ก้าวแรกในตลาดมืด

"หยุดอยู่ตรงนั้น! ห้ามขยับ!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเฉียบขาดของหัวหน้าชุดสายตรวจดังแหวกความเงียบของตรอกแคบหลังตลาดมืด แรงกดดันจากสถานการณ์บีบคั้นพุ่งสูงขึ้นจนแทบได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของหลินชิงหานแข็งค้างในพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นเงาร่างของชายในเครื่องแบบสายตรวจสามคนกำลังวิ่งตรงดิ่งเข้ามาปิดล้อมเส้นทางหลบหนีของพวกเขาไว้ทุกด้าน! ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาญ ลู่ถิงเฟิงไม่มีแม้แต่เสี้ยววินาทีที่จะลังเล ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อแจ็คเก็ตทหารเก่าคร่ำคร่าก้าวเข้ามาขวางหน้าภรรยาตัวน้อยไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่พร้อมปกป้องคนด้านหลังด้วยชีวิต มือหนาเอื้อมไปดึงชายเสื้อผ้าฝ้ายของหลินชิงหานเบาๆ ส่งสัญญาณเตือนภัยผ่านสัมผัสที่มั่นคงและหนักแน่น หลินชิงหานสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา สมองอันปราดเปรื่องของอดีตเชฟและนักธุรกิจสาวหมุนวนด้วยความเร็วสูง ตลาดมืดในยุค 80 เป็นสถานที่ที่กฎหมายและสีเทาทับซ้อนกันอย่างเปราะบาง การค้าขายเก็งกำไรคือความผิดทางอาญาฐาน "ค้ากำไรเกินควร" และ "ทำลายระบบเศรษฐกิจสังคมนิยม" หากถูกจับได้ สินค้าในตะกร้า ทั้งแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดและไข่ไก่เกรดพรีเมียมจากมิติสวรรค์ย่อมถูกยึดเกลี้ยง และหนักหนากว่านั้นคือทัณฑ์บนที่จะติดตัวลู่ถิงเฟิงผู้เป็นสามี ซึ่งเป็นนายทหารอนาคตไกล "พวกคุณทำอะไรกันน่ะ! หลบไปนะ!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังของลู่ถิงเฟิงดังขึ้น น้ำเสียงเจือด้วยความเย็นชาแบบทหารสนามที่ผ่านสมรภูมิมาจริง ดวงตาคมกริบกวาดมองสายตรวจทั้งสามคนอย่างไม่เกรงกลัว หัวหน้าชุดสายตรวจ เป็นชายวัยกลางคนหนวดเคราครึ้ม นามว่า 'จ้าวเต๋อ' เขากวาดสายตามองสำรวจสองสามีภรรยาหัวจรดเท้า รอยยิ้มเหยียดหยามผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นตะกร้าไม้ไผ่ที่มีผ้าขาวคลุมปิดมิดชิด "ทำอะไรอย่างงั้นเรอะ? หึ! พวกเราได้รับแจ้งว่ามีพวกพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนลักลอบนำเข้าสินค้าควบคุมมาขายโดยไม่ได้รับอนุญาต เปิดผ้าออกดูซะดีๆ อย่าหาว่าพวกเราใช้กำลัง!" จ้าวเต๋อพูดพร้อมกับพยักเพย์ให้ลูกน้องอีกสองคนเดินเข้าประชิดซ้ายขวา หลินชิงหานหรี่ตาลงเล็กน้อย นางขยับตัวก้าวออกมาจากด้านหลังของลู่ถิงเฟิงเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้างามที่ยังคงความสงบนิ่งได้อย่างน่าประหลาด ความตื่นตระหนกเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเฉลียวฉลาดและความเยือกเย็นที่สะท้อนผ่านนัยน์ตาคู่สวย "เจ้าหน้าที่จ้าวสินะคะ... อภินันทนาการจากหน่วยงานความมั่นคงเมื่อเดือนก่อนคงทำให้ท่านงานยุ่งน่าดู ถึงได้มีเวลาว่างมาเดินตรวจตรอกซอกซอยแคบๆ แบบนี้" หลินชิงหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะ แต่เฉียบคมบาดลึก จ้าวเต๋อชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาหรี่แคบลงด้วยความระแวง "เจ้าหมายความว่ายังไง? รู้จักฉันงั้นเรอะ?" "ดิฉันไม่ได้รู้จักท่านเป็นการส่วนตัวหรอกค่ะ แต่ดิฉันรู้จัก 'กฎระเบียบ' ของทางการดี" หลินชิงหานแย้มยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย "ตามประกาศฉบับที่สิบสองของคณะกรรมการบริหารตลาด การตรวจค้นบุคคลในพื้นที่สาธารณะนอกเขตตลาดสด จำเป็นต้องมีหมายค้นจากทางอำเภอ หรือมีพยานหลักฐานที่ชัดเจนว่ามีการกระทำความผิดซึ่งหน้า... แต่เท่าที่ดิฉันเห็น พวกคุณมีแค่ความสงสัยกับตะกร้าไม้ไผ่ใบเดียวเท่านั้น" คำพูดที่ฉาดฉานและเต็มไปด้วยข้อกฎหมายทำให้สายตรวจทั้งสามคนถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ จ้าวเต๋อหน้าเสียไปวูบหนึ่ง เขาไม่คิดว่าผู้หญิงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่งจะกล้าต่อปากต่อคำแถมยังอ้างกฎระเบียบได้อย่างคล่องแคล่วราวกับเป็นบัณฑิตจบจากมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง ลู่ถิงเฟิงเหลือบมองภรรยาด้วยความทึ่งและความรักที่ล้นปรี่ในอก ชายหนุ่มขยับตัวบังมุมอับสายตา ก่อนจะใช้มืออีกข้างแอบสัมผัสกับมิติสวรรค์ในห้วงความคิด เพื่อเตรียมพร้อมดึงสินค้าอันตรายหรือสร้างสถานการณ์หลบหนีหากสถานการณ์เลวร้ายลง "ปากดีนักนะนังนี่! บอกให้เปิดผ้าก็เปิดสะ! ถ้าไม่มีของผิดกฎหมายจริง เดี๋ยวพวกฉันค่อยขอโทษทีหลัง!" ลูกน้องคนหนึ่งของจ้าวเต๋อหมดความอดทน พุ่งมือเข้ามาหมายจะกระชากผ้าขาวที่คลุมตะกร้าออก "ใครกล้าแตะต้องภรรยาฉัน!" ลู่ถิงเฟิงคำรามลั่น แรงกดดันระดับนายทหารหน่วยรบพิเศษแผ่ซ่านออกมาจนลูกน้องคนนั้นต้องชะงักมือค้างกลางอากาศ ใบหน้าคมเข้มดุดันขึ้นมาทันทีจนอีกฝ่ายไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง บรรยากาศในตรอกแคบตึงเครียดขึ้นจนถึงขีดสุด ราวกับเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะและพร้อมจะขาดสะบั้นได้ทุกเมื่อ ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังจะปะทะกันด้วยกำลังนั้นเอง... *“ช้าก่อน! เกิดอะไรขึ้นตรงนี้?”* เสียงทรงอำนาจดังแทรกขึ้นมาจากปากตรอก ทุกสายตาหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของชายสูงวัยในชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้ม สะพายกระเป๋าหนังใบเก่า แต่ท่าทางสง่างามและน่าเกรงขามกำลังเดินเข้ามาอย่างมั่นใจ ด้านหลังมีชายฉกรรจ์สวมสูทสากลเดินตามอารักขาอีกสองคน จ้าวเต๋อเบิกตากว้าง สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดในพริบตาเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัดเจน เขารีบก้มหัวโค้งคำนับแทบไม่ทัน "ทะ... ท่านรองผู้ว่าการเขตหยาง! ท่านมาทำอะไรที่นี่ครับ?" รองผู้ว่าการเขตหยางไม่แม้แต่จะชายตาแลจ้าวเต๋อ เขากวาดสายตามองหลินชิงหานและลู่ถิงเฟิงด้วยความสนใจ ก่อนที่ริมฝีปากมีอายุจะแย้มยิ้มออกมาบางๆ "ฉันมาเดินตรวจดูวิถีชีวิตของชาวบ้านในย่านนี้... แต่ดูเหมือนว่า ฉันจะได้กลิ่นหอมบางอย่างที่คุ้นเคยจากในตะกร้าใบนั้นนะแม่นางน้อย" หลินชิงหานสบตากับท่านรองผู้ว่าการเขตหยางอย่างไม่หลบเลี่ยง รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้างามอีกครั้ง นางรู้ทันทีว่าโอกาสทองในการเปิดตลาดและสร้างพันธมิตรระดับสูงมาถึงแล้ว! ท่านรองผู้ว่าการเดินเข้าไปใกล้ตะกร้าไม้ไผ่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาว กลิ่นหอมจางๆ ของแป้งสาลีคั่วบริสุทธิ์และกลิ่นอายธรรมชาติอันบริสุทธิ์จากมิติสวรรค์โชยออกมาแตะจมูก ทำให้ชายผู้ผ่านโลกมามากถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความทึ่ง "แป้งสาลีเนื้อละเอียดระดับนี้... และไข่ไก่ที่มีพลังชีวิตบริสุทธิ์ขนาดนี้ เจ้าได้มาจากที่ไหนกัน?" รองผู้ว่าการหยางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทึ่งแกแกมทาบทาม หลินชิงหานยิ้มรับ นางเอื้อมมือไปเปิดผ้าขาวออก เผยให้เห็นสินค้าเกรดพรีเมียมที่เปล่งประกายความสดใหม่ราวด0วbarชารสเลิศในยามเช้า พร้อมกับเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจน "ถ้าท่านรองผู้ว่าการสนใจ... ดิฉันยินดีให้ท่านได้ทดลองชิมผลิตภัณฑ์จากฟาร์มของเราก่อนตัดสินใจซื้อขายค่ะ" จ้าวเต๋อและลูกน้องยืนอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ได้แต่มองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่ลู่ถิงเฟิงก้าวเข้ามาโอบไหล่ภรรยาไว้เบาๆ เป็นการแสดงออกถึงความสนับสนุนอย่างเต็มที่ ทว่า ในขณะที่ท่านรองผู้ว่าการหยางกำลังจะเอื้อมมือหยิบไข่ไก่ใบแรกขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงไซเรนรถจักรยานยนต์ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยเขตก็ดังแว่วมาจากปากตรอกอีกด้าน พร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาตะโกนลั่นด้วยความตกใจ! "ท่านรองผู้ว่าการครับ! อย่าเพิ่งแตะต้องของพวกนั้น! คนพวกนี้เป็นพวกค้าของเถื่อนอันตราย!" หลินชิงหานหันขวับไปมองตามเสียงนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่เพิ่งวิ่งเข้ามาขัดจังหวะ ดวงตากลมโตหรี่ลงด้วยความเย็นเยียบ... *แม่สามีจอมเค็ม* และ *เฒ่าเฉิน* พ่อค้าคู่ปรับคนเก่าตามมาถึงที่นี่ได้อย่างไรกัน?! โปรดติดตามตอนต่อไป... --- *ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมานะครับ*