พบปะลูกค้าวีไอพี

กลิ่นอายความเย็นเยียบของไอน้ำจากเทือกเขาด้านหลังค่ายทหารยังไม่ทันจางหาย ใบหน้าของลู่ถิงก็เปลี่ยนสีทันทีในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าภรรួสาวที่ยังคงสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากล "คุณหมายความว่าอย่างไรครับ... ที่บอกว่าสินค้าล็อตนี้ 'ถูกจองหมดแล้ว' ทั้งที่มันเพิ่งวางลงบนแผงไม่ถึงสิบนาที" ลู่ถิงเอ่ยถามเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องแผ่นหลังของหลินชิงหานที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดเรียงขวดโหลเซรามิกเคลือบสีหยก ซึ่งภายในบรรจุ "น้ำพริกผัดกากหมูสูตรโบราณ" ที่เธอแอบดึงวัตถุดิบคุณภาพสูงจากมิติสวรรค์ออกมาปรุงอย่างพิถีพิถัน กลิ่นหอมกรุ่นของพริกคั่ว กระเทียมเจียวใหม่ๆ และเนื้อหมูสามชั้นเคี่ยวจนน้ำมันใสแจ๋ว ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วตรอกตลาดการค้าเสรี จนพ่อค้าแม่ขายโต๊ะข้างๆ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อก หลินชิงหานมิได้หันกลับไปทันที เธอใช้ผ้าสะอาดเช็ดคราบละอองแป้งบนเรียวมือเรียვบางอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมาสบตากับสามีหนุ่มด้วยรอยยิ้มบางเบาที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ "ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละค่ะ... เอ๊ย... นั่นแหละครับ" หลินชิงหานเกือบหลุดปากพูดสำนวนติดปากจากยุคปัจจุบัน รีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้เข้ากับยุคสมัยอย่างแนบเนียน "คุณพี่ลู่ถิงคิดว่าของอร่อยและมีคุณภาพระดับนี้ ในเมืองทหารชายแดนแห้งแล้งเช่นนี้ จะมีสักกี่คนที่ทำได้หรือครับ? ของดี ย่อมมีเจ้าของที่ตาถึงมารออยู่แล้ว" ทว่า ก่อนที่ลู่ถิงจะทันได้ซักไซ้ไล่เลียงอะไรเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่เป็นระเบียบของนายทหารยามหน้าตลาด พร้อมกับเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นเสียก่อน "หลบหน่อย! ขอทางด้วยครับ! ท่านผู้ว่าการมณฑลและภริยามาตรวจเยี่ยมตลาด!" สิ้นเสียงนั้น ฝูงชนที่กำลังเบียดเสียดกันเลือกซื้อของต่างแตกฮือและถอยร่นชิดริมทางอย่างรวดเร็ว แม้แต่พ่อค้าคนกลางหน้าเลือดที่มักจะวางท่ากร่างใส่ชาวบ้านเมื่อครู่ ยังรีบก้มหัวตัวงอจนแทบจะราบไปกับพื้น ทว่า ท่ามกลางความตื่นตระหนกของ1ผู้คน มีเพียงร่างระหงของหลินชิงหานที่ยังคงยืนตรงอย่างสง่างาม ใบหน้ารูปไข่ประดับรอยยิ้มต้อนรับอย่างเป็นมืออาชีพ ราวกับล่วงรู้เหตุการณ์นี้อยู่แล้ว ลู่ถิงขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณความเป็นนายทหารระดับสูงบอกเขาว่าสถานการณ์นี้ไม่ธรรมดา เขาก้าวเข้าไปยืนขนาบข้างภรรួสาวโดยอัตโนมัติ มือหนาแอบเอื้อมไปแตะข้อศอกเธอเบาๆ เป็นเชิงปกป้อง หากมีใครกล้าหาเรื่องภรรยาของเขาในที่สาธารณะ ต่อให้เป็นข้าราชการระดับสูง เขาก็พร้อมจะใช้ความเด็ดขาดจัดการ แต่ทว่า... บุคคลที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าแผงลอยของพวกเขากลับไม่ใช่ใครอื่น "โอ้... กลิ่นหอมนี่ช่างเตะจมูกเสียจริง จนฉันต้องเดินตามหาต้นตอมาจนถึงที่นี่" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น หญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อโค้ทผ้าสักหลาดสีน้ำกรมท่าตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าแม้จะมีริ้วรอยแห่งวัยตามกาลเวลาทว่ายังคงความงดงามและสง่างามในแบบฉบับหญิงสาวตระกูลใหญ่ นางคือ "ฮูหยินเฉิน" ภริยาคู่ชีวิตของท่านผู้ว่าการมณฑลผู้ทรงอิทธิพล และเป็นที่เลื่องลือในเรื่องความพิถีพิถันเกี่ยวกับการ รับประทานอาหารยิ่งชีพ ลู่ถิงรีบทำความเคารพตามระเบียบวินัยทหารทันที "คารวะท่านผู้ว่าการ และฮูหยินครับ กระผมร้อยโทลู่ถิง..." "อ่า... คุณคือนายทหารหนุ่มอนาคตไกลที่สามีฉันเคยชมบ่อยๆ นี่เอง ลู่ถิงสินะ" ฮูหยินเฉินโบกมือปัดอย่างไม่ถือ2สา 1ก่อนที่สายตาคมกริบแต่เปี่ยมด้วยความอยากรู้อยากเห็นจะพุ่งตรงไปยังแผงไม้ไผ่สะอาดสะอ้าน ตรงหน้าหลินชิงหาน "แล้วแม่หนูคนนี้... คงเป็นภรรยาของคุณสินะ ที่ลือกันว่าทำอาหารรสชาติเลิศล้ำจนตลาดแทบแตก?" หลินชิงหานโค้งตัวทำความเคารพอย่างนุ่มนวลและมีมารยาท ไม่ยอมก้มหัวต่ำจนดูน่าสมเพช แต่ก็ไม่สูงส่งจนดูจองหอง "ยินดีต้อนรับท่านผู้ว่าการและฮูหยินสู่ร้านเล็กๆ ของดิฉัน... ของผมครับ นามว่า 'ครัวเรือนลู่' ครับ" ฮูหยินเฉินกวาดสายตามองขวดโหลเซรามิกและตะกร้าผักสดที่เขียวขจีผิดธรรมชาติ (ผลผลิตจากมิติสวรรค์ที่ชิงหานแอบคัดสรรมาอย่างดี) ดวงตาของสตรีผู้สูงศักดิ์เป็นประกายวาบ "ฉันได้ยินภริยาของรองผู้บัญชาการพูดกรอกหูมาสามวันสามคืน ว่าเธอซื้อน้ำพริกและผักดองจากแม่ค้าในตลาดสด แล้วติดใจจนกินข้าวหมดไปสามหม้อ ตอนแรกฉันนึกว่าพวกนางพูดคุยอวดโม้กันตามประสาผู้หญิง จนกระทั่ง... กลิ่นเมื่อครู่นี้ลอยมาแตะจมูกฉันที่ศาลากลาง!" นางก้าวเข้าไปใกล้แผงลอยอีกนิด สูดกลิ่นหอมของน้ำพริกผัดกากหมูที่ส่งกลิ่นยั่วน้ำลายอีกครั้ง "ไหนล่ะ สินค้าที่เขาว่ากันว่าจองกันข้ามวันข้ามคืน มันหน้าตาเป็นอย่างไร" หลินชิงหานไม่รอช้า เธอหยิบช้อนกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กที่ลวกน้ำร้อนฆ่าเชื้อมาอย่างดี ตักน้ำพริกผัดกากหมูเนื้อเนียนสีแดงฉานที่มีกากหมูกรอบฟูชิ้นพอดีคำวางลงบนแผ่นใบตองสะอาด ยื่นถวายด้วยสองมือ "เรียนฮูหยิน นี่คือน้ำพริกผัดกากหมูสูตรพิเศษของทางร้านครับ ใช้หมูสามชั้นคัดพิเศษเคี่ยวกับน้ำมันหมูแท้ๆ ผสมผสานกับพริกแห้งคั่วหอมกรุ่นและเครื่องเทศลับเฉพาะ แม้จะเก็บไว้ในอุณหภูมิห้องก็ยังคงความกรอบและกลิ่นหอมเย้ายวน เชิญฮูหยินลองชิมดูสักคำนะครับ" ฮูหยินเฉินมองช้อนกระเบื้องที่มีน้ำพริกส่งควันจางๆ ส่งกลิ่นหอมยวนใจ นางหันไปสบตากับสามีที่เป็นผู้ว่าการ ซึ่งพยักหน้าอนุญาตด้วยความสนใจไม่แพ้กัน สตรีผู้สูงศักดิ์ใช้ช้อนตักเข้าปากเพียงปลายลิ้น... ความเงียบงันชั่วขณะเกิดขึ้นบริเวณรอบแผงลอย บรรดาลูกน้องและทหารติดตามต่างกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ลู่ถิงเองก็แอบลุ้นจนกลั้นหายใจ แม้เขาจะรู้ว่าภรรยาทำอาหารอร่อย แต่ลูกค้ารายนี้คือภริยาผู้ว่าการผู้ผ่านอาหารเลิศรสมาทั่วสารทิศ หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้นมา อาจกลายเป็นปัญหาใหญ่โตได้ ทว่า... ทันทีที่รสสัมผัสอันล้ำAลึกกระจายทั่วโพรงปาก ดวงตาของฮูหยินเฉินก็เบิกกว้างขึ้นอย่างปิดไม่มิด! รสชาติเผ็ดร้อนกำลังดี ความเค็มกลมกล่อมที่ตัดด้วยความหวานธรรมชาติของหัวหอมและเนื้อหมูเคี่ยว กากหมูกรุบกรอบที่ละลายในปากโดยไม่หลงเหลือกลิ่นเหม็นหืนแม้แต่น้อย มันคือความสมบูรณ์แบบที่นางไม่เคยลิ้มลองจากภัตตาคารในเมืองหลวงด้วยซ้ำ! "นี่มัน..." ฮูหยินเฉินอุทานออกมาเบาๆ มือเรียวรีบหยิบช้อนตักเข้าปากคำที่สองทันทีโดยลืมภาพลักษณ์ผู้ดีหมดสิ้น "อร่อย! อร่อยเหลือเกิน! รสชาตินี้มันคืออะไรกัน ทำไมถึงกลมกล่อมและชวนให้เจริญอาหารได้ขนาดนี้!" หลินชิงหานแย้มยิ้มอย่างมั่นใจ "เป็นเพราะวัตถุดิบทุกชนิดเราคัดสรรมาอย่างสดใหม่ และใช้ไฟอ่อนเคี่ยวด้วยความใส่ใจทุกขั้นตอนครับ ฮูหยินชอบ ถือเป็นเกียรติแก่ร้านเราแล้วครับ" ฮูหยินเฉินสูดลมหายใจเข้าลึก3ๆ เพื่อระงับความตื่นเต้น นางหันไปสั่งพ่อบ้านประจำตัวทันทีด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "เหอฝู! ไปจดทะเบียนการค้าและเหมาสินค้าล็อตนี้ทั้งหมดของนางมา! ไม่สิ... สั่งทำพิเศษส่งให้จวนผู้ว่าการทุกสัปดาห์ สัปดาห์ละสิบขวด! ห้ามขาดแม้แต่ขวดเดียว!" "รับทราบครับฮูหยิน!" พ่อบ้านรีบก้าวออกมารับคำสั่งทันที ลู่ถิงที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองภริยาของตนด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย—ภรรยาตัวน้อยของเขา... ไม่เพียงแต่ฉลาดและสู้คน แต่เธอกำลังใช้ฝีมือทำอาหารสร้างสายสัมพันธ์ระดับสูงที่แม้แต่ทหารยศสูงอย่างเขายังต้องใช้เวลาสะสมบารมีเป็นสิบปี! ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังชื่นมื่นและเงินก้อนโตกำลังจะหลั่งไหลเข้ากระเป๋าของหลินชิงหานนั้นเอง จู่ๆ เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและน่ารำคาญก็ดังแทรกขึ้นมาจากฝูงชนด้านหลัง "หลินชิงหาน! นังสะใภ้ตัวดี! แกเอาเงินจากไหนมาเปิดแผงค้าขายร่ำรวยในตลาดนี้? แกแอบยักยอกเงินของตระกูลลู่ไปใช้ส่วนตัวใช่ไหม! วันนี้ฉันจะแฉความชั่วของแกให้ท่านผู้ว่าการและชาวบ้านได้รู้กันหมดเปลือก!" ร่างท้วมของแม่สามีจอมเค็มแหวกฝูงชนพุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยา ในมือถือตะกร้าเปล่าเตรียมมาแย่งชิงเงินสดอย่างไม่อายฟ้าดิน! ดวงตาของลู่ถิงหรี่แคบลงทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของนายทหารหนุ่มจนคนรอบข้างต้องถอยกรูด แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวออกไปจัดการมารดาจอมสร้างเรื่อง หลินชิงหานกลับยกมือขึ้นห้ามสามีเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก นางหันไปสบตากับฮูหยินเฉินที่กำลังหน้า2บึ้งตึงด้วยความไม่พอใจที่มีคนกล้ามาส่งเสียงโวยวายในเขตตรวจเยี่ยมของสามีนาง "ฮูหยินครับ..." หลินชิงหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ดังฟังชัดไปทั่วทั้งตลาด "ดูเหมือนว่า... 'สุนัขจรจัด' ที่ชอบเข้ามาเห่าหอนในบ้านคนอื่น จะตามมาเห่าถึงในตลาดเสียแล้วล่ะครับ" ฮูหยินเฉินแค่นเสียงฮึดฮัดทันที สะบัดหน้ามองแม่สามีจอมเค็มด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นเยียบเฉียบขาด "บัง3อาจนัก! กล้าดียังไงมาส่งเสียงน่ารำคาญในที่สาธารณะ... พ่อบ้านเหอ ไปลากตัวหญิงไร้มารยาทคนนี้ออกไปให้พ้นหน้าฉัน เดี๋ยวนี้!" แม่สามีที่กำลังจะอ้าปากด่าต่อถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นเครื่องแบบและท่าทีของคนติดตามท่านผู้ว่าການ นางอ้าปากค้าง ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อถูกทหารรวบแขนทั้งสองข้างลากออกไป ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของชาวบ้านรอบด้าน หลินชิงหานมองภาพนั้นด้วยแววตาสะใจอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะหันกลับมาประสานสายตากับลู่ถิงที่กำลังมองนางด้วยความทึ่งแก Pความคลั่งรักที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ ทว่า ในวินาทีที่ลู่ถิงกำลังจะเอמהปากเอ่ยคำชมภรรยา จู่ๆ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตลับแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นออกจากกระเป๋าเสื้อของแม่สามีที่ถูกลากตัวออกไป—บนกระดาษแผ่นนั้น มีตราประทับลับของ "พ่อค้าตลาดมืดคู่ปรับ" ที่กำลังวางแผนจะทำลายกิจการของพวกเขาก่อนรุ่งสางพรุ่งนี้! หัวใจของลู่ถิงกระตุกวูบ... สงครามที่แท้จริง ยังไม่เริ่มต้นด้วยซ้ำ! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ! --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมานะครับ)*