ก้าวสู่ยุคปฏิรูปเศรษฐกิจเต็มตัว

*กริ๊งงง!* เสียงโทรศัพท์สาธารณะหยอดเหรียญที่ดังแหวกความเงียบขึ้นมากลางดึก ไม่เพียงแต่ทำลายบรรยากาศอันผ่อนคลายภายในห้องรับรองชั้นล่างของอาคารสำนักงานใหญ่ "ชิงหานฟาร์มโฮลดิ้ง" เท่านั้น แต่มันยังทำให้บรรยากาศรอบตัวของลู่ถิงหลุดจากความสุขุมนุ่มลึก กลายเป็นความตื่นตัวในระดับสัญชาตญาณทหารทันที นิ้วเรียวแกร่งของลู่ถิงคว้าหูโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความระแวดระวัง ในยุค 80 ที่ระบบการสื่อสารยังถือเป็นความลับและเข้าถึงยาก เบอร์โทรศัพท์ภายในห้องรับรองส่วนตัวแห่งนี้ แม้แต่ผู้จัดการฝ่ายบัญชียังไม่ล่วงรู้ด้วยซ้ำ การที่สายโทรศัพท์สายนี้ดังขึ้นในยามวิกาล จึงมีน้ำหนักมากกว่าแค่เรื่องบังเอิญ "พูดครับ" ลู่ถิงเอ่ยเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะมีเสียงหัวเราะแหบพร่าลอดผ่านคลื่นสัญญาณวิทยุที่เต็มไปด้วยเสียงซ่ารบกวน *(ลู่ถิง... แกคิดว่าการสร้างอาณาจักรธุรกิจมูลค่าหลายล้านหยวนขึ้นมาจากดินแดนกันดาร จะทำให้แกหลุดพ้นจากเงาในอดีตได้จริงๆ งั้นหรือ? ระวังไว้เถอะ... สิ่งที่แกและนังเมียตัวดีกำลังภาคภูมิใจ มันอาจจะสลายกลายเป็นจุณด้วยน้ำมือของคนใกล้ตัวที่สุด!)* *คลิก!* สายถูกตัด ลู่ถิงยืนนิ่งค้างอยู่ชั่วขณะ ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยววับวาดผ่านดวงตาคม แต่มันถูกระงับไว้อย่างรวดเร็วด้วยความเยือกเย็นที่หล่อหลอมมาจากการผ่านศึกษาสงครามและการต่อสู้ทางธุรกิจมาอย่างโชกโชน ในขณะเดียวกัน ที่ชั้นบนสุดของอาคารเดียวกัน หลินชิงหานกำลังยืนอยู่หน้ากระจกใสบานใหญ่ มองลงไปยังเบื้องล่าง พื้นที่หลายร้อยหมู่ที่เคยเป็นเพียงดินร่วนปนทรายแห้งแล้งในอำเภอชนบท, ปัจจุบันได้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นอาณาจักรเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมอาหารครบวงจร โรงเรือนกระจกอัจฉริยะระบบปิด, โรงงานแปรรูปผลิตภัณฑ์จากพืชและเนื้อสัตว์ส่งออก, และเครือข่ายร้านอาหารแฟรนไชส์ "รสทิพย์สวรรค์" ที่ขยายสาขาไปทั่วทั้งมณฑล ทั้งหมดนี้สร้างเม็ดเงินหมุนเวียนทะลุหลักหลายล้านหยวนไปนานแล้ว ความสำเร็จนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือผลลัพธ์จากการผสมผสานระหว่าง "มิติลับซูเปอร์มาร์เก็ต" ที่เธอครอบครอง กับมันสมองอันเฉียบคมและหยาดเหงื่อแรงกายของเธอกับสามี เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลัง หลินชิงหานไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร มืออุ่นจัดของลู่ถิงสวมกอดเอวบางของเธอไว้จากด้านหลังอย่างมั่น "มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่าคะคุณ? สีหน้าของคุณดูไม่ค่อยดีเลย" หลินชิงหานเอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยความเฉลียวฉลาด เธอสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากร่างกายของสามี ลู่ถิงซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่ของภรรยา สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ ของใบชาและดอกไม้ป่าที่ติดตัวเธออยู่เสมอ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ "ไม่มีอะไรที่ผมจะจัดการไม่ได้... แค่พวกสุนัขจนตรอกที่เริ่มส่งเสียงเห่าหอนอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าอาณาจักรของเรากำลังจะก้าวไปสู่จุดสูงสุดของการปฏิรูปเศรษฐกิจ" หลินชิงหานแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากอย่างมีเสน่ห์ เธอพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับสามี วางมือเรียวลงบนปกเสื้อเครื่องแบบทหารที่ถูกรีดเรียบกริบ "สุนัขเห่าหอน ก็แปลว่าเราเดินมาถูกทางแล้วค่ะ" หลินชิงหานกล่าวด้วยแววตาสروดใสแต่เฉียบคม "คุณก็รู้ว่าตระกูลหลินและพวกญาติๆ หน้าเงินที่เคยขับไล่ไสส่งเรา รวมถึงแม่สามีจอมเค็มที่เคยคิดจะขายฉันแลกกับถังแป้งสองถังในวันนั้น ตอนนี้พวกเขากำลังดิ้นรนแทบตายแค่ไหนเพื่อจะขอเศษส่วนแบ่งจากหุ้นของฟาร์มเรา" ภาพเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในหัว แม่สามีผู้เห็นแก่ตัวที่เคยใช้สารพัดวิธีกลั่นแกล้งสะใภ้รองอย่างเธอ ร้องห่มร้องไห้มาคุกเข่าหน้าประตูบ้านเพื่อขอความช่วยเหลือ หลังจากที่ธุรกิจค้าขายเล็กๆ ของลูกชายคนโปรดล้มละลาย แต่ทว่า... สำหรับหลินชิงหานแล้ว ความเมตตาถูกใช้หมดไปตั้งแต่ยุคที่เธอต้องอดมื้อกินมื้อแล้ว การเอาคืนอย่างมีระดับของเธอในวันนี้ ไม่ใช่การตบตีหรือด่าทออย่างหยาบคาย แต่เป็นการใช้ "ความสำเร็จทางธุรกิจ" และ "อำนาจทางกฎหมาย" บดขยี้ความโลภของคนเหล่านั้นให้จมดิน จนพวกเขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสร้างความเดือดร้อนให้ครอบครัวของเธอได้อีก "เสี่ยวเป่ากับถิงถิงหลับไปแล้วหรือยัง?" ลู่ถิงเปลี่ยนเรื่อง พลางกุมมือเรียวของภรรยาขึ้นมาจุมพิตเบาๆ "หลับไปตั้งแต่สามชั่วโมงก่อนแล้วค่ะ เด็กๆ เหนื่อยจากการช่วยคัดเลือกเมล็ดพันธุ์ข้าวสาลีเกรดพรีเมียมที่จะส่งออกไปฮ่องกงในล็อตแรกพรุ่งนี้เช้า" หลินชิงหานตอบพลางอมยิ้ม เมื่อนึกถึงลูกเลี้ยงฝาแฝดที่ตอนนี้เติบโตเป็นเด็กฉลาด ขยันขันแข็ง และรักการทำอาหารไม่แพ้เธอ "เด็กสองคนนั้นบ่นอุบเลยว่า อยากให้คุณแม่ทำ 'หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงสูตรพิเศษ' ให้กินเป็นรางวัลฉลองยอดขายทะลุเป้า" "ถ้าอย่างนั้น... คืนนี้ผมคงต้องเป็นลูกมือให้เชฟใหญ่เสียหน่อยแล้วกระมังครับ" ลู่ถิงกระซิบข้างหูภรรยาด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าที่เจือแววหยอกเย้า แม้ภายนอกพวกเขาจะเป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลและนายทหารอนาคตไกล แต่ในพื้นที่ส่วนตัวแห่งนี้ การได้ร่วมกันทำอาหารและใช้เวลาอบอุ่นในครอบครัวคือความสุขที่ประเมินค่าไม่ได้ มิติลับซูเปอร์มาร์เก็ตยังคงผลิตวัตถุดิบชั้นเลิศออกมาอย่างต่อเนื่อง แต่ความภาคภูมิใจที่สุดของหลินชิงหานคือการได้เห็นผลผลิตจากหยาดเหงื่อของสองสามีภรรยาเติบโตงอกงามในโลกความเป็นจริง แต่ทว่า ในขณะที่เตาไฟในครัวกำลังเริ่มจุดขึ้น และกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศกำลังลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านหน้าสำนักงานดังขึ้นอย่างเร่งรีบและไร้ระเบียบ ผิดวิสัยผู้มาเยือนยามวิกาลทั่วไป ลู่ถิงส่งสัญญาณให้ภรรยาถอยไปอยู่ด้านหลัง ร่างสูงสง่าก้าวเท้าเข้าไปใกล้ประตูมือขวากระชับปืนพกประจำกายโดยสัญชาตญาณ เขากระชากเปิดประตูออกอย่างรวดเร็วเพื่อดูว่าผู้มาเยือนยามวิกาลคือใคร และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้า... กลับทำให้ทั้งลู่ถิงและหลินชิงหานต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! ร่างของชายชราคนหนึ่งทรุดฮวบลงกับพื้นธรณีประตู เสื้อผ้าเนื้อดีเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและรอยเลือด บนใบหน้ามีรอยแผลฟกช้ำดำเขียว และก่อนที่เขาจะหมดสติไป มือสั่นเทาข้างนั้นก็เอื้อมขึ้นมาควายชายเสื้อของลู่ถิงไว้แน่น พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงอันแผ่วเบาที่แทบจะขาดใจ *(ช่วย... ช่วยลูกสาวฉันด้วย... พวกมันกำลังจะเผา...)* ร่างนั้นแน่นิ่งไปคาอกของลู่ถิง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและปริศนาชิ้นใหญ่ที่สั่นคลอนรากฐานอาณาจักรล้านหยวนแห่งนี้ในชั่วพริบตา! ... *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสร้างอาณาจักรแห่งความสุขนี้มาด้วยกันนะครับ