งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ

“ถ้าคิดว่าการส่งคนมาป้วนเปี้ยนแถวโกดังสินค้าของผม จะทำให้ภรรยาผมหวาดกลัวจนยอมคายความลับออกมาได้ล่ะก็... ผมแนะนำให้คุณกลับไปบอกเจ้านายของคุณว่า อย่าริอ่านเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงจะดีกว่าครับ” เสียงทุ้มต่ำของลู่ถิงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องโถงกว้างของฟาร์ม ร่างสูงโปร่งในชุดลำลองแต่ยังคงบุคลิกของนายทหารผู้ผ่านศึกมาโชกโชนยืนตระหง่าน มือหนาวางบนบ่าของหลินชิงหานอย่างแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นเป็นการให้กำลังใจ เขาเพิ่งจัดการกับชายแปลกหน้าที่แฝงตัวมากับกลุ่มพ่อค้าข้าวโพดเมื่อครู่ไปหมาดๆ หลินชิงหานยกยิ้มที่มุมปาก สายตาของเธอเรียบเฉยแต่ทว่าแฝงไปด้วยความคมกริบดุจมีดปอกผลไม้ที่เธอใช้เป็นประจำ เธอรู้ดีว่า 'อำนาจมืด' ที่ว่านั้นกำลังจับจ้องมิติลับของเธออยู่ แต่ในเมื่อวันนี้คือวันงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ การจะให้เธอหยุดมือเพียงเพราะมีหมาข้างถนนมาเห่าหอนนั้น... ไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด “ช่างเถอะครับถิง เปลืองน้ำลายเปล่าๆ วันนี้เรามีงานสำคัญต้องดูแล แขกเหรื่อระดับหัวกะทิของมณฑลกำลังจะมาถึงแล้ว อย่าให้พวกมดปลวกไร้ราคามาทำให้บรรยากาศเสียเลยครับ” หลินชิงหานหันไปพูดกับสามีด้วยรอยยิ้มหวานหยด ก่อนจะตบหลังมือเขาเบาๆ กลิ่นหอมของเครื่องเทศชั้นเลิศโชยออกมาจากครัวใหญ่ กลิ่นกระเทียมเจียวหอมฉุยคลุกเคล้ากับกลิ่นเหล้าจีนชั้นดีและซีอิ๊วสูตรพิเศษที่หลินชิงหานแอบดึงออกมาจากมิติลับเพื่อการนี้โดยเฉพาะ วันนี้เธอตั้งใจรังสรรค์เมนู 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง' ที่ละลายในปาก และ 'ไก่ผัดเม็ดมะม่วง' ที่รสชาติกลมกล่อมจนแม้แต่คนปากแข็งที่สุดในเมืองก็ต้องยอมสยบ ในขณะที่พนักงานทุกคนกำลังขยับแข้งขยับขาเตรียมจัดโต๊ะไม้ตัวยาวกลางลานกว้าง แม่สามีจอมเค็มที่เคยตามมาหาเรื่องเสมอ ก็เดินหน้ามุ่ยเข้ามาในเขตงาน สายตาของนางกวาดมองอาหารบนโต๊ะด้วยความอิจฉา ก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะ “รวยมาจากไหนกันนักหนา ถึงได้ทำอาหารฟุ่มเฟือยขนาดนี้! นังลูกสะใภ้ คิดว่าแค่ใช้เงินฟาดหัวคนอื่นแล้วจะทำให้นังมีหน้ามีตาขึ้นมาได้งั้นหรือ? ของดีๆ แบบนี้เอาไปขายทำกำไรไม่ดีกว่าหรือไง จะมาแจกจ่ายให้พวกคนงานกินฟรีๆ ทำไม!” หลินชิงหานวางทัพพีลงช้าๆ ก่อนจะเดินไปหาแม่สามีด้วยท่าทางสง่างาม “คุณแม่ครับ การลงทุนที่คุ้มค่าที่สุดไม่ใช่การเก็บเงินไว้ในหีบให้ปลวกกิน แต่คือการซื้อใจคนครับ... วันนี้พนักงานทุกคนเหนื่อยยากเพื่อฟาร์มของเรา การได้กินของดีๆ คือรางวัลตอบแทน ถ้าคุณแม่หิว ก็เชิญนั่งครับ แต่ถ้าจะมาเพื่อหาเรื่องละก็... ประตูฟาร์มอยู่ทางนั้นครับ” แม่สามีถึงกับหน้าสั่น แต่เมื่อเห็นสายตาของลู่ถิงที่จ้องมองมาอย่างเย็นเยียบ นางก็ได้แต่สะบัดหน้าหนีแล้วเดินออกไปอย่างผู้แพ้ เมื่อตะวันคล้อยต่ำ กลิ่นอาหารรสเลิศก็กระจายไปทั่วรัศมีหลายร้อยเมตร แขกเหรื่อรายใหญ่ต่างทยอยกันมาถึง ทุกคนต่างตื่นตาตื่นใจกับความประณีตของอาหารที่หลินชิงหานปรุงขึ้น ไม่ว่าจะเป็นจานไหนก็มีรสชาติที่แปลกใหม่และเหนือชั้นกว่าร้านดังในตัวเมืองอย่างเทียบไม่ได้ ลู่ถิงคอยดูแลความเรียบร้อยรอบงาน สายตาคมกริบของเขาไม่ได้จับจ้องเพียงแค่ความสุขของแขก แต่เขายังสังเกตเห็นเงาดำที่แฝงตัวอยู่หลังกำแพงฟาร์ม เขารู้ดีว่าเรื่องราวในวันนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการรับมือกับภัยคุกคามที่ใหญ่กว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังเฉลิมฉลองอย่างสนุกสนาน หลินชิงหานเดินไปที่โต๊ะมุมมืดเพื่อหยิบขวดไวน์ผลไม้ที่เธอหมักเองในมิติ ทันใดนั้น มือหนึ่งก็คว้าข้อมือเธอไว้จากมุมมืด พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “คุณคิดว่าซ่อนของขวัญล้ำค่าไว้ในที่แบบนี้ได้ตลอดไปงั้นหรือ... หลินชิงหาน?” มันไม่ใช่เสียงของคนงาน หรือคนในหมู่บ้าน แต่มันเป็นเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด... เสียงของคนที่เธอเคยพบในยุคปัจจุบัน ก่อนที่เธอจะทะลุมิติมาที่นี่! หลินชิงหานเบิกตากว้าง ความลับที่เธอพยายามรักษาไว้กำลังจะถูกเปิดโปงกลางงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ เธอจะทำอย่างไรในเมื่อศัตรูไม่ได้เป็นเพียงแค่คนในยุคนี้ แต่เป็นคนที่รู้ 'ที่มา' ของเธออย่างชัดเจน? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเดินทางร่วมกับชิงหานและลู่ถิงมาถึงตอนที่ 35 นะครับ ทุกความเห็นคือกำลังใจอันยิ่งใหญ่ของใบชาหอมหมื่นลี้ครับ