เปิดร้านวันแรกกระแสตอบรับถล่มทลาย

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาบนเคาน์เตอร์ไม้สั่นสะเทือน ลู่ถิงเฟิงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ากลุ่มชายฉกรรจ์ร่างกำยำด้วยท่าทีนิ่งสงบ ทว่าแววตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์กลับกวาดมองผู้มาเยือนทีละคนราวกับกำลังประเมินน้ำหนักของซากสัตว์ ไหล่กว้างที่อยู่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นหนาจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วง แผ่รังสีคุกคามที่ทำให้พวกอันธพาลหน้าปากซอยถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ใครมันบังอาจมาหาเรื่องสหายสนิทของฉัน หน้าตึกนี้วะ!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ลู่ถิงเฟิงเหลือบมองสหายร่วมรบสมัยประจำการที่เพิ่งควบมอเตอร์ไซค์มาจอดเทียบฟุตบาท พร้อมด้วยลูกน้องในบังคับบัญชาอีกสี่นายที่ก้าวลงจากรถด้วยความพร้อมเพรียง บรรยากาศหน้าตึกแถวเขตการค้าในอำเภอเมืองยุค 80 พลันตึงเครียดขึ้นมาในทันที ฝูงชนที่กำลังเดินผ่านไปมาต่างพากันถอยร่นไปตั้งหลักห่างออกไปหลายเมตร หลินชิงหานก้าวเท้าออกมาจากประตูครัวด้านหลัง เธอสวมผ้ากันเปื้อนสีสะอาด ใบหน้าเรียวรูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มือเรียวบางยกขึ้นจัดป้ายหน้าร้าน "บะหมี่รสทิพย์ by ชิงหาน" ให้เข้าที่อย่างใจเย็น ราวกับเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้าเป็นเพียงละครฉากหนึ่งที่ไม่มีค่าพอให้เธอต้องเสียเวลาใส่ใจ "สามีคะ... เอ่อ พี่ถิงเฟิงครับ" ชิงหานเปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตาคาดโทษของสามีที่หันมามองด้วยความห่วงใย "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแขกรับเชิญกลุ่มแรกของเราเถอะครับ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะร้อนรนอยากพิสูจน์ฝีมือเส้นบะหมี่ของฉันเต็มทีแล้ว" สิ้นเสียงหวานใสแต่มั่นอกมั่นใจของภรรยา ลู่ถิงเฟิงก็พยักหน้ารับอย่างรู้ใจ เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณเพียงครั้งเดียว กลุ่มทหารนอกราชการที่ติดตามมาก็พากันขยับกายเข้าปิดล้อมพวกอันธพาลหน้าปากซอยที่เริ่มหน้าซีดเผือด ไม่ถึงสามนาที เสียงโอดครวญและการขอร้องก็ดังประสานกันระงม ก่อนที่ร่างของหัวหน้าแก๊งอันธพาลจะถูกโยนออกไปพ้นเขตหน้าร้านราวกับกระสอบทรายเก่าๆ ความวุ่นวายสงบลงในชั่วพริบตา เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปกระดูกหมูเคี่ยวเคี่ยวไฟอ่อนข้ามคืน ที่โชยลอดผ่านม่านผ้าลูกไม้สีขาวออกมาเตะจมูกผู้คนที่เดินผ่านไปมาจนต้องหยุดฝีเท้า หลินชิงหานไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เธอผายมือเชิญชวนผู้คนที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร "ร้านบะหมี่รสทิพย์เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการแล้ววันนี้ครับ! เมนูพิเศษประจำวันคือบะหมี่ซุปกระดูกหมูสูตรลับเฉพาะ เส้นเหนียวนุ่มทำมือสดใหม่ทุกชาม น้ำซุปเคี่ยวจากกระดูกแท้เคี่ยวจนหอมหวานกลมกล่อม ลูกค้าท่านแรกของวันรับไข่ต้มพะโล้ยางมะตูมฟรีทันทีครับ!" คำว่า "ฟรี" และกลิ่นหอมเย้ายวนใจที่ลอยละล่องไปทั่วตรอก ทำให้ความกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา หญิงวัยกลางคนคนแรกตัดสินใจก้าวเข้ามาในร้านเป็นคนเปิดประการ ตามด้วยชายหนุ่มพนักงานโรงงานอีกสองคนที่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ "เอาวะ! ขอชามนึง กลิ่นมันยั่วใจข้าเหลือเกิน!" ภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เก้าอี้ไม้สักขัดมันทั้งสิบตัวภายในร้านก็ถูกจับจองจนเต็มทุกที่นั่ง ด้านนอกร้าน แถวคอยยาวเหยียดเริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับนัดกันไว้ เสียงซู้ดเส้นบะหมี่ดังระงมสลับกับเสียงอุทานด้วยความทึ่งในรสชาติที่อร่อยล้ำเกินกว่าบะหมี่ทั่วไปตามท้องตลาด "โอ้โฮ! เส้นนี่มันอะไรกันเนี่ย! ทำไมมันเหนียวนุ่มหนึบหนับแบบนี้! แล้วน้ำซุปนี่... กลมกล่อมเคี่ยวจนเข้มข้นถึงกระดูกโดยไม่เลี่ยนเลยสักนิด!" ลูกค้าชายคนแรกที่ได้ลิ้มลองถึงกับหลับตาพริ้มด้วยความเคลิบเคลิ้ม ตะเกียบในมือคีบเส้นเข้าปากไม่หยุดหย่อน "จริงด้วย! ไข่ต้มพะโล้นั่นก็ลาวาเยิ้มกำลังดี รสชาติซึมเข้าเนื้อจนแทบละลายในปาก ฝีมือแม่ครัวคนนี้ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!" หญิงสาวโต๊ะข้างๆ เสริมขึ้นด้วยแววตาเป็นประกาย ในห้องครัวหลังร้าน หลินชิงหานเคลื่อนไหวร่างกายอย่างคล่องแคล่วว่องไว มือหนึ่งลวกเส้นในหม้อน้ำเดือดพลั่าน อีกมือหนึ่งตักน้ำซุปสีทองใสราดลงบนชามกระเบื้องเคลือบอย่างแม่นยำ ทุกกระบวนการทำด้วยความใส่ใจและรวดเร็ว โดยมีลู่ถิงเฟิงคอยเป็นลูกมือช่วยยกชามและจัดเตรียมวัตถุดิบจากมิติลับที่ภรรยาส่งออกมาให้อย่างรู้งาน ทั้งคู่ประสานงานกันได้อย่างไร้ที่ติราวกับคู่สามีภรรยาที่ทำร้านอาหารด้วยกันมานับสิบปี ความสุขและความเหนื่อยล้าผสมผสานกันไป รอยยิ้มแห่งความสำเร็จปรากฏขึ้นบนใบหน้าของชิงหานเมื่อเห็นยอดเงินในกล่องเก็บเงินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ยุค 80 ที่หลายคนมองว่าฝอดเคืองและยากลำบาก สำหรับเธอมันคือขุมทองดีๆ นี่เอง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างคึกคักและยอดขายพุ่งทะยานจนวัตถุดิบในร้านเริ่มพร่องลงอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงโวยวายด้วยสำเนียงคุ้นหูกติดจะแหลมสูงก็ดังแทรกเข้ามาฝ่าฝูงชนที่ต่อแถวอยู่หน้าร้าน "หลบไปนะ! พวกแกเป็นใครกันถึงมาขวางทางฉัน! เปิดทางเดี๋ยวนี้!" หลินชิงหานชะงักมือที่กำลังคีบหมูชาชูลงในชาม เธอดึงผ้ากันเปื้อนออกเล็กน้อย ลู่ถิงเฟิงที่ยืนอยู่ข้างๆ หันขวับไปมองที่หน้าร้านทันที แววตาของนายทหารหนุ่มฉายแววเย็นเยียบขึ้นมาอีกครั้ง ร่างท้วมของแม่สามีจอมเค็ม พร้อมด้วยสะใภ้ใหญ่ที่ถือตะกร้าผักเหี่ยวๆ เดินดุ่มๆ เข้ามาหยุดยืนอยู่กลางร้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตากวาดมองไปรอบร้านที่มีลูกค้าแน่นขนัดก่อนจะหยุดนิ่งที่ชิงหานด้วยความริษยาแกมตกตะลึง "นังตัวดี! ผัวแกมันส่งเงินมาให้แกตั้งเท่าไหร่ ทำไมถึงกล้ามาเปิดร้านใหญ่โตแบบนี้โดยไม่บอกกล่าวญาติผู้ใหญ่สักคำ! แล้วกำไรที่ได้วันนี้... ส่งกระเป๋าเงินมาให้ฉันเก็บไว้เดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีทำเอาลูกค้าทั้งร้านถึงกับวางตะเกียบลงในทันที บรรยากาศเงียบกริบลงชั่วขณะ ทุกสายตาหันมาจ้องมองที่ผู้มาใหม่เป็นตาเดียว หลินชิงหานวางทัพพีลงบนโต๊ะเตรียมอาหารอย่างใจเย็น เธอค่อยๆ เดินก้าวออกมาจากเคาน์เตอร์ด้วยท่าทีสง่างาม รอยยิ้มการค้าที่เคยประดับบนใบหน้าถูกแทนที่ด้วยแววตาเฉียบคมดุจใบมีดโกน "คุณแม่มาได้จังหวะพอดีเลยนะครับ..." ชิงหานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจนที่ได้ยินกันทั่วทั้งร้าน "พอดีว่าบะหมี่ชามสุดท้ายของวันนี้... เพิ่งจะมีคนสั่งจองตัดหน้าไปเมื่อสักครู่นี้เองครับ" แม่สามีหน้าเปลี่ยนสีทันที นางอ้าปากเตรียมจะด่าทอชุดใหญ่ใส่ลูกสะใภ้รองตัวแสบ แต่ยังไม่ทันที่คำพูดหยาบคายหลุดออกจากปาก เสียงประกาศจากบุรุษลึกลับในชุดสูทสากลที่เพิ่งเดินก้าวเข้ามาในร้านพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคน ก็ทำให้ทุกคนในร้านต้องสะดุดกึกลงทันที "ขอโทษนะครับ... พอดีผมได้รับรายงานว่า 'เส้นบะหมี่สูตรพิเศษ' ของร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องความอร่อยระดับตำนาน ผมขอเหมาซื้อกรรมสิทธิ์สูตรอาหารทั้งหมดในราคาสองหมื่นหยวน... ตอนนี้เลยครับ!" ใบหน้าของแม่สามีแข็งค้างสนิท ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกเกือบหลุดออกจากเบ้า ขณะที่ลู่ถิงเฟิงเพียงแค่ยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองภรรยาคนเก่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "ใบชาหอมหมื่นลี้" เสมอมานะครับ