สมรภูมิในห้องรับแขก

“นี่คุณจะล้อเล่นกับผมหรือไงครับคุณธันวา?” รณกรโยนปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะกระจกนิรภัยจนเกิดเสียงดังปัง เขาไม่ได้สนใจว่ามันจะเป็นของราคาแพงแค่ไหน นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่เอกสารในมือด้วยความสั่นเทาจากแรงโทสะ “ในสัญญาบอกว่าให้ผมมาปรับปรุงโถงรับรอง แต่ไอ้กระดาษแผ่นนี้... คุณกำลังจะให้ผมรื้อโครงสร้างหลักของคฤหาสน์ทั้งหลังทิ้งเพื่อทำ ‘ห้องเก็บความทรงจำ’ นี่มันบ้าไปแล้ว!” ธันวาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ ดวงตาคมปลาบจับจ้องสถาปนิกตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาล เขาไม่สะทกสะท้านกับกิริยาหยาบคายนั้นแม้แต่น้อย “ผมจ้างคุณมาในฐานะสถาปนิกฝีมือดีที่สุด ไม่ใช่จ้างมาเพื่อวิจารณ์ความต้องการของลูกค้า” น้ำเสียงของธันวาราบเรียบ เย็นเยียบจนน่าขนลุก “ถ้ามันทำไม่ได้ ก็แค่บอกมา ผมจะได้หาคนใหม่ที่ ‘มืออาชีพ’ พอจะทำตามคำสั่ง ไม่ใช่เอาแต่เถียงเหมือนเด็กไม่รู้จักโต” “มืออาชีพน่ะเขารู้ครับว่าอะไรคือความเป็นไปได้ทางวิศวกรรม” รณกรโน้มตัวลงไปจนใบหน้าห่างจากเจ้าของตึกเพียงคืบ แววตามุ่งมั่นของเขาวาวโรจน์ “การที่คุณอยากได้พื้นที่กว้างขวางไร้เสาค้ำยันในโถงกลางบ้านเก่าอายุร่วมร้อยปีแบบนี้ มันไม่ใช่แค่ความต้องการครับ แต่มันคือการฆ่าตัวตาย ถ้าผมทำตามสั่ง ตึกนี้ได้ถล่มลงมาทับหัวคุณตั้งแต่วันที่ขุดเข็มเสาต้นแรกแน่นอน” ธันวาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “นั่นคือเหตุผลที่ผมจ่ายเงินมหาศาลไงครับ คุณรณกร... เพื่อให้คุณ ‘เนรมิต’ ความเป็นไปไม่ได้ให้มันเป็นไปได้ ไม่ใช่ให้มายืนสาธยายเรื่องความเสี่ยงที่ผมรู้อยู่เต็มอกแล้ว” บรรยากาศในห้องรับแขกที่เคยโอ่อ่าบัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อม รณกรกำหมัดแน่น พยายามระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาเกลียดความเผด็จการของคนตรงหน้าพอๆ กับที่เขารักงานออกแบบของตัวเอง “รสนิยมของคุณมันไม่ได้แย่แค่การเลือกสีม่านนะครับ แต่มันแย่ถึงขั้นรสนิยมในการใช้ชีวิต” รณกรแค่นหัวเราะ “การพยายามกักขังอดีตไว้ในโครงสร้างเหล็กกล้าและคอนกรีต มันไม่มีทางทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นได้หรอกครับ ต่อให้คุณทำห้องนั้นออกมาสวยระดับเวิลด์คลาส แต่กลิ่นอายของความเหงาที่คุณพยายามปกปิดมันก็ยังรั่วออกมาจากรอยร้าวพวกนี้อยู่ดี” คำพูดจี้จุดทำให้ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง รังสีอำมหิตรอบตัวเขาเข้มข้นขึ้นจนคนในห้องรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่ลดฮวบ ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาหาจนรณกรต้องถอยหลังไปชนกับชั้นวางของตกแต่งชิ้นหรู “คุณรู้ดีเกินไปแล้วนะ” ธันวาขยับเข้าไปกระซิบข้างหู น้ำเสียงแหบพร่าแต่น่าเกรงขาม “อย่าเอาความเห็นอกเห็นใจจอมปลอมมาใช้กับผม เก็บมันไว้ให้ลูกค้าคนอื่นเถอะ หน้าที่ของคุณคือออกแบบ ไม่ใช่เป็นนักจิตวิเคราะห์” “ถ้าผมต้องร่วมงานกับคนที่ใช้เงินแก้ปัญหาด้วยการทำลายความงดงามของสถาปัตยกรรมเดิมไปเรื่อยๆ แบบนี้ ผมว่าเราคงคุยกันไม่จบ” รณกรเชิดหน้าขึ้น แม้ใจจะเต้นผิดจังหวะเพราะความใกล้ชิดที่อันตราย “ผมขอลาออก...” รณกรยังพูดไม่จบประโยค มือหนาของธันวาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขา ออกแรงดึงเบาๆ ให้เข้าหาตัว จนแผ่นอกของทั้งคู่ปะทะกันอย่างจัง ธันวาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบสัมผัสกัน กลิ่นน้ำหอมบุรุษจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความเย็นเยียบของเจ้าของบ้านทำเอาสมองของรณกรขาวโพลนไปชั่วขณะ “คุณไปจากที่นี่ไม่ได้” ธันวากระซิบ สอดสายตาประสานนัยน์ตาคู่สวยที่กำลังสั่นระริก “จนกว่าคุณจะทำให้ห้องนี้เสร็จสมบูรณ์ ตามแบบที่ผมต้องการ... ไม่ว่าคุณจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม” ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง รณกรพยายามจะผละออก แต่ธันวากลับยึดเอวเขาไว้แน่น ประตูบานคู่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ “คุณธันวาคะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ! คนงานที่คุมหน้างานฝั่งทิศตะวันตกขุดเจอ...” มินตราหยุดชะงักกึก สีหน้าของเธอซีดเผือดเมื่อเห็นภาพที่ทั้งคู่อยู่ในท่าทางหมิ่นเหม่เสียเต็มประดา แต่สิ่งที่ทำให้รณกรและธันวาต้องละสายตาจากกันในทันที คือวัตถุที่มินตราถือติดมือเข้ามาด้วย... มันคือกล่องเหล็กสนิมเขรอะที่ถูกขุดขึ้นมาจากใต้ฐานรากของอาคาร และบนฝากล่องนั้นมีตราประทับตระกูลที่ธันวาพยายามลบมันออกจากประวัติศาสตร์มาตลอดชีวิต ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามผลงานของนาโนบอทมาสเตอร์นะครับ!