แบบที่หนึ่งก็โดนฉีก

“คุณเรียกสิ่งนี้ว่าแบบร่างสถาปัตยกรรมระดับมาสเตอร์พีซอย่างนั้นเหรอครับ?” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมือง รณกรหยุดชะงักมือที่กำลังขยับเนคไทให้เข้าที่ ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คตัวยักษ์ ธันวา… เจ้าของคฤหาสน์หรูและโครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับหมื่นล้าน ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามองแบบร่างที่วางอยู่ตรงหน้า เขาเพียงแค่ใช้นิ้วเรียวยาวดีดม้วนกระดาษนั้นให้กลิ้งหลุนๆ ออกไปจนเกือบตกขอบโต๊ะ “มันคือ ‘ฟังก์ชัน’ ที่ผมดีไซน์มาเพื่อแก้ปัญหาพื้นที่ใช้สอยในตึกเก่าของคุณครับคุณธันวา และถ้าคุณมีสติพอที่จะอ่านบันทึกย่อข้างๆ คุณจะรู้ว่าทำไมผมถึงเลือกใช้กระจกนิรภัยแบบปรับแสงได้แทนการใช้ผนังทึบ” รณกรสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่าซ่อนความเดือดดาลไว้ภายใต้ท่าทีที่ดูสงบนิ่ง ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการเยาะหยันมากกว่าความขบขัน เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน ก้าวเท้ามาหาคนตรงหน้าช้าๆ จนระยะห่างระหว่างเขาสองคนเหลือเพียงแค่คืบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนววู้ดดี้จางๆ ปะทะเข้ากับจมูกของรณกรจนเขารู้สึกเหมือนหายใจติดขัด “ปัญหาของตึกนี้ไม่ใช่เรื่องพื้นที่ครับคุณรณกร แต่มันคือเรื่อง ‘รสนิยม’ ของสถาปนิกที่ชอบทำอะไรตามใจตัวเองจนลืมไปว่า… คนที่จะต้องอยู่กับมันไปชั่วชีวิตคือผม ไม่ใช่คุณ” ธันวาหยิบแบบร่างที่รณกรใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการลงรายละเอียดออกมา แล้วขยำมันเบาๆ ต่อหน้าต่อตาอีกฝ่าย “แบบที่หนึ่ง… ผมให้สอบตก” “ไอ้ทุเรศ!” รณกรสบถพลางถลาเข้าไปจะคว้ากระดาษคืน แต่ธันวากลับไวกว่า เขาโยนมันลงถังขยะข้างโต๊ะด้วยท่าทางเรียบเฉยเหมือนทิ้งขยะเปียกทั่วๆ ไป “คุณมันก็แค่สถาปนิกที่อีโก้สูงจนบังตา มองเห็นแต่ผลงานตัวเองจนลืมหัวใจของงานสถาปัตย์ไปหมดแล้ว” ธันวาเอ่ยพลางก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนรณกรต้องถอยกรูดไปชนกับขอบโต๊ะทำงาน “ผมจ้างคุณมาเพื่อแก้ปัญหา ไม่ใช่จ้างมาเพื่อรับฟังไอเดียเพ้อเจ้อที่ใส่ลงมาในกระดาษพวกนี้” รณกรสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาเป็นสถาปนิกมือหนึ่งที่ไม่เคยปล่อยให้ใครมาหยามฝีมือขนาดนี้ แต่นี่คือธันวา… เจ้าของโปรเจกต์ที่เขาต้องเอาชนะให้ได้ด้วยเหตุผลบางอย่างในใจ “งั้นบอกมาครับ ว่าคุณต้องการอะไร?” รณกรจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มของอีกฝ่าย “ถ้าผลงานระดับท็อปของประเทศยังไม่เข้าตาคุณ งั้นบอกผมมาตรงๆ ว่าสมองของคุณมันมีสเปกอะไรที่ ‘ต่ำตม’ กว่ามาตรฐานคนปกติบ้าง ผมจะได้จัดให้ถูก” ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดั่งเดิม เขายกมือขึ้นเชยคางสถาปนิกหนุ่มตรงหน้า บังคับให้รณกรต้องสบตาเขาตรงๆ สัมผัสจากปลายนิ้วเย็นเฉียบนั้นทำให้หัวใจของรณกรเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง “ผมต้องการความลับครับ” ธันวากระซิบชิดใบหู “ผมต้องการให้คุณออกแบบพื้นที่ที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นได้ แต่ผมสามารถสัมผัสได้ถึงทุกความเคลื่อนไหว… คุณทำได้ไหมล่ะ?” “คุณจะเอาห้องลับไปทำไม?” รณกรถามเสียงสั่นเล็กน้อย “คุณกำลังซ่อนอะไรไว้ในบ้านหลังนี้กันแน่?” คำถามนั้นทำให้ธันวาปล่อยมือออกทันที เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม หมุนตัวหันหลังให้รณกรแล้วจ้องมองวิวเมืองผ่านกระจกบานยักษ์ “นั่นเป็นสิ่งที่ผมจะบอกคุณ… ก็ต่อเมื่อคุณทำแบบร่างที่สองผ่านการอนุมัติของผมได้ ซึ่งผมบอกเลยว่า… โอกาสที่ผมจะตกลงมีไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์” รณกรเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เขาหยิบกระดาษที่ถูกขยำจนยับยู่ยี่ออกมาจากถังขยะด้วยความเจ็บใจ ความเงียบเริ่มปกคลุมบรรยากาศจนน่าอึดอัด ก่อนที่เสียงเคาะประตูจะดังขึ้นเบาๆ สองครั้ง ตามมาด้วยการเปิดประตูเข้ามาของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูคุ้นตา “ธันวาคะ… มินบอกแล้วไงคะว่าถ้าจะคุยเรื่องงานกับคนนอก ต้องให้มินเข้ามาร่วมรับฟังด้วย” รณกรหันไปมองมินตรา เพื่อนสนิทของเขาที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตานั้นกลับส่งสัญญาณบางอย่างที่ทำให้รณกรต้องรีบหันกลับไปมองธันวาที่ยังคงนิ่งเงียบ ในวินาทีนั้นเอง ธันวาก็หมุนเก้าอี้กลับมา รอยยิ้มที่ดูอันตรายปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา “ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณมินตรา… แต่ดูเหมือนตอนนี้ เพื่อนสนิทของคุณกำลังจะตกลงเซ็นสัญญา ‘จำยอม’ บางอย่างกับผมอยู่พอดี คุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม ถ้าผมจะขอคุยกับเขาสองต่อสอง… แบบส่วนตัว” รณกรหน้าซีดเผือดลงทันทีเมื่อเห็นธันวาหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากลิ้นชักโต๊ะ มันไม่ใช่สัญญาว่าจ้างงานสถาปนิก แต่มันคือสัญญาฉบับใหม่ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความปั่นป่วนในตอนแรกนี้กับผมนะครับ หวังว่าจะถูกใจนักอ่านทุกท่านครับ!