สืบหาความจริง

เสียงฝีเท้าของแม่บ้านที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามายังไม่ทันจะจางหายไป ความเงียบงันระดับศูนย์องศาก็เข้าปกคลุมบริเวณโถงทางเดินปีกตึกตะวันออกทันที "คุณธันวาครับ! ระบบล็อกดาวน์ฉุกเฉินทำงานแล้ว ประตูนิรภัยใต้ดินกำลังถูกเจาะรหัสผ่านเซิร์ฟเวอร์หลัก!" เสียงวิทยุสื่อสารในมือของหัวหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยดังแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบ น้ำเสียงของอีกฝ่ายร้อนรนจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ธันวาขบกรามแน่นจนสันนัดขึ้นเป็นสันชัดเจน ดวงตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว ความลับในห้องนิรภัยใต้ดินนั้นคือความทรงจำและเอกสารชิ้นสำคัญที่เขาพยายามปกป้องด้วยชีวิตมาตลอดหลายปี การมีคนบุกรุกเข้าไปในเขตหวงห้ามนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของการละเมิดทรัพย์สิน แต่มันคือการเหยียบย่ำพื้นที่ปลอดภัยในใจของเขาอย่างเลือดเย็น "ตามฉันมา" ธันวาหันไปออกคำสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะสาวเท้ายาวๆ มุ่งหน้าไปยังลิฟต์ลับที่ซ่อนอยู่หลังผนังลายไม้ทันที แต่ก่อนที่ร่างสูงในชุดสูทเนียบจะได้ก้าวผ่านหน้าไป มือเรียวบางแต่ทรงพลังของรณกรก็คว้าหมับเข้าที่ข้อศอกของเขาไว้เสียก่อน แรงดึงนั้นทำให้ธันวาต้องชะงักและหันกลับมามองด้วยความไม่พอใจ "ปล่อยรณกร ผมไม่มีเวลามาเล่นเกมทะเลาะกับคุณตอนนี้" ธันวาตวาดเสียงต่ำ ดวงตาคมดุจใบมีดจ้องมองสถาปนิกหนุ่มอย่างคาดคั้น "ใครจะเล่นเกมกับคุณเล่า! ตาบ้าเอ๊ย!" รณกรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงแม้จะเจือความหงุดหงิดแต่แววตากลับจริงจังจนน่าตกใจ "คุณไม่เห็นหรือไงว่ามันคือกับดัก! ถ้าคุณพุ่งเข้าไปตอนนี้ทั้งที่ระบบกำลังรีเซ็ต คุณอาจจะติดอยู่ในนั้น หรือแย่กว่านั้น... คุณอาจจะตกเป็นแพะรับบาปในเรื่องที่คุณไม่ได้ทำ!" ธันวานิ่งงันไปชั่ววินาที แรงปะทะทางอารมณ์จากรณกรทำให้สติที่เกือบหลุดลอยกลับเข้าที่ "หมายความว่ายังไง" "หมายความว่าผมจะไม่ยอมให้คนที่ผม... เอ๊ย คนที่เพิ่งจะปากจัดใส่ผมต้องมาซวยเพราะเรื่องโง่ๆ นี้ต่างหากเล่า!" รณกรเกือบหลุดปากคำพูดที่ซ่อนอยู่ในใจ แต่ก็เบี่ยงเบนความสนใจด้วยการสะบัดหน้าไปทางทางเดินปีกตึก "ผมเป็นสถาปนิกที่ออกแบบโครงสร้างตึกนี้ ผมรู้ทางหนีทีไล่ดีกว่าใคร เพราะฉะนั้น... ครั้งนี้คุณต้องฟังผม!" รณกรไม่ได้รอให้เจ้าของตึกอนุญาต มือเรียวควعيข้อมือหนาของธันวาไว้แน่นแล้วออกแรงดึงให้วิ่งตามตนเองไปทางบันไดหนีไฟแทนที่จะเป็นลิฟต์หลัก เคมีที่ประะทะกันระหว่างความดื้อรั้นของสถาปนิกหนุ่มกับความเย่อหยิ่งแต่ยอมจำนนของเจ้าของคฤหาสน์ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและเร่งรีบ เสียงฝีเท้าสองคู่ก้องสะท้อนไปตามทางเดินปูนเปลือยที่เย็นเยียบ รณกรนำทางลัดเลาะผ่านซอกตึกโครงสร้างเหล็กที่เขารู้จักทุกตารางนิ้ว ในฐานะสถาปนิกผู้ออกแบบ รณกรไม่เพียงแต่สร้างความสวยงาม แต่เขายังซ่อนทางหนีฉุกเฉินที่แม้แต่เจ้าของตึกอย่างธันวาก็ยังไม่เคยรู้มาก่อน "ทางนี้!" รณกรดันประตูเหล็กบابเล็กๆ ที่ถูกบังด้วยชั้นวางเอกสารเก่าออก เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่ทอดตัวลงสู่ชั้นใต้ดินฝั่งตรงข้ามกับห้องนิรภัย ธันวาคว้าตัวรณกรไว้เบาๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะพุ่งตัวออกไปในพื้นที่เสี่ยง ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าของสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้มีเหงื่อซึมตามไรผม ความห่วงใยที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชาเริ่มรั่วไหลออกมาทางน้ำเสียง "อันตรายเกินไป รณกร... คุณไม่ควรเอาตัวเข้ามาเสี่ยงกับเรื่องของผมเลย" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะใกล้จนใจเต้นระส่ำ รณกรชะงักไปนิด หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะให้กับสายตาที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า แต่เขาก็ยังคงเชิดหน้าขึ้น ปฏิเสธความอ่อนแอด้วยการยิ้มมุมปากแบบกวนประสาทตามสไตล์ "ห่วงผมหรือไงครับ คุณเจ้าของตึกนิสัยเสีย" รณกรแกล้งแซวทั้งที่สถานการณ์คับขัน "เก็บคำหวานไปใช้ตอนที่เราออกจากที่นี่ได้เถอะน่า ผมแค่อยากมาพิสูจน์ความจริง... ว่าใครกันแน่ที่ชักใยอยู่เบื้องหลังเรื่องบ้าๆ นี้ และที่สำคัญ..." รณกรเว้นจังหวะ ดวงตาสุกใสจ้องลึกลงไปในนัยน์ตาของธันวา "...ผมต้องการพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ผมไม่ได้เป็นคนทรยศคุณอย่างที่ใครบางคนเคยกล่าวหาไว้" คำพูดนั้นทำให้ธันวารู้สึกเหมือนถูกศกปักเข้าที่กลางอก ความรู้สึกผิดที่เคยด่าทอรณกรก่อนหน้านี้พวยพุ่งขึ้นมาจุกที่คอ ความเชื่อใจที่เคยพังทลายถูกสร้างขึ้นมาใหม่ทีละน้อยจากความกล้าหาญของคนตรงหน้า "ผมขอโทษ..." ธันวาเอ่ยเสียงแผ่วเบaอย่างยากเย็น เป็นครั้งแรกที่เจ้าของคฤหาสน์ผู้เย่อหยิ่งยอมเอ่ยคำนี้ออกมาจากใจ "เก็บไว้พูดทีหลังครับ ตอนนี้... ได้เวลาจับโจรแล้ว" รณกรส่งยิ้มมั่นใจ ก่อนจะส่งสัญญาณให้ธันวาระวังตัว ทั้งคู่เคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบไปตามทางเดินมืดสลึด มุ่งตรงไปยังห้องนิรภัยใต้ดินที่ระบบกำลังส่งเสียงเตือนระรัว เสียงกดแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดปริศนาดังแว่วออกมาจากความมืดเบื้องหน้า บ่งบอกว่าผู้บุกรุกยังคงอยู่ในห้องนั้นและกำลังเร่งรีบดาวน์โหลดข้อมูลสำคัญ หัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความตื่นเต้นเร้าใจและอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้า แต่แล้ว... ในจังหวะที่รณกรกำลังจะเอื้อมมือไปผลักบานประตูเหล็กกล้าที่แง้มอยู่เล็กน้อย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครอีกคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ด้านหลังพวกเขาอย่างกะทันหัน พร้อมกับกระบอกปืนเย็นเฉียบที่ถูกจ่อมาที่ท้ายทอยของธันวา! "เกมพลิกแล้วล่ะครับ คุณสถาปนิก... และคุณเจ้าของตึก" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้น รณกรและธันวาตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อหันกลับไปพบกับบุคคลที่คาดไม่ถึงที่สุด กำลังยืนยันความจริงที่น่าตกใจยิ่งกว่าการถูกบุกรุก! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะครับ