รอยยิ้มที่หาดูยาก

เสียงโลหะบิดตัวลั่นเอี๊ยดอาร์ดแข่งกับเสียงไซเรนรถดับเพลิงที่แผดเสียงก้องกังวานจนแก้วหูแทบแตก กลิ่นไหม้ของยางรถยนต์และสารเคมีคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศยามบ่ายที่ควรจะสงบเรียบร้อย รณกรไม่รอให้สัญชาตญาณเตือนซ้ำสอง ขายาวๆ ก้าวฉับๆ ตรงดิ่งไปยังทิศทางของกลุ่มควันสีดำสนิททันทีโดยไม่สนสายตาห้ามปรามของใครทั้งสิ้น "คุณรณกร! นั่นมันเขตอันตราย กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเรียบนิ่งและเต็มไปด้วยอำนาจของธันวาบัดนี้กลับเจือความร้อนรนอย่างปิดไม่มิด เจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบก้าวตามมาติดๆ มือหนาคว้าเข้าที่ข้อศอกของสถาปนิกหนุ่มไว้แน่น แรงดึงนั้นหนักหน่วงพอที่จะทำให้คนตัวเล็กกว่าเซถลาแต่รณกรกลับสะบัดออกอย่างไม่แยแส "ถ้าผมมัวแต่ยืนกลัวควันดำเหมือนคุณ โกดังเก็บแบบแปลนสถาปัตยกรรมยุคบุกเบิกของโปรเจกต์นี้คงกลายเป็นจุลไปแล้วครับท่านประธาน" รณกรหันกลับมาตอกกลับด้วยน้ำเสียงกวนประสาท นัยน์ตาคู่คมฉายแววท้าทายแม้รอบตัวจะชุลมุนวุ่นวาย "ปล่อยมือด้วยครับ ผมต้องไปดูว่าระบบสปริงเกลอร์อัตโนมัติมันพิการทางสมองตรงไหน ถึงปล่อยให้ไฟไหม้ลามมาถึงตรงนี้ได้" ธันวาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้เขาหายปวดหัวได้เลยสักวัน ดื้อรั้น หัวรั้น และไม่เคยรักตัวกลัวตายเอาเสียเลย แต่ในวินาทีที่ประกายไฟจากการลัดวงจรสะเก็ดกระเด็นตกลงมาเฉียดหัวไหล่บาง ร่างสูงกลับพุ่งเข้าคว้าเอวสอบของสถาปนิกปากจัดแล้วกระชากหลบวิถีสะเก็ดไฟนั้นอย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปคลุกฝุ่นด้วยกันทั้งคู่ "เฮ้ย!" รณกรอุทานอย่างตกใจเมื่อแผ่นหลังกระแทกเข้ากับพื้นคอนกรีตโดยมีร่างหนาของธันวาค้ำยันเอาไว้เพื่อไม่ให้แรงกระแทกส่งผลถึงตัวเขา ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้ม กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นเขม่าควันจางๆ ลอยเข้าจมูกจนแยกไม่ออกว่าหัวใจที่เต้นโครมครามตอนนี้เป็นเพราะความตกใจจากเหตุเพลิงไหม้ หรือเป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปกันแน่ "ปากเก่งนักนะ... ถ้าคุณเป็นอะไรไป โครงการนี้ใครจะรับผิดชอบ" ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน สีหน้าเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิดปนความกังวลที่ฉายชัดในแววตาคู่คม "ห่วงโครงการหรือห่วงผมกันแน่ครับท่านประธาน" รณกรแกล้งเลิกคิ้วถาม ทั้งที่ใบเนียนเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ถ้าห่วงผมก็บอกตรงๆ เถอะครับ ไม่ต้องอ้างโครงการอลังการงานสร้างของคุณหรอก" ธันวาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าเปื้อนเขม่าควันของคนใต้ร่าง ร่างเล็กกว่าไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวเลยสักนิดแถมยังมีแก่ใจมาต่อปากต่อคำในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขัดแบบนี้ ท่าทางดื้อรั้นแต่แฝงด้วยความอัจฉริยะและความใส่ใจในผลงานอย่างไร้ที่ติ ทำให้ความรู้สึกบางอย่างที่ธันวาพยายามกด เก็บไว้ภายใต้กำแพงความเย็นชามานานนับปีเริ่มสั่นคลอน รณกรเห็นอีกฝ่ายเงียบไปนานผิดปกติ จึงใช้จังหวะนั้นสอดมือเข้าไปแตะที่แผงควบคุมระบบระบายควันฉุกเฉินที่อยู่ใกล้ที่สุด นิ้วเรียวกดรหัสผ่านรวดเร็วด้วยความชำนาญ ก่อนจะหันไปสบตาเจ้าของตึกนิสัยเสียตรงๆ "มองอะไรครับ หน้าผมมีเขม่าติดอยู่ใช่ไหมล่ะ... รู้แล้วน่า ไม่ต้องมาทำเป็นจ้องขนาดนั้นหรอก" พริบตาถัดมา... สิ่งที่รณกรไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นในชีวิตนี้ก็เกิดขึ้น มุมปากหยักลึกของธันวาค่อยๆ ยกขึ้นช้าๆ กลายเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่ไม่ได้เคลือบยาพิษ ไม่ใช่รอยยิ้มเหยียดหยาม หรือรอยยิ้มทางธุรกิจ แต่มันคือรอยยิ้มที่มาจากความโล่งใจและความขบขันอย่างแท้จริง เป็นรอยยิ้มที่หาดูยากยิ่งจนทำให้บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ รณกรเบิกตากว้าง ลืมหายใจไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับภาพที่เห็นตรงหน้า ผู้ชายน้ำแข็งอย่างธันวาเนี่ยนะ... ยิ้ม? ยิ้มออกมาจริงๆ ด้วย! "ยิ้มอะไรครับเนี่ย... คุณยิ้มเป็นด้วยเหรอ หรือว่าสำลักควันไฟจนสมองกลับไปแล้ว" รณกรอดไม่ได้ที่จะแซวกลบเกลื่อนความประหลาดใจที่ตีตื้นขึ้นมาในอก หัวใจเจ้ากรรมเต้นรำทำเพลงผิดจังหวะเสียจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "เปล่า... แค่คิดว่า คุณนี่มันน่ารำคาญเป็นบ้าเลยรณกร" ธันวาตอบเสียงนุ่ม ผิดวิสัยเดิมอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาคู่นั้นทอประกายอ่อนโยนขึ้นอย่างหาได้ยากยิ่งก่อนที่เจ้าตัวจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบตึงตามเดิมราวกับกลัวว่าอีกคนจะได้ใจไปมากกว่านี้ "ว่าผมหน้าด้านหน้าทนก็บอกมาเถอะครับ ไม่ต้องอ้อมค้อม" รณกรยิ้มรับ รอยยิ้มพรายที่มุมปากทำให้ใบหน้านั้นดูแพรวพราวขึ้นเป็นกอง จนธันวาต้องเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีเสียเอง แต่ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่จะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของมินตราก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง "รณกร! ทางนั้นปลอดภัยดีไหม นายบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า... เอ๊ะ?" มินตราที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหยุดชะงักกึก เมื่อเห็นภาพเพื่อนสนิทของเธอนอนอยู่ใต้ร่างของเจ้าของตึกหน้านิ่งในสภาพคลุกฝุ่นด้วยกันทั้งคู่ รณกรกระแอมไอเบาๆ รีบดันอกธันวาให้ออกห่างแล้วลุกขึ้นปัดฝุ่นตามเนื้อตัวด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย ขณะที่ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างรวดเร็วเพื่อรักษามาดท่านประธานผู้เยือกเย็น ทว่ามุมปากที่ยังหลงเหลือรอยยิ้มจางๆ นั้นกลับไม่รอดพ้นสายตาจับผิดของมินตราไปได้ "ไม่มีอะไรครับมินตรา แค่ไฟไหม้เล็กน้อย ระบบดับเพลิงทำงานทันเวลาพอดี" รณกรตอบเสียงกลั้วหัวเราะ พลางเหลือบมองธันวาที่เดินนำหน้ากลับไปยังตัวอาคารหลักด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เหตุการณ์วุ่นวายคลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว ความเสียหายในโกดังสินค้าท้ายโครงการถูกควบคุมไว้ได้ทันท่วงทีโดยไม่มีใครได้รับบาดเจ็บรุนแรง รณกรกลับมานั่งสะสางแปลนงานต่อที่ห้องทำงานชั่วคราวด้วยความรู้สึกที่แปลกออกไปจากเดิม รอยยิ้มนั้น... รอยยิ้มที่หาดูยากของธันวา ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวสมองของเขาอย่างสลัดไม่หลุด ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่บานไม้จะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างสูงใหญ่ของธันวาก้าวเข้ามาพร้อมกับแก้วกาแฟอุ่นๆ ในมือ เจ้าตัววางมันลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าสถาปนิกหนุ่มเสียงดังตุ้บโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง "ดื่มซะ จะได้เลิกทำหน้าเหมือนคนอดนอนสักที" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับมองตรงมาที่รณกรด้วยความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเอ่ยออกมาเป็นคำพูด รณกรเลิกคิ้วมองแก้วกาแฟสลับกับใบหน้าคมคายของผู้บริหารหนุ่ม มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันที "โอ๊ะ วันนี้ท่านประธานใจดีเป็นพิเศษแฮะ หรือว่าติดใจรอยยิ้มของผมตอนอยู่หน้าโกดังเมื่อกี้เข้าแล้วล่ะครับ" ธันวาชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยอย่างรู้ทัน ก่อนที่ร่างสูงจะโน้มตัวลงมาประชิดโต๊ะทำงาน ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดเข้าที่พวงแก้มเนียน เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุกซู่ "ถ้าคิดว่าผมใจดีเพราะเรื่องแค่นั้น..." ธันวาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปล่อยให้หัวใจของคนฟังเต้นระรัวบนเส้นด้าย "งั้นคืนนี้... อยู่คุยงานโปรเจกต์ลับบนเพนต์เฮาส์ส่วนตัวของผมต่อให้จบสิครับ แล้วผมจะแสดงให้ดูว่า... คนใจร้ายจริงๆ เขาทำกันยังไง" รณกรกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง นัยน์ตาส่ำระริกด้วยความท้าทายที่ถูกจุดประกายขึ้นมาอีกครั้ง ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นาโนบอทมาสเตอร์เสมอนะครับ