มิติลับคลังสินค้าตื่น

กลิ่นอับชื้นของห้องดินเหนียวแคบๆ ผสมปนเปกับกลิ่นยาจีนราคาถูกและกลิ่นเหงื่อไคล ทำให้หลินว่านจูขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่สติสัมปชัญญะกลับคืนมาครบถ้วน ร่างกายที่เคยผ่านการบริหารพอร์ตหุ้นมูลค่าหลายพันล้านในศตวรรษที่ 21 บัดนี้กลับผอมแห้ง แรงเรี่ยวแทบไม่เหลือ ซ้ำร้ายข้อมือขาวยังมีรอยฟกช้ำดำเขียวอันเกิดจากการกระชากลากถูของ "หลินต้าเฉียง" ผู้เป็นอาแท้ๆ หน้าเลือด ที่บุกเข้ามาขู่กรรโชกเอาเงินค่าสินสอดที่ร้อยตรีหานอี้หลงส่งมาให้เมื่อวานนี้ "นังตัวดี แกอย่ามาทำเป็นสำออยนอนป่วยนะ! เงินห้าร้อยหยวนนั่นอยู่ที่ไหน ส่งมาให้ฉันเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่ให้ อย่าหาว่าฉันใจร้ายไปบอกคนในหมู่บ้านว่าแกแอบได้เสียกับผู้ชายอื่นก่อนแต่งงาน!" เสียงทุบประตูดังปั้งๆ พร้อมเสียงตะโกนด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายของหลินต้าเฉียงดังลอดเข้ามาในห้องพักผอมโซ เขายังคงไม่เลิกราแม้ว่าหลินว่านจูจะเพิ่งฟื้นไข้ขึ้นมาได้ไม่นาน หลินว่านจูแค่นยิ้มเยาะในลำคอ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องด้วยความรู้สึกหลากหลาย อดีตเซียนหุ้นมือหนึ่งอย่างเธอย่อมไม่ตกใจกับสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้เธอย้อนเวลากลับมาในยุค 1980 ยุคสมัยที่เต็มไปด้วยโอกาสทองของการสร้างความมั่งคั่งจากศูนย์ เธอไม่มีวันยอมให้ญาติปลิงพวกนี้มาสูบเลือดสูบเนื้อตักตวงความสุขบนความทุกข์ของเธออีกเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะลุกขึ้นไปเปิดประตูสั่งสอนไอ้อาจอมเปรบนี้ให้หลาบจำ จู่ๆ ความรู้สึกแปลกประหลาดก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง ศีรษะปวดแปลบเหมือนมีกระแสข้อมูลดิจิทัลมหาศาลไหลทะลักเข้าสู่สมอง *ติ๊ง! ระบบคลังสินค้าอัจฉริยะและมิติลับเชื่อมต่อสำเร็จ* เสียงสังเคราะห์ใสราวน้ำค้างแข็งดังขึ้นในห้วงความคิด พร้อมกับภาพสามมิติของคลังสินค้าปลอดเชื้อขนาดมหึมาที่เธอเคยเป็นเจ้าของในชาติก่อน ปรากฏขึ้นตรงหน้าเสมือนภาพโฮโลแกรม หลินว่านจูเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ทรัพยากรทั้งหมดที่เธอสะสมไว้ก่อนเสียชีวิต ทั้งเสบียงอาหารพรีเมียม ข้าวสารหอมมะลิชั้นดี น้ำมันพืช น้ำตาล เนื้อสัตว์แช่แข็งคุณภาพสูง ยารักษาโรค ยุคใหม่ และแม้กระทั่งเครื่องมือสื่อสารอิเล็กทรอนิกส์ ทุกอย่างถูกย่อส่วนและจัดเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบในมิติลับที่ติดตามวิญญาณของเธอข้ามกาลเวลามาด้วย! "นี่มัน... สุดยอดพอร์ตลงทุนระยะยาวชัดๆ" หัวใจของอดีตนักเก็งกำไรเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงและเต็มไปด้วยใบปันส่วนอาหารเช่นนี้ ทรัพยากรในมิติลับของเธอกล่าวได้ว่าเป็นขุมทรัพย์มูลค่ามหาศาลที่สามารถเนรมิตให้เธอกลายเป็นเศรษฐีพันล้านได้ในชั่วข้ามคืน ข้างนอกประตู เสียงทุบไม้เริ่มรุนแรงขึ้น หลินต้าเริ่มส่งเสียงโวยวายเสียงดังลั่นเพื่อให้ชาวบ้านแถວນั้นมามุงดู "นังว่านจู! แกเปิดประตูเดี๋ยวนี้ หรืออยากให้ฉันพังประตูเข้าไปลากตัวแกออกมาประจาน!" หลินว่านจูสูดลมหายใจเข้าลึก 3 ครั้งเพื่อปรับอารมณ์ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก *แกร็ก* เสียงกลอนประตูไม้ผุๆ ถูกปลดออกอย่างง่ายดาย หลินว่านจูผลักประตูกระแทกเปิดออกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับคมกริบราวนใบมีดโกน จนหลินต้าเฉียงที่กำลังเงื้อมือจะทุบประตูซ้ำอีกครั้ง ถึงกับชะงักค้างกลางอากาศด้วยความประหลาดใจ "แก... นังเด็กเหลือขอ กล้าดียังไงถึงทำหน้าแบบนี้ใส่ฉัน!" หลินต้าเฉียงตั้งสติได้ก็แผดเสียงแหลมสูงพ่นน้ำลายแตกฝอย "เอาเงินมา! ห้าร้อยหยวนนั่นแกเก็บไว้ไม่ได้หรอก นั่นมันต้องเอาไปใช้หนี้การพนันให้พี่ชายฉัน หรือไม่ก็เอามาให้ฉันเก็บรักษาไว้ในฐานะผู้อาวุโสของบ้าน!" หลินว่านจูกอดอกมองชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ท่าทางเจ้าเล่ห์ตรงหน้าด้วยสายตาเหยียดหยาม เธอจำได้แม่นยำว่าในชาติก่อน