คำสารภาพของคนปากจัด

คราบปูนขาวและฝุ่นละอองจากการก่อสร้างยังไม่ทันจางหายไปจากปลายรองเท้า ไดอะล็อกคมกริบระหว่างคนสองคนก็ถูกซัดเข้าใส่กันราวกับกำลังยืนอยู่บนสังเวียนมวยรอบตัดสิน “ถ้าคุณยังใช้สายตาประเมินงานของผมด้วยมาตรฐานบ้านจัดสรรเกรดบีแบบนั้นล่ะก็ เชิญเอาเวลาไปนั่งพับกระดาษเช็ดปากในครัวของคุณเถอะค่ะคุณเชฟ คินน์” ธันวาเหยียดยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวเคาะแปลนพิมพ์เขียวในมือลงกับโต๊ะสนามเสียงดัง *ปึก* แว่นตาทรงกรอบเหลี่ยมสะท้อนแสงไฟนีออนชั่ววูบ เผยให้เห็นแววตาดุดันที่พร้อมจะกินหัวคนได้ทุกเมื่อ คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนจนเห็นรอยสักรูปเปลวไฟที่ท่อนแขนก้าวเข้ามาประชิดพื้นที่ส่วนตัวของสถาปนิกหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว กลิ่นกายหอมสะอาดเจือกลิ่นอายเครื่องเทศจางๆ ลอยปะทะจมูกจนธันวาต้องเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “บ้านจัดสรรเกรดบีอะไรกันคะคุณสถาปนิกปากจัด นี่มันห้องอาหารฟิวชั่นระดับมิชลินสตาร์ที่ผมใช้หยาดเหงื่อทั้งชีวิตปั้นมา ถ้าคุณจะออกแบบครัวให้มันทึบตันเหมือนรังหนูแบบนี้ สู้เอาเวลาไปเรียนทำอาหารพื้นฐานสักคอร์สยังจะมีประโยชน์ซะกว่า” คินน์สวนกลับทันควัน ดวงตาเรียวรีคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างใบwนของทั้งคู่ตอนนี้เหลือเพียงคืบเดียว บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยประจุไฟฟ้าแห่งความไม่ลงรอยที่หมุนวนจนแทบจะจุดประกายไฟได้ ไม่มีใครยอมหลบตา ไม่มีใครยอมถอยหลัง ธันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัญชาตญาณการป้องกันตัวของสถาปนิกหนุ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง แต่มันกลับถูกกลบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับมาตลอดหลายเดือน—ความรู้สึกที่ว่าผู้ชายตรงหน้าช่างกวนประสาท แต่อย่างไรก็ไม่รู้... ช่างน่าดึงดูดใจจนน่าหงุดหงิด “ถ้าผมบอกว่า... ที่ผมออกแบบให้ครัวมันแคบลงครึ่งหนึ่ง ก็เพราะผมอยากให้คุณต้องเดินเบียดกับผมเวลาส่งจานอาหารล่ะครับ คุณจะว่ายังไง” ธันวาหลุดปากพูดออกไปแล้ว! ทันทีที่ประโยคบ้าบิ่นนั้นหลุดรอดจากริมฝีปากหยัก ความเงียบงันราวกับถูกดูดอากาศก็เข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวทันที ดวงตาคมของคินน์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความเย่อหยิ่งและท่าทีท้าทายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความประหลาดใจระคนประกายระยับบางอย่างที่วาดผ่านนัยน์ตาคู่นั้น ธันวากะพริบตาปริบๆ สมองอันปราดเปรื่องของสถาปนิกหนุ่มประมวลผลไม่ทันชั่วขณะ เขาอยากจะยกมือขึ้นตบปากตัวเองสักร้อยครั้งให้สมกับความปากพล่อยเมื่อครู่ แต่ทว่า... หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามราวกับกลองเพลในอกซ้าย ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวจัดอย่างควบคุมไม่ได้ คินน์นิ่งอึ้งไปสามวินาทีเต็ม ก่อนที่ริมฝีปากหยได้รูปจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นทีละน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่มันคือรอยยิ้มพึงพอใจของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุมได้สำเร็จ “อ๋อ...” เชฟหนุ่มลากเสียงยาวอย่างเจ้าเล่ห์ ขยับใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดใบหูของคนที่กำลังยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นปูนปั้น “ที่แท้... สถาปนิกผู้เย่อหยิ่งและเจ้าระเบียบอย่างคุณธันวา ก็แอบคิดอกุศลเรื่องเดินเบียดกับผมมานานแล้วสินะคะเนี่ย” “ใคร... ใครคิดกัน! ผมแค่พูดเปรียบเปรยถึงกระบวนการเวิร์กโฟลว์ต่างหากเล่า!” ธันวารีบแก้ตัวเสียงแข็ง น้ำเสียงที่เคยเฉียบคมกลับสั่นระริกอย่างไร้สาเหตุ มือเรียวพยายามจะผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่คินน์กลับรวดเร็วกว่าคว้าข้อมือทั้งสองข้างของเขาตรึงไว้กับผนังปูนเปลือยด้านหลังได้อย่างแม่นยำ “ปากแข็งจังเลยนะคะ” คินน์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่เหนือริมฝีปาก “ทั้งๆ ที่หน้าแดงถึงใบหูขนาดนี้แล้วแท้ๆ... หรือว่าที่ผ่านมาที่คุณคอยตามจิก ตามแก้แบบครัวผมทุกกระเบียดนิ้ว ก็เพราะอยากหาข้ออ้างมาเจอหน้าผมกันแน่คะ” ธันวาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความซึนเดระ และฟอร์มที่สะสมมานานนับแรมปีพังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าสายตาคู่นั้น เขากำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยคำพูดจาเชือดเฉือนแบบเดิมเพื่อกอบกู้ศักดิ์ศรี แต่ทว่า... จังหวะที่เงยหน้าขึ้นสบตากับประกายความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเจ้าเล่ห์ของคินน์ คำพูดทุกคำก็ติดอยู่ที่ลำคอ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงปรบมือดังแปะๆ ก็แทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดและหวานล้ำในเวลาเดียวกัน “โอ้โห... ภาพเมื่อกี้นี้โรแมนติกกว่าในละครหลังข่าวซะอีกนะคะเนี่ย ไม่คิดเลยว่าสถาปนิกมือหนึ่งผู้ไร้พ่าย จะมีมุมมาสารภาพรักกลางไซต์งานก่อสร้างแบบนี้” เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเยียบเย็นดังขึ้นจากความมืดบริเวณทางออก ธันวาและคินน์ผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต ทั้งคู่หันขวับไปมองตามต้นเสียงพร้อมกัน ร่างเพรียวของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาคอนกรีต รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าเฉี่ยวคม พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือที่สว่างวