คำสารภาพท่ามกลางบรรยากาศพาไป

"ถ้าคุณยังเอาสายตาพิฆาตแบบนั้นมามองงานดีไซน์ของผมอีกล่ะก็ ผมจะถือว่าคุณแอบปิ๊งผมแล้วนะ คุณธันวา" รณกรเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายภายใต้กรอบแว่นทรงโมเดิร์น สถาปนิกหนุ่มจงใจขยับตัวเข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานยักษ์ แรงกดดันจากบรรยากาศรอบตัวไม่ได้ทำให้เขาย่อท้อเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณความอยากเอาชนะในตัวเขาให้พุ่งพล่าน คฤหาสน์หลังโตยามค่ำคืนเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจเต้น โคมไฟระย้าคริสตัลส่องประกายระยิบระยับสะท้อนกับเงาร่างของคนทั้งคู่บนพื้นปาเกต์ขัดมัน ระยะห่างระหว่างพวกเขาย่อเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของคนตรงหน้า ทำให้รณกรเผลอสูดหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ธันวาปรายตามองสถาปนิกปากจัดที่กล้าดีมายืนท้าทายเขาถึงถิ่น ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ภายนอกเขาอาจจะดูเยือกเย็นราวกับรูปปั้นหินอ่อน แต่ใครจะรู้เล่าว่าภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มตัวนั้น หัวใจของเจ้าของตึกนิสัยเสียกำลังเต้นระรัวราวกับกลองเพล "เพ้อเจ้อ" เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกมาจากลำคอ ธันวาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาคู่นั้น สายตาที่มักจะมีพลังบางอย่างดึงดูดให้เขารู้สึกแพ้ทางอยู่ร่ำไป "ปากดีแบบนี้ ไม่ทราบว่าแบบแปลนห้องสมุดที่ผมสั่งแก้ไปเมื่อวาน เสร็จเรียบร้อยดีแล้วหรือยัง หรือว่ามัวแต่เอาเวลามาต่อปากต่อคำกับผม" "ระดับผมแล้ว งานเสร็จก่อนกำหนดตั้งนานครับคุณชาย" รณกรแค่นหัวเราะในลำคออย่างหมั่นไส้ ขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนไหล่ชนกัน "แต่ก็นั่นแหละ งานน่ะมันเสร็จแล้ว... แต่คนสั่งแก้เนี่ยสิ ดูท่าทางจะมีปัญหาทางสายตาหรือเปล่า ถึงได้มองไม่ออกว่างานของผมมันสมบูรณ์แบบขนาดไหน" "รณกร..." ธันวาหันขวับกลับมามองหน้าคนพูดทันที ดวงตาคมกริบฉายแววดุแต่ทว่ามีความไหววูบเจืออยู่ลึกๆ "คุณนี่มัน... ต่อให้ตายผมก็ไม่มีวันยอมรับหรอกว่าแบบของคุณมันดี" "ปากแข็ง" รณกรพึมพำสวนกลับทันควัน น้ำเสียงที่เคยติดตลกเริ่มเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทีละน้อย เขากวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม สลัดคราบความกวนประสาททิ้งไปจนหมดสิ้น เมื่อเห็นว่าแววตาของอีกฝ่ายเริ่มอ่อนลง ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนทุกที "คุณธันวา... ถามจริงเถอะครับ ทำไมคุณต้องคอยหาเรื่องผมตลอดเวลาด้วย ทั้งๆ ที่ในใจคุณ..." คำพูดขาดหายไปในลำคอ เมื่อธันวาขยับตัวเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเรียวของสถาปนิกหนุ่มเอาไว้เบาๆ ไม่ได้บีบเค้นให้เจ็บ แต่เป็นการตรึงไว้เพื่อไม่ให้ถอยหนี แรงดึงดูดมหาศาลทำให้ห้องกว้างนับร้อยตารางเมตรแคบลงถนัดตา บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจรดริน รณกรเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่สูงกว่า นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเขาชัดเจน ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาในอก ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านไปทั่วพวงแก้มโดยไม่ได้รับอนุญาต หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ธันวาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดเมื่อครู่ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับขึ้นมาประสานกับดวงตากลมโต ความรู้สึกมากมายที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้กำแพงความเยชาตลอดหลายปี กำลังพังทลายลงทีละน้อยด้วยรอยยิ้มและแววตาจริงใจของคนตรงหน้า "รณกร... ผม..." ธันวาพึมพำเสียงพร่า ริมฝีปากหยักขยับเข้าใกล้ใบหน้างามขึ้นเรื่อยๆ ความลังเลที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความปรารถนาที่อยากจะพูดความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจออกไปให้หมดสิ้น "ความจริงแล้ว... ผมไม่ได้..." "แฮ่ม! ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะหรือเปล่าพอดีผมลืมเอกสารไว้บนโต๊ะทำงาน" เสียงกระแอมไอพร้อมกับแสงไฟจากสมาร์ทโฟนที่ส่องวาบขึ้นกะทันหัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูละมุนจนกระเจิง ธันวาผละถอยหลังออกห่างจากรณกรทันทีราวกับโดนไฟลวก สีหน้ากลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งเช่นเดิม ส่วนรณกรสะดุ้งสุดตัว รีบก้าวถอยหลังเพื่อเว้นระยะห่าง หัวใจที่เต้นรัวเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความรู้สึกเสียดายแกแกมหมั่นไส้ รณกรหันไปมองค้อนตาคว่ำใส่ผู้มาใหม่ที่ยืนเกาหัวแกรกๆ อยู่ตรงประตู "มินตรา! เธอเข้ามาทำไมตอนนี้เนี่ย!" รณกรโวยวายเสียงดังลั่นห้อง พยายามซ่อนใบหน้าที่กำลังแดงก่ำของตัวเองด้วยการหันไปจัดปกเสื้อให้เข้าที่ เพื่อนสนิทและคู่คิดสาวกะพริบตาปริบๆ ทำหน้าไม่รู้ไม่ช้า ชูเอกสารในมือขึ้นสูง "อุ๊ย! ฉันไม่รู้จริงๆ นะว่าพวกเธอกำลัง... เอ่อ เคลียร์งานสำคัญกันอยู่ นึกว่าเคลียร์กันเรื่องอื่น เชิญพวกเธอสวีท... เอ้ย คุยกันต่อตามสบายเลยจ่ะ ฉันแค่มารับของแล้วจะรีบเผ่นเดี๋ยวนี้แหละ!" ธันวายืนนิ่ง ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบเฉยราวกำแพงเหล็ก แต่ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นด้วยความขัดใจ โอกาสที่จะได้พูดความในใจถูกทำลายลงอย่างไม่เป็นท่า ดวงตาคมปรายมองมินตราแวบหนึ่งก่อนจะหันไปมองสถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ยืนกอดอกหน้าบึ้งตึงไม่แพ้กัน นาโนบอทมาสเตอร์ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางฟินจิกหมอนไปด้วยกันในตอนนี้นะครับ