จดหมายจากแนวหน้า

"หึ... คิดไม่ถึงเลยสินะว่าพี่ชายแท้ๆ ของแก... จะกล้ามาเยือนถึงที่นี่ด้วยตัวเอง" เสียงหัวเราะเยาะหยันของสะใภ้ใหญ่ตระกูลลู่ดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วไม้ไผ่ หลินชิงหานวางตะหลิวในมือลงช้าๆ นางปัดเศษแป้งสาลีออกจากผ้ากันเปื้อนสีสะอาดอย่างไม่รีเวลาร้อนรน ดวงตากลมโตคู่คมกวาดตามองร่างท้วมของพี่สะใภ้ที่ยืนกอดอกเชิดหน้าชูตาอยู่หน้าบ้าน โดยมีชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับพี่สะใภ้ไม่มีผิดเพี้ยนยืนตีหน้าขรึมอยู่ด้านหลัง นั่นคือพี่ชายแท้ๆ ของนางที่ถูกส่งข่าวมาเพื่อหวังสูบเลือดสูบเนื้อจากบ้านรองตระกูลลู่แห่งนี้ บรรยากาศรอบบ้านพักสไตล์ชนบทในยุค 80 พลันตึงเครียดขึ้นมาทันที เสี่ยวเป่าและถิงถิงที่กำลังนั่งปอกกระเทียมอยู่บนแคร่ไม้ไผ่รีบวิ่งมาหลบหลังชายกระโปรงของหลินชิงหานด้วยความหวาดกลัว มือเล็กๆ กำผ้ากันเปื้อนของนางไว้แน่นจนสั่นเทา หลินชิงหานก้มลงลูบศีรษะเด็กน้อยทั้งสองเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นใจ ก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไปเผชิญหน้ากับแขกไม่ได้รับเชิญด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยรังสีคุกคามที่ทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด "มาถึงบ้านคนอื่นแต่เช้าตรู่แถมยังส่งเสียงเอะอะโวยวายอย่างไร้มารยาท... ตระกูลหล- เอ่อ ตระกูลฝั่งโน้นอบรมสั่งสอนพวกท่านมาแบบนี้หรอครับ?" หลินชิงหานตั้งใจเปลี่ยนสรรพนามและดัดเสียงเล็กน้อยให้น่าฟัง แต่น้ำเสียงที่ใช้นั้นเชือดเฉือนจนพี่สะใภ้หน้าชาวาบ "นังเด็กนี่! ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันนะหลินชิงหาน!" พี่สะใภ้ใหญ่แผดเสียงแหลมสูงด้วยความโกรธ "นี่พี่ชายแท้ๆ ของแกนะ! เขาเป็นห่วงน้องสาวถึงได้เดินทางข้ามหมู่บ้านมาเยี่ยมเยียน แล้วแกต้อนรับเขาด้วยคำพูดแบบนี้รึไง? สมแล้วที่แม่สามีบ่นว่าแกมันพวกอกตัญญู!" ชายวัยกลางคนที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของหลินชิงหานยกมือขึ้นปรามภรรยาของเพื่อนบ้าน (หรือก็คือพี่สะใภ้ใหญ่ที่ร่วมมือกันมา) ก่อนจะก้าวออกมาข้างหน้า เขาปรายตามองบ้านพักที่ถูกต่อเติมจนดูสะอาดสะอ้าน มีกลิ่นหอมของแป้งและเครื่องเทศโชยออกมาจากห้องครัว แววตาโลภ ะละโมบฉายชัดขึ้นมาวับหนึ่ง "ชิงหาน... น้องเล็ก" น้ำเสียงดัดจริตถูกงัดขึ้นมาใช้ "พ่อกับแม่ที่บ้านป่วยหนัก ยาขมหม้อใหญ่ก็ไม่มีเงินซื้อ ข้าวสารในถังก็ร่อยหรอลงทุกที ในฐานะที่น้องแต่งงานออกเรือนมาอยู่สุขสบายที่นี่ จะทิ้งให้ครอบครัวอดตายไม่ได้นะ เจ้านั่น... สามีทหารของเธอก็ส่งเงินมาให้ตั้งเยอะแยะไม่ใช่หรือไง? แบ่งมาให้พี่ชายสักครึ่งหนึ่งเถอะ พี่จะเอาไปซื้อยาให้พ่อแม่" *ช่างกล้าขอเสียนี่กระไร...* หลินชิงหานแค่นหัวเราะในลำคอ พ่อแม่เจ้าของร่างเดิมรึ? ตั้งแต่นางทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ คนพวกนั้นไม่เคยส่งข่าวคราวมาไถ่ถาม มีแต่ส่งจดหมายมาทวงเงินและข้าวของราวกับนางเป็นเครื่องผลิตเงินสด ก่อนที่หลินชิงหานจะได้เอ่ยปากตอกหน้าคนหน้าหนาเหล่านี้ให้หงายเงิบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากปากทางเดิน "เงินเดือนของผม... เป็นของภรรยาผมคนเดียวเท่านั้น" สรรพนามบุรุษที่หนึ่งและน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังที่ดังขึ้นกะทันหัน ทำให้ทุกคนสะดุ้งโหยง หลินชิงหานเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองตามต้นเสียง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่คุ้นตา ก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะมั่นคง ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกล แต่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกลับฉายประกายดุดันและเยือกเย็นจนน่าเกรงขาม *ลู่ถิง! เขากลับมาแล้ว?!* ไม่ใช่แค่กลับมาตามกำหนดการลาพักร้อนธรรมดา แต่ในมือแกร่งของเขากลับถือซองจดหมายหนาปึกและกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ สายตาคมกริบกวาดมองพี่สะใภ้ใหญ่และพี่ชายตัวแสบด้วยรัศมีกดดันระดับนายทหารแนวหน้า ทำเอาสองคนนั้นถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ "ล่ะ... ลู่ถิง? แกกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" พี่สะใภ้ใหญ่เสียงสั่น หน้าถอดสี ลู่ถิงไม่ชายตามองคนน่ารำคาญเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขาสาวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างหลินชิงหาน ร่างสูงใหญ่แผ่ไออุ่นปกป้องนางไว้อย่างชัดเจน มือหนายื่นเข้ามาฉวยมือเรียวของภรรยาขึ้นมาพลิกดูก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นคราบแป้งจางๆ "ทำไมไม่ใช้ให้คนอื่นทำ ทำไมต้องให้มือคู่นี้เปื้อนงานหนักด้วย" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงในพริบตาเมื่อพูดกับนาง ทว่าพอดันสายตากลับไปมองผู้บุกรุก น้ำเสียงก็กลับมาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ส่วนพวกคุณ... ไสหัวออกไปจากบ้านของผมซะ ก่อนที่ผมจะแจ้งข้อหาบุกรุกและก่อกวนครอบครัวทหาร" พี่ชายหลินชิงหานหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว กฎหมายในยุคนี้สำหรับทหารผู้พิทักษ์ชาติถือว่าเด็ดขาดมาก เขาไม่กล้าต่อปากต่อคำกับลู่ถิง รีบดึงแขนพี่สะใภ้ใหญ่ให้วิ่งหนีหายลับไปจากรั้วบ้านอย่างรวดเร็ว สนามหน้าบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลินชิงหานถอนหายใจยาว นางเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีหนุ่มที่มองนางด้วยแววตาคลั่งรักเต็มเปี่ยม "มองอะไรเล่าคะ- เอ๊ย... มองอะไรล่ะคะ... ไม่ใช่ มองอะไรหรือครับ" หลินชิงหานเกือบหลุดปากสำนานเดิม รีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน ลู่ถิงหลุดยิ้มมุมปาก มือหนายกขึ้นลูบศีรษะภรรยาเบาๆ อย่างรักใคร่ "คิดถึงผมล่ะสิ" เขาพูดหน้าตาเฉย ก่อนจะหยิบซองจดหมายหนาปึกและกล่องพัสดุใบย่อมออกมาจากเป้สะพายหลัง "นี่คือจดหมายฉบับแรก... และเงินเดือนทั้งหมดของผมตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ที่ผมตั้งใจส่งมาให้คุณเก็บไว้ใช้" หลินชิงหานรับซองจดหมายมาด้วยความรู้สึกประหลาดในอก นางแกะซองออกช้าๆ ด้านในนอกจากจดหมายที่เขียนด้วยลายมือหนักแน่นเป็นระเบียบ บรรยายความห่วงหาอาทรและคำสัญญาว่าจะกลับมาดูแลครอบครัวแล้ว ยังมีปึกธนบัตรใบใหญ่และสมุดบัญชีเงินฝากที่ถูกแนบมาด้วยอย่างเป็นระเบียบ นางเปิดอ่านจดหมายทีละบรรทัด หัวใจที่เคยแข็งกระด้างจากการต่อสู้ดิ้นรนในยุค 80 กลับถูกความอบอุ่นในตัวอักษรของชายคนนี้หลอมละลายทีละน้อย ทว่า... ในขณะที่หลินชิงหานกำลังกวาดสายตาอ่านข้อความในช่วงท้ายของจดหมาย มือเรียวก็ต้องชะงักกึก เมื่อบรรทัดสุดท้ายของจดหมายจากลู่ถิง ไม่ได้เขียนบอกรักนางเหมือนหน้าแรกๆ... แต่มันกลับทิ้งปริศนาข้อความตัวอักษรที่เขียนด้วยหมึกอีกสีหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนจะถูกแนบแทรกเข้ามาทีหลังอย่างเร่งรีบ— *"ชิงหาน... ระวังคนส่งพัสดุจากอำเภอทางเหนือ... คนที่มาส่งกล่องนี้ให้ผมก่อนเดินทาง... ไม่ใช่คนของกองทัพ..."* ใบหน้าหวานของหลินชิงหานเผือดสีลงในฉับพลัน นางเงยหน้าขึ้นมองสบตากับลู่ถิงทันที ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นสามครั้งอย่างหนักหน่วงที่หน้าบ้าน... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำแปลกปลอมที่ตะโกนเข้ามาจากนอกรั้ว โดยไม่มีใครคาดคิด: *"มีพัสดุด่วน... ส่งตรงจากหน่วยลับภาคเหนือ... ถึงสหายลู่ถิงและภรรยาครับ!"* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ใบชาหอมหมื่นลี้" มาโดยตลอดนะครับ!