คนผู้นี้คือคนที่หลอกลวงบังคับให้เธอแต่งงานกับชายแก่โรคจิตเพื่อแลกกับเงินสินสอดก้อนโต จนเธอต้องพบกับจุดจบอันน่าอนาถ "ผู้อาวุโส?" หลินว่านจูทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่วาจาเชือดเฉือน "อาใหญ่ ท่านมีความละอายใจหลงเหลืออยู่บ้างไหมครับ... อ้อ ลืมไป คนอย่างท่านคงไม่รู้จักคำว่าละอายหรอก ถึงได้หน้าด้านมาไถเงินจากหลานสาวที่เพิ่งฟื้นไข้" "แก! นังสารเลว กล้าดียังไงมาว่าฉัน!" หลินต้าเฉียงหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธจัด เงื้อมือขึ้นหมายจะตบหน้าหลานสาวเพื่อสั่งสอนความอวดดี ทว่า หลินว่านจูกลับไม่หลบ เธอคว้าข้อมือของเขาไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบที่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวทำให้อาใหญ่ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดอย่างไม่คาดคิด นึกไม่ถึงว่านังเด็กผอมแห้งคนนี้จะมีเรี่ยวแรงมากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ "จำไว้ให้ดีนะอาใหญ่ เงินห้าร้อยหยวนนั่นคือสินสอดของสามีฉัน หานอี้หลงเป็นคนหามาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อในกองทัพ มันไม่ใช่เงินของตระกูลหลิน และแน่นอนว่า... ไม่มีวันตกถึงมือปลิงอย่างท่านแม้แต่เหมาเดียว!" หลินว่านจูสะบัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี จนหลินต้าเฉียงเซถอยหลังไปหลายก้าว "ดี! ดีมาก นังหลินว่านจู แกปีกกล้าขาแข็งนักนะ เดี๋ยวแกจะได้เห็นดีกัน ฉันจะไปฟ้องผู้ใหญ่บ้านว่าแกทำร้ายผู้อาวุโส และจะบอกให้หานอี้หลงรู้ว่าได้เมียร่านไร้หัวนอนปลายเท้าแบบนี้ไป ชีวิตมันพังแน่!" หลินต้าเฉียงชี้หน้าคาดโทษด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีหายไปพร้อมคำขู่ขวัญ หลินว่านจูมองตามร่างอ้วนท้วมนั้นด้วยแววตาเย็นชา เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของการเอาคืนเท่านั้น สงครามประสาทกับตระกูลหลินเพิ่งจะเปิดฉากขึ้น ทันใดนั้น ท้องของเธอก็ส่งเสียงร้องประท้วงออกมาเบาๆ ร่างกายที่อดอยากมานานต้องการพลังงานอย่างเร่งด่วน หลินว่านจูหลับตาลงเล็กน้อย ตั้งสจิตั้งสมาธิเชื่อมต่อไปยังมิติลับคลังสินค้าในพริบตา *ฟึบ!* พริบตาต่อมา บนโต๊ะไม้เก่าๆ ภายในห้องพัก ก็ปรากฏห่อบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเกรดพรีเมียม กลิ่นหอมของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นเข้มข้นลอยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องทันทีที่ฉีกซอง ตามด้วยไข่ไก่สดฟองโต และผักกาดเขียวกรอบอร่อยที่เธอแอบดึงออกมาจากช่องแช่แข็งในมิติ แม้ในยุค 80 การจะได้กินบะหมี่เนื้อตุ๋นหอมๆ สักชามจะเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์ แต่สำหรับหลินว่านจูกลับเป็นเรื่องง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ เธอก่อเตาถ่านขนาดเล็กในห้องอย่างรวดเร็ว ต้มน้ำให้เดือดพล่าน ใส่เส้นบะหมี่เหนียวนุ่มลงไป ตามด้วยเครื่องปรุงสูตรลับเข้มข้น กลิ่นหอมเย้ายวนใจของน้ำซุปกระดูกเนื้อเคี่ยวเค็มๆ มันๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมของพริกไทยและต้นหอม เริ่มฟุ้งกระจายลอดช่องหน้าต่างไม้เก่า ออกไปเตะจมูกเพื่อนบ้านที่เดินผ่านไปมาบริเวณนั้นอย่างจัง ป้าโจว ผู้เป็นเพื่อนบ้านปากร้ายแต่ใจดีที่เดินถือตะกร้าผ้าผ่านมาพอดี ถึงกับต้องหยุดเดิน เธอสูดจมูกฟุดฟิด ดวงเบิกกว้างด้วยความงุนงง "กลิ่นอะไรหอมขนาดนี้วะเนี่ย... หอมเหมือนเนื้อตุ๋นร้านดังในเมืองเลย หรือว่าบ้านนังว่านจูมันแอบต้มอะไรกินกันแน่?" ในขณะที่หลินว่านจูกำลังจะคีบเส้นบะหมี่คำแรกเข้าปากด้วยความเพลิดเพลิน จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอย่างรวดเร็วและหนักแน่นถึงสามครั้งติดต่อกัน... พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ชามบะหมี่หอมกรุ่น และใบหน้าตื่นตะลึงของภรรยาตัวน้อยที่เขาเพิ่งแต่งเข้าบ้านได้ไม่นาน! [ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาสร้างความมั่งคั่งและสะใจไปกับ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" นะครับ]