ของขวัญชิ้นเล็กที่เปลี่ยนทัศนคติ

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาของราคาแพงมาวางกองบนโต๊ะเขียนแบบของผม แล้วผมจะยอมเซ็นอนุมัติแปลนบ้านบ้าๆ นี่ให้... บอกไว้ก่อนเลยนะครับว่าฝันไปเถอะ" รณกรกระแทกแฟ้มโปรเจกต์ลงบนโต๊ะไม้สักจนเอกสารข้างในกระเด็น เสียงทุ้มต่ำเจือความหงุดหงิดตวัดขึ้นสูงอย่างไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานด้วยความรู้สึกคุกรุ่นระคนฉุนเฉียว ธันวาไม่ได้ขยับเขยื้อนหรือแสดงท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจใดๆ นอกจากการปรายตามองกล่องของขวัญขนาดกะทัดรัดห่อด้วยกระดาษสีเทาเข้มผูกริบบิ้นเรียบหรูที่วางอยู่ข้างกองแบบร่างด้วยสายตาเรียบนิ่ง "ผมไม่ได้เอามาติดสินบนคุณ" เจ้าของคฤหาสน์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีแรงกดดันบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ "ผมแค่... ซื้อมาฝากตามมารยาทของเจ้าของบ้านกับสถาปนิกที่ต้องทำงานร่วมกันเท่านั้น" "มารยาท?" รณกรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดุจเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่เชื่อถือ "คุณเนี่ยนะมีมารยาท? ตั้งแต่รู้จักกันมา ผมเห็นแต่ความเผด็จการ เอาแต่ใจตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล และชอบออกคำสั่งอย่างไร้เหตุผล... ของในกล่องนี่คงไม่ใช่ระเบิดเวลา หรือไม่ก็ยาพิษหรอกนะครับ?" "ถ้ามันเป็นระเบิด คุณคงไม่มายืนเถียงผมฉอดๆ แบบนี้หรอกรณกร" ธันวาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น แต่ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นว่ามุมปากหยักลึกนั้นกระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังสนุกสนานกับการได้เห็นสถาปนิกปากจัดคนนี้ของขึ้น "เปิดดูสิครับ หรือว่าคุณ... กลัว?" คำว่า 'กลัว' กระตุกต่อมทิฐิของสถาปนิกหนุ่มเข้าอย่างจัง รณกรขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Sharp jawline เขาไม่ใช่คนขี้ขลาด และยิ่งเกลียดการถูกสบประมาทโดยคนประเภทธันวาเป็นที่สุด มือเรียวคว้ากล่องของขวัญใบนั้นมาถือไว้ด้วยท่าทางแข็งกร้าว "ใครกลัวกัน ทุเรศที่สุด" รณกรสะบัดมือแกะริบบิ้นออกอย่างไม่ใยดี กระดาษห่อราคาแพงถูกฉีกขาดด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่ฝากล่องจะถูกเปิดออกเผยให้เห็นสิ่งของด้านในที่นอนสงบนิ่งอยู่บนแผ่นกำมะหยี่สีดำ ดวงตาคมที่กำลังฉายแววหาเรื่องพลันชะงักกึก ความเกรี้ยวกราดในแววตาค่อยๆ เจือจางลงทีละน้อย เปลี่ยนเป็นความประหลาดใจระคนงงงวย ในกล่องนั้นไม่ใช่ของฟุ่มเฟือยราคาแพงระยับอย่างที่รณกรปรามาสไว้ แต่มันคือ 'ปากกาหมึกซึมโบราณ' รุ่นคลาสสิกที่เลิกผลิตไปนานแล้ว ตัวด้ามทำจากโลหะรมดำสลักลายวิจิตรบรรจง และที่สำคัญที่สุด... มันคือรุ่นเดียวกับที่เขาเคยทำหายไประหว่างลงพื้นที่ตรวจไซต์งานก่อสร้างเมื่อสามเดือนก่อน และเคยบ่นให้มินตราฟังโดยไม่คิดว่าจะมีใครจำได้ รณกรเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของคฤหาสน์ทันที ความแข็งกร้าวในดวงตาลดระดับลงเหลือเพียงความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา "คุณ..." รณกรกลืนน้ำลายลงคออึกลึก น้ำเสียงที่เคยเผ็ดร้อนเมื่อครู่สะดุดกึก "ไปเอามาจากไหน" "ผมบังเอิญเห็นมันอยู่ในร้านขายของเก่าตอนไปเคลียร์งานที่ต่างจังหวัด..." ธันวาตอบเสียงเบาลงกว่าเดิมเล็กน้อย สายตาคมกริบคู่นั้นหลบเลี่ยงการสบตาตรงๆ เป็นครั้งแรก "เห็นสภาพมันเหมือนกับที่คุณเคยบ่นว่าทำหาย... แล้วก็... ช่างเถอะครับ ถ้าคุณไม่ชอบ จะโยนทิ้งถังขยะก็ได้" บรรยากาศในห้องทำงานสถาปนิกพลันตกอยู่ในความเงียบงัน เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวกลายเป็นสิ่งเดียวที่ได้ยิน รณกรนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะรัวด้วยความโมโห กลับถูกกระชากให้เต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอก นี่คือการขอโทษจากผู้ชายที่อีโก้สูงที่สุดในสามโลกอย่างธันวาอย่างนั้นหรือ? ไม่มีคำพูดหวานเลี่ยน ไม่มีท่าทีอ่อนข้อออดอเซาะ แต่มันคือการกระทำที่แสดงออกว่า... *เขาใส่ใจ* ในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่รณกรเคยหลุดปากพูดออกไป "คุณนี่มัน..." รณกรสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ พยายามดึงกำแพงความหยิ่งทะนงของตัวเองกลับมา แม้ว่าในใจตอนนี้จะรู้สึกวูบวาบแปลกๆ จนแทบควบคุมน้ำเสียงไม่ให้อยู่ "ทำไมถึงชอบทำตัวน่าหงุดหงิดแล้วก็... ทำแบบนี้อยู่เรื่อย" "ผมทำอะไร?" ธันวาเลิกคิ้วสูง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานอีกก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนรณกรสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย "ก็..." รณกรอ้าปากจะเถียง แต่พอมองสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ทอดมองมาด้วยความอ่อนโยนผิดปกติ เขาก็พลันพูดไม่ออก สติปัญญาที่เคยเฉียบคมในการโต้แย้งราวกับหายวับไปกับตา มือที่ถือปากกาอยู่เผลอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคิดว่าเอาของขวัญมาล่อแล้วผมจะยอมแก้แบบแปลนห้องนอนใหญ่ตามใจคุณล่ะก็... บอกเลยว่าไม่มีทาง!" ธันวายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างแรง "ผมไม่ได้ขอให้คุณแก้แบบสักคำ..." ธันวาโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น จนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากรณกรเพียงแค่คืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นโคโลญจน์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มของสถาปนิกหนุ่ม "ผมแค่... อยากให้คุณรับของขวัญชิ้นนี้ ในฐานะที่ผมอยากเห็นคุณใช้มันเขียนงานชิ้นสำคัญของเราก็เท่านั้น" รณกรนิ่งค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับความใกล้ชิดที่จู่ๆ ก็พุ่งทะยานจนเกินขีดจำกัด ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ "ถ... ถอยไปไกลๆ เลยนะคุณ!" รณกรยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้ด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน "ใกล้เกินไปแล้ว!" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือเรียวที่ดันอกตัวเองไว้อย่างเบามือ ไม่ได้ออกแรงบังคับแต่ก็ไม่ยอมปล่อยให้ถอยหนี ในจังหวะที่หัวใจของรณกรกำลังเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก และสติกำลังจะหลุดลอยไปกับสัมผัสอุ่นร้อนนั้นเอง... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของมินตราที่ผลักประตูพรวดพราดย่างสามขุมเข้ามาโดยไม่รอให้อนุญาต "รณกร! เรื่องแปลนโครงสร้างชั้นสามที่เธอบอกว่า—อุ๊ย!" เสียงของเพื่อนสนิทขาดหายไปกลางคันเมื่อดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะกอนกับภาพตรงหน้า ภาพที่สถาปนิกปากจัดผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กำลังถูกเจ้าของคฤหาสน์รูปหล่อตรึงไว้ชิดขอบโต๊ะทำงานในระยะประชิดชนิดที่แนบชิดจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว รณกรสะดุ้งสุดตัว รีบสะบัดมือออกจากพันธนาการของธันวาแล้วกระโดดถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับชั้นวางหนังสือเสียงดังปัง ใบหน้าขาวเนียนแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ ธันวายืดตัวขึ้นยืนตรงด้วยท่าทีนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย ทว่ามีประกายความเสียดายพาดผ่านแววตาชั่วแวบหนึ่ง มินตรากะพริบตาปริบๆ สลับมองหน้าเพื่อนสนิทกับแขกผู้ทรงเกียรติด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่พยายามกลั้นไว้แทบไม่ไหว "เอ่อ..." มินตราลากเสียงยาวอย่างจงใจ ยกมือขึ้นเกาแก้มแก้เก้อ "ฉัน... เข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะคุณธันวา? ดูเหมือนว่าพวกคุณ... กำลัง *คุยงาน* กันอย่างออกรสเลยทีเด็ดสินะคะ" รณกรส่งค้อนวงใหญ่ให้เพื่อนสนิททันที ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความเขินอายผสมความโกรธ "มินตรา! แกตาฝาดแล้ว!" สถาปนิกหนุ่มแหวลั่นห้อง เสียงดังกลบเกลื่อนความพิรุธ แต่ทว่า ในวินาทีนั้นเอง... ธันวาซึ่งยืนอยู่ข้างโต๊ะกลับหันมามองรณกรด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง พร้อมกับกระซิบด้วยเสียงกระเส่าต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน "คุยงานค้างไว้แค่นี้ก่อน... ไว้ค่อยมา 'ต่อ' ให้จบ คืนนี้" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะครับ!