทั้งหมด" ปลายนิ้วเรียวสวยกดลงบนปุ่มรีโมตเล็กๆ ในกระเป๋าเสื้อโค้ด—ปุ่มที่เชื่อมต่อโดยตรงกับระบบซูเปอร์มาร์เก็ตมิติสวรรค์ *ปี๊บ!* เสียงสัญญาณเตือนระดับความปลอดภัยสูงสุดดังขึ้นเบาๆ ในห้วงความคิดของชิงหาน ทันใดนั้น แสงสีฟ้าจางๆ ก็พวยพุ่งขึ้นจากพื้นห้อง บังคับให้ระบบไฟฟ้าทั้งหมดในห้องรับรองรวนเรจนไฟกระพริบถี่ๆ ชายปริศนาหน้าถอดสีเมื่อพบว่าอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในมือของเขาร้อนจัดจนต้องโยนทิ้งลงพื้น เอกสารลับแผ่นนั้นถูกคลื่นพลังงานจากมิติลับเผาไหม้กลายเป็นเถ้าธุลีในเวลาเพียงสามวินาที "จำไว้นะครับ" ชิงหานก้าวเข้าไปกระซิบใกล้ๆ ชายผู้กำความลับ โดยมีลู่ถิงฟงขนาบข้างราวกับเทพสงครามผู้พิทักษ์ "ไม่ว่าคุณจะมาจากอนาคตไหน หรือมีย100 โครงการในมือ แต่ถ้ากล้าแตะต้องครอบครัวของฉัน... ฉันจะทำให้คุณรู้ว่า นรกของการทำธุรกิจที่ไม่มีวันลืมตาอ้าปากได้ มันเป็นอย่างไร" ก้าวพ้นจากประตูห้องรับรองอันอึดอัด กลิ่นไออุ่นของแสงแดดกรุงเทพฯ หรือในบริบทนี้คือมหานครหลวงอันรุ่งโรจน์ยุค 80 ก็โอบล้อมพวกเขาไว้ ลู่ถิงฟงเอื้อมมือมาโอบไหล่ภรรยาแน่น ใบหน้าคมคายของนายทหารหนุ่มฉายแววเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด "ชิงหาน... คนพวกนั้นเป็นใคร ทำไมถึงพูดจาแปลกหูนัก?" ลู่ถิงฟงเอถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความกังวล ชิงหานเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มผู้เป็นที่รัก รอยยิ้มเคร่งเครียดเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความอ่อนโยน เธอซบใบหน้าลงกับอกเสื้อกั๊กทหารของเขา สูดกลิ่นอายความอบอุ่นที่คุ้นเคย "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ... เอ๊ย พี่ถิงฟง แค่แมลงตัวเล็กๆ ที่หลงยุคเข้ามาน่ะค่ะ" ชิงหานหัวเราะเบาๆ "ว่าแต่... ไหนๆ เราก็พาเสี่ยวเป่ากับถิงถิงเข้ามารับขวัญเมืองหลวงทั้งที วันนี้เราไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่านะคะ ฉันได้ยินมาว่าย่านการค้าใหม่มีร้านเป็ดพะโล้สูตรแต้จิ๋วที่ขึ้นชื่อเรื่องความนุ่มละมุนลิ้นอยู่ด้วย" "เย้! ไปกินเป็ดพะโล้! ไปเที่ยวเมืองหลวง!" เสียงเจื้อยแจ้วของเสี่ยวเป่าและถิงถิงที่วิ่งวนรอบตัวพ่อแม่ดังขึ้นทำลายความตึงเครียด เด็กแฝดทั้งสองในชุดเอี๊ยมผ้าฝ้ายเนื้อดีสะอาดสะอ้าน—ผลงานการเนรมิตจากมิติลับ—กำลังตื่นตาตื่นใจกับตึกรามบ้านช่องสูงระฟ้าและรถยนต์ที่วิ่งขวักไขว่บนถนนยางมะตอย รถจี๊ปทหารคันเก่งพาทั้งครอบครัวลัดเลาะผ่านย่านธุรกิจใจกลางเมืองหลวง วิถีชีวิตยุค 80 กำลังเบ่งบานอย่างเต็มที่ ผู้คนแต่งกายด้วยแฟชั่นทันสมัย ร้านค้าเปิดเพลงสากลคลอเบาๆ เสียงหัวเราะและกลิ่นอายความเจริญรุ่งเรืองผสมผสานกันอย่างลงตัว เป็นภาพที่ตัดกับความยากลำบากในหมู่บ้านชนบทอย่างสิ้นเชิง ชิงหานมองภาพความสุขผ่านกระจกรถ มือบางกุมมือหนาของลู่ถิงฟงไว้แน่น ไออุ่นจากฝ่ามือของสามีส่งผ่านความมั่นคงมาสู่หัวใจของเธอ ต่อให้มีอุปสรรคจากอนาคตไหนพัดผ่านมา เธอก็พร้อมจะเผชิญหน้ามันเคียงข้างชายคนนี้เสมอ รถเลี้ยวเข้าสู่ตรอกเล็กๆ ย่านเยาวราชเก่าแก่ กลิ่นหอมของเครื่องเทศ โป๊ยกั๊ก อบเชย และซีอิ๊วคั่วกระทะร้อนๆ ลอยแตะจมูกทันทีที่ประตูรถเปิดออก "โอho! กลิ่นหอมมากเลยครับแม่!" เสี่ยวเป่าทำจมูกฟุดฟิด ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับ ร้านอาหารเป็ดพะโล้ "เหล่าซาน" ตั้งอยู่หัวมุมถนน ตกแต่งด้วยโคมแดงสไตล์จีนโบราณแต่สะอาดสะอ้าน ลูกค้าแน่นขนัดจนต้องยืนรอคิว ทว่า เมื่อเถ้าแก่ร้านเงยหน้าขึ้นมองเห็นลู่ถิงฟงในชุดนายทหารยศสูงสง่า และหญิงสาวหน้าตาดั่งเทพธิดาเคียงข้าง เขาก็รีบวิ่งออกมารับด้วยความนอบน้อมทันที "โอ้ นายทหารท่านนี้... เชิญครับเชิญ! โต๊ะ VIP ชั้นสองริมหน้าต่าง วิวสวยที่สุดถูกจัดไว้สำหรับท่านแล้วครับ!" เถ้าแก่โค้งคำนับด้วยความเคารพ เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง ลมเย็นๆ จากหน้าต่างบานใหญ่พัดเข้ามาปะทะใบหน้า พร้อมกับวิวทิวทัศน์ของถนนสายวัฒนธรรมที่เต็มไปด้วยผู้คน ชิงหานเลือกสั่งเมนูเด็ดด้วยตนเองอย่างคล่องแคล่ว "ขอเป็ดพะโล้เนื้อนุ่มราดน้ำซอสสูตรโบราณหนึ่งที่นะคะ, คะน้าฮ่องกงน้ำมันหอย และซุปเยื่อไผ่ตุ๋นยาจีนร้อนๆ สำหรับเด็กๆ ด้วยค่ะ" ไม่นานนัก อาหารจานเด็ดก็ถูกยกมาเสิร์ฟ กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง VIP เป็ดพะโล้หนังสีทองกรอบแต่เนื้อในชุ่มฉ่ำ น้ำซอสพะโล้เคี่ยวจนเข้าเนื้อส่งกลิ่นหอมหวลของเครื่องเทศสิบแปดชนิด ชิงหานใช้ตะเกียบหยิบชิ้นเนื้อส่วนที่นุ่มที่สุดจุ่มลงในน้ำจิ้มพริกน้ำส้มสูตรพิเศษ ก่อนจะป้อนให้สามี "ลองชิมดูสิคะพี่ถิงฟง ฝีมือการตุ๋นของร้านนี้ใช้ได้เลยทีเดียว" ลู่ถิงฟงอ้าปากรับ รสชาติความกลมกล่อม ละมุนลิ้น และความหอมหวานของเนื้อเป็ดกระจายไปทั่วปาก ดวงตาคมเข้มทอประกายความรักความหลงใหลจนแทบละลาย "อร่อยมาก... แต่ฝีมือภรรยาของพี่อร่อยกว่านี้เป็นร้อยเท่า" ชิงหานหัวเราะคิกคักด้วยความเขินอาย บรรยากาศอบอุ่นและเสียงหัวเราะของลูกแฝดทำให้ความเครียดจากเรื่องราวก่อนหน้าเลือนหายไปจนหมดสิ้น ทว่า ในขณะที่ชิงหานกำลังจะคีบชิ้นเนื้อเป็ดชิ้นโตรสชาติเยี่ยมเข้าปาก สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยที่เดินผ่านหน้าต่างกระจกสีชาของร้านอาหาร ร่างนั้นหยุดยืนนิ่งอยู่ที่หน้าร้าน เงามืดจากปีกหมวกแก๊ปบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากและแววตาสีอำพันคู่นั้น... เป็นประกายแสงที่ชิงหานไม่มีวันลืม มันคือแววตาของ "ผู้บริหารสูงสุด" จากซูเปอร์มาร์เก็ตมิติที่สามสิบแปด—คนที่เธอคิดว่าถูกกำจัดระบบไปแล้ว! และในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์สาธารณะหยอดเหรียญที่ตั้งอยู่มุมห้องรับรองชั้นล่าง ก็ดังขึ้น... *กริ๊งงง!* ทั้งๆ ที่ในยุค 80 นี้ ไม่มีใครรู้เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของโต๊ะนี้เลยแม้แต่คนเดียว!