พบหน้าสามีผู้ซื่อสัตย์

"ถ้าพวกคุณกล้าเหยียบเข้ามาในเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันคนนี้ไม่เตือน!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับเศษชามกระเบื้องที่แตกกระจายไม่เป็นชิ้นดี หลินว่านจูยืนหอบหายใจเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นจนหลินต้าเฉียงผู้เป็นอาแท้ๆ ถึงกับผงถอยหลังไปสามก้าว ใบหน้าอัปลักษณ์ของคนโลภมากบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น แต่ก็ไม่กล้าแลกหมัดกับหลินว่านจูในยามนี้ เนื่องจากแววตาของนางเอกสาวในร่างยุค 80 ผู้นี้ไม่ได้มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงรังสีความตายของนักเก็งกำไรมือฉกาจที่พร้อมจะลากพวกมันลงนรกไปด้วยกัน ในอดีต หลินว่านจูคนเก่าคงก้มหน้ารับกรรม ยอมให้พวกญาติเปรตพวกนี้สูบเลือดสูบเนื้อจนหมดตัว แต่สำหรับ "เซียนหุ้น" ที่ผ่านวิกฤตการณ์ทางการเงินมานับไม่ถ้วน การตัดเนื้อร้ายทิ้งเพื่อรักษาชีวิตคือกลยุทธ์พื้นฐานที่เฉียบขาดที่สุด "จำใส่กะโหลกไว้ด้วยว่า สมบัติทุกชิ้นในบ้านหลังนี้ รวมถึงข้าวสารในไห เป็นของฉันกับอี้หลง ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันซะ!" ว่านจูกวาดสายตามองหน้าญาติจอมปลอมทีละคน จนพวกมันต้องรีบหันหลังวิ่งหนีหายลับไปจากรั้วบ้านอย่างไม่คิดชีวิต เมื่อความเงียบสงบกลับคืนมา หลินว่านจูจึงผ่อนลมหายใจยาวเหยียด เธอหันหลังกลับเพื่อสำรวจเรือนหอหลังน้อยที่ทรุดโทรมตามกาลเวลา แม้ภายนอกจะดูผุพังและขัดสน แต่สำหรับคนที่มี "มิติลับคลังสินค้า" ซึ่งบรรจุสินค้าอุปโภคบริโภคมูลค่ามหาศาลจากศตวรรษที่ 21 ไว้ในครอบครอง ที่นี่ไม่ใช่ความยากจนข้นแค้น แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างอาณาจักรความมั่งคั่งต่างหาก ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังมาจากหน้าประตูกลับดึงสติของเธอให้หลุดออกจากภวังค์ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินและคราบเหงื่อก้าวเข้ามาในบ้าน บ่ากว้างและแผ่นหลังที่ตรงแน่วสะท้อนถึงความอดทนอดกลั้นและวินัยอันเคร่งครัด ทว่าใบหน้าคมคายกลับเต็มไปด้วยความกังวลระคนเหนื่อยล้า ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างของภรรยา นั่นคือ "ร้อยตรีหานอี้หลง" สามีที่คนในหมู่บ้านต่างนินทาลับหลังว่าเป็นไอ้ทหารจนตรอก ไร้อนาคต และมีภรรยาตัวภาระ แต่ในสายตาของเซียนหุ้นย้อนเวลาผู้มองการณ์ไกล ชายหนุ่มคนนี้คือ "เพชรแท้ราคาถูก" ที่ถูกซ่อนไว้ใต้กองขี้เถ้า และเป็นบุรุษผู้รักเดียวใจเดียวจนยอมแลกได้แม้กระทั่งชีวิตของตนเองเพื่อปกป้องเธอ อี้หลงรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยความร้อนรน มือหยาบกร้านจากการฝึกฝนและจับอาวุธยกขึ้นหมายจะแตะไหล่ภรรยาด้วยความห่วงใย แต่กลับชะงักค้างกลางอากาศราวกับกลัวว่าความรุนแรงจากตัวเขาจะทำร้ายเธอ "ว่านจู... ผมได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย พวกมัน... พวกญาติทางนั้นมาหาเรื่องเธออีกแล้วใช่ไหม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเจ็บปวดและรู้สึกผิดฉายชัดในแววตา "ผมขอโทษที่ไม่อยู่ปกป้องเธอ ปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับคนพวกนั้นลำพังอีกแล้ว" หลินว่านจูมองภาพชายหนุ่มตรงหน้า หัวใจที่เคยด้านชาจากการหักหลังในโลกยุคใหม่กลับรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด ความทรงจำของร่างเดิมผุดขึ้นมาเตือนใจว่า แม้โลกใบนี้จะใจร้ายกับเขาแค่ไหน แต่อี้หลงไม่เคยปล่อยมือจากเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว ยามที่เธอป่วยหนัก เขาคือนายทหารหนุ่มที่ยอมคุกเข่าขอร้องหมอ ยอมขายแม้กระทั่งเหรียญกล้าหาญประจำตัวเพื่อหาเงินซื้อยาให้เธอ มือเรียวเล็กยื่นออกไปคว้ามือหยาบกร้านของสามีมาจับไว้แน่น อี้หลงสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีแต่ความเย็นชาและการตัดพ้อต่อว่าจากภรรยาคนนี้ "อี้หลง... คุณกลับมาเหนื่อยๆ ไปนั่งพักก่อนเถอะครับ" ว่านจูเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและจริงใจ คำว่า "ครับ" ที่หลุดออกมาจากปากภรรยา พร้อมกับรอยยิ้มบางเบาที่งดงามราวกับภาพวาด ทำเอา "ร้อยตรีหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อกระสุนปืนในสนามรบ" ถึงกับยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาบให้เป็นหิน สมองของเขาขาวโพลน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก สายตาคมกวาดมองใบหน้าของภรรยาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อยืนยันว่าตนไม่ได้ฝันไป "ว่านจู... เธอกำลัง... พูดกับผมดีๆ อย่างนั้นหรือ?" อี้หลงถามเสียงสั่น เจือความไม่แน่ใจและความกลัวลึกๆ ว่านี่อาจเป็นเพียงภาพลวงตา ว่านจูอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบาๆ กับท่าทีเก้ๆ กังๆ ของสามีหนุ่มร่างยักษ์ผู้คลั่งรักคนนี้ เธอจูงมือเขาให้เดินมานั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ก่อนจะหันไปจัดการกับของในครัวที่เธอแอบหยิบออกมาจากมิติลับอย่างแนบเนียน กลิ่นหอมกรุ่นของ "เนื้อตุ๋นยาจีน" และ "ข้าวสวยร้อนๆ" ที่หุงจากข้าวเกรดพรีเมียมในคลังสินค้า เริ่มโชยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องครัวขนาดเล็ก กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเครื่องเทศและเนื้อตุ๋นที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก ช่างเป็นกลิ่นที่คนในยุคข้าวยากหมากแพงนี้ไม่ได้สัมผัสมานานนับปีแล้ว อี้หลงสูดกลิ่นหอมนั้นเข้าไปเต็มปอด ท้องของเขา ส่งเสียงร้องประท้วงเบาๆ แต่ความสนใจทั้งหมดของเขากลับไปอยู่ที่แผ่นหลังบางของภรรยาที่กำลังงละมุนละไมกับการตักอาหารใส่ชาม "ว่านจู นี่มัน... เนื้ออะไรกัน? แล้วเราเอาเงินที่ไหน..." อี้หลงขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย แม้เขาจะได้รับเงินเดือนทหาร แต่ส่วนใหญ่ก็ถูกส่งมาจุนเจือครอบครัวจนหมดเกลี้ยง ไม่เคยมีอาหารชั้นดีเช่นนี้อยู่ในบ้านมาก่อนเลย ว่านจูหันกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ของนักเก็งกำไรผู้กุมความลับระดับโลก เธอยื่นชามข้าวพูนๆ และเนื้อตุ๋นส่งให้สามีด้วยความใส่ใจ "กินให้อิ่มเสียก่อนเถอะครับสามี เรื่องเงินและเรื่องหลังจากนี้... ผมจะจัดการให้คุณทึ่งจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว" อี้หลงรับชามข้าวมาถือไว้ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความหิวโหย แต่เป็นเพราะความตื้นตันใจที่เอ่อล้นจนจุกอก ภรรยาของเขาวันนี้ช่างแปลกไปเหลือเกิน... นางทั้งเด็ดขาด งดงาม และเต็มไปด้วยเสน่ห์ชวนหลงใหลจนเขาไม่อาจละสายตาได้เลยแม้แต่วินาทีเดียว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหอมหวานของอาหารมื้อแรกในชีวิตคู่อันสมบูรณ์แบบนั้นเอง... เสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงตะโกนโหวตเหวกโวยวายของ "หลินต้าเฉียง" ที่พาคนกลุ่มใหญ่กลับมาพร้อมกับอุปกรณ์ครบมือ และเสียงตะโกนแหลมสูงของป้าสะใภ้ที่แผดลั่นจนทะลุผนึกไม้เข้ามา "นังตัวดี หานอี้หลง! พวกแกไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้! กล้าดีอย่างไรมาไล่ตีญาติผู้ใหญ่ วันนี้ถ้าไม่ยอมยกที่ดินแปลงนั้นให้ฉัน อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจผู้ใหญ่บ้าน!" อี้หลงวางชามข้าวลงทันที ใบหน้าคมเข้มแปรเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นและดุดันขึ้นมาในพริบตา รังสีอำมหิตของนายทหารแนวหน้าแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องลดฮวบลง ทว่าก่อนที่เขาจะลุกขึ้นหยิบด้ามไม้พลองข้างฝา หลินว่านจูกลับเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของสามีไว้เบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ เธอโน้มตัวกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อี้หลงต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง "ใจเย็นก่อนครับสามี... ปล่อยให้ผมเล่นสนุกกับฝูงสุนัขพวกนี้ด้วยวิธีของ 'เซียนหุ้น' สักตั้งก็แล้วกัน" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลามาสร้างความมั่งคั่งและสะใจไปกับ "เซียนหุ้นย้อนเวลา" นะครับ