แรงสนับสนุนที่มองไม่เห็น

กองเอกสารบิลค่าวัตถุดิบและตารางงานอีเวนต์ป๊อปอัปสี่สัปดาห์ซ้อน สูงท่วมหัวจนแทบจะกลายเป็นอนุสาวรีย์ความฉิบหายย่อมๆ บนโต๊ะทำงานของเชฟสายอาร์ต ธันวากวาดสายตามองหน้าจอไอแพดสลับกับกระดาษรายงานงบประมาณด้วยแววตาปลาตาย สมองที่ปกติประมวลผลเรื่องสัดส่วนโครงสร้างตึกและดีไซน์มินิมอลอย่างเฉียบคม ตอนนี้กลับรวนเรเพราะตัวเลขยิบย่อยที่พยายามตีกันในหัวจนอยากจะเอาหัวโขกผนังปูนเปลือยให้รู้แล้วรู้รอด ให้ตายสิ... ถ้าไอ้สถาปนิกบ้าอำนาจคนนั้นยังส่งสายตาดุๆ เหมือนครูฝ่ายปกครองมาจับผิดเรื่องการบริหารจัดการร้านอีกรอบ เขาคงได้สติหลุดแล้วลุกขึ้นมาคว่ำกระทะใส่หน้ามันสักทีข้อหาทำตัวน่าหมั่นไส้เกินเยียวยา "ถ้านั่งขมวดคิ้วแน่นขนาดนั้น ริ้วรอยระหว่างคิ้วเธอกลบออกไม่หมดด้วยโบท็อกซ์ราคาแพงหรอกนะธันวา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูลอยละลิ่วมาพร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดของสบู่เหลวและกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้ม ธันวาไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมองก็รู้ว่าเจ้าของร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาในห้องครัวลับหลังร้านด้วยฝีเท้าเงียบเชียบคือใคร—คินน์ สถาปนิกหนุ่มสุดเนี้ยบผู้มีดีกรีความปากร้ายระดับแชมป์โลกที่ช่วงนี้ขยันแวะเวียนมาป้วนเปี้ยนแถวครัวของเขาเสียยิ่งกว่าแมวหวงก้าง "ถ้าว่างมากจนไม่มีแบบแปลนตึกไหนให้ไปนั่งแก้ ก็เชิญไสหัวกลับคอนโดหรูๆ ของคุณไปซะค่ะคินน์ ไม่มีใครจ้างคุณมาเป็นผู้ตรวจสอบบัญชีส่วนตัวของฉันสักหน่อย" ธันวาตอกกลับทันควันโดยไม่เงยหน้าจากกองกระดาษ ปากเรียวสวยขยับพ่นคำพูดเชือดเฉือนออกไปอย่างคล่องแคล่วราวกับเปิดเทปบันทึกเสียง คินน์ไม่ได้โกรธ หรือถ้าโกรธ... รอยยิ้มมุมปากที่ยกขึ้นนิดๆ แบบผู้เหนือกว่านั่นก็คงเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเขาไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยกับคำขู่เด็กๆ ของเชฟตัวแสบ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวยาวอย่างไร้มารยาท มือหนายื่นเข้ามาฉวยแฟ้มเอกสารสรุปยอดค่าใช้จ่ายที่ธันวากำลังกุมขมับอยู่ไปถือไว้หน้าตาเฉย นิ้วเรียวยาวพลิกหน้ากระดาษอ่านผ่านตาอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วระดับสแกนเนอร์ "เฮ้! ใครอนุญาตให้คุณหยิบเอกสารของฉัน!" ธันวาดีดตัวผงะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิด มือเรียวพยายามจะแย่งแฟ้มคืน แต่มีหรือที่คนตัวสูงกว่าจะยอม สถาปนิกหนุ่มเพียงแค่ยกแขนข้างหนึ่งขึ้นสูง เลี่ยงการปะทะด้วยการดันไหล่บางให้นั่งลงที่เดิมเบาๆ แต่หนักแน่นจนธันวาขยับไปไหนไม่ได้ "นั่งลงน่า... ตัวก็แค่นี้ ทำเป็นพยศเก่งไปได้" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงระคนเอ็นดูที่เจือความเย้าแหย่ไว้อย่างจงใจ "ถ้าปล่อยให้เธอคำนวณตัวเลขพวกนี้เองจนถึงเช้า ร้านกาแฟข้างๆ คงได้เปิดรับศพเชฟสมองตายคาโต๊ะพอดี" "ฉันไม่ได้สมองตาย! แค่... แค่ดีטלัวเลขพวกนี้มันน่าปวดหัวต่างหากล่ะ!" ธันวาเถียงเสียงแข็ง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความอับ ฃอายและโกรธปนเปกัน ดวงตาคมกริบของคินน์ที่มองลงมาทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กอนุบาลที่กำลังถูกคุณครูจับได้ว่าทำการบ้านเลขผิดกระจาย คินน์ถอนหายใจเบาๆ สายตาที่เคยมองอย่างจับผิดแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลงอย่างประหลาดโดยที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ชายหนุ่มดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงข้างๆ อย่างถือวิสาสะ เปิดแล็ปท็อปของตัวเองขึ้นมา วางมันลงข้างกองเอกสารของธันวา แล้วเริ่มลงมือพิมพ์ตัวเลขยิบย่อยพวกนั้นลงในโปรแกรมเอ็กเซลล์ที่จัดหน้าตาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยความเร็วสูง ธันวานั่งอ้าปากค้างเล็กน้อย มองการกระทำที่รวดเร็วและเป็นมืออาชีพนั้นด้วยความคาดไม่ถึง ดวงตากลมกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้จัดหมวดหมู่รายรับ รายจ่าย ค่าจ้างพาร์ทไทม์ และงบวัตถุดิบให้ออกมาเป็นกราฟแท่งและตารางสรุปที่เข้าใจง่ายในพริบตาเดียว ไอ้บ้านี่... แอบทำระบบบัญชีนี้ให้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่? "มองหน้าฉันแบบนั้น หมายความว่าจะสารภาพรัก หรือจะกราบขอบคุณที่ฉันช่วยชีวิตเธอจากกองหนี้สินสมมติพวกนี้ดีล่ะ" คินน์เอ่ยแซวโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ นิ้วยังคงพิมพ์รัวๆ แก้ไขตัวเลขที่ตกหล่นของธันวาให้เข้าที่เข้าทางอย่างเงียบเชียบ "ใครจะไปสารภาพรักคุณเพ้อเจ้อ! แล้วก็... ใครใช้ให้คุณมาจุ้นจ้านเรื่องงานเอกสารของฉันกันเล่า ฉันจัดการเองได้น่า" ธันวาเชิดหน้าขึ้นหนีกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่จู่ๆ ก็ตีตื้นขึ้นมาในอก หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะเมื่อเหลือบไปเห็นรอยคล้ำใต้ตาจางๆ ของคนข้างกาย อย่าบอกนะว่า... หมอนี่นั่งเคลียร์เอกสารพวกนี้ให้เขาทັງคืน? "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะ" คินน์หันขวับมามอง ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มใส ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงแค่คืบเดียว ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้สติของธันวากระเจิง "ถ้าฉันไม่เข้ามาช่วย เธอคงนั่งเครียดจนเส้นเลือดในสมองแตกตายไปก่อนจะได้เปิดร้านวันแรกแล้วล่ะ... เชฟตัวแสบ" "ถอยไปเลยนะ คนฉวยโอกาส!" ธันวายกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่คินน์กลับจับข้อมือบางนั้นไว้มั่น ปลายนิ้วอุ่นจัดลูบไล้ผิวเนื้อเนียนเบาๆ อย่างจงใจหยอกเย้า เคมีระหว่างความดื้อรั้นและสายตาคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากร้ายปะทะกันจนบรรยากาศรอบตัวร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากของทั้งคู่ในช่วงวินาทีนั้น มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด ธันวาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันเข้า ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านหลังดังขึ้นขัดจังหวะความหวานปนพายุอารมณ์นั้นอย่างไม่รู้กาลเทศะ ทั้งสองคนสะดุ้งผละออกจากกันแทบจะไม่ทัน ธันวาหน้าแดงแจ๋รีบหันไปจัดปกเสื้อตัวเองลวกๆ ส่วนคินน์แค่นหัวเราะในลำคออย่างขัดใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองผู้มาเยือนด้วยสายตานิ่งเรียบที่แฝงแววหงุดหงิดชัดเจน ร่างของพนักงานส่งของคนหนึ่งยืนยิ้มแห้งๆ อยู่หลังประตูกระจก พร้อมกับชูพัสดุกล่องใหญ่ในมือขึ้นให้เห็น "เอ่อ... ขอโทษที่มารบกวนนะครับ พอดีมีพัสดุด่วนส่งถึงคุณธันวาครับ เซ็นรับตรงนี้ด้วยครับ" ธันวาพรูลมหายใจยาวเหยียดเพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าร่าง รีบเดินเลี่ยงหนีสายตาพราวระยับของคินน์ไปเปิดประตูรับพัสดุ แต่ทว่า... ทันทีที่เซ็นรับชื่อเสร็จและแกะเทปกาวกล่องพัสดุลึกลับนั้นออก สายตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนงงงวย เมื่อภายในกล่องไม่ได้มีวัตถุดิบทำอาหารหรืออุปกรณ์ครัวอย่างที่คิด มันคือกระดาษแปลนพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ของร้านอาหารที่ถูกพับเก็บไว้อย่างประณีต พร้อมกับโน้ตลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังที่เขียนแปะไว้ด้วยลายมือที่เขาจำได้ขึ้นใจ *‘ถ้าจัดการเรื่องเอกสารเสร็จแล้ว... เลิกดื้อแล้วช่วยมาดูแบบแปลนครัวใหม่ที่ฉันออกแบบให้ด้วย ไม่งั้นเธอได้พังครัวตัวเองแน่ — คินน์’* ธันวาชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง รีบหันขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้อย่างผู้ชนะ ทว่า... ก่อนที่ธันวาจะได้อ้าปากเอ่ยคำด่าทอหรือซักถามอะไรออกไป เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากทางประตูกลางร้าน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของ 'ใครบางคน' ที่ก้าวเข้ามาในห้องครัวโดยไม่ได้รับอนุญาต พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่ทำให้บรรยากาศอุ่นๆ เมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา! "สวัสดีครับเชฟธันวา... หวังว่าผมจะไม่ได้มาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานอะไรกันหรอกนะ?" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันมาตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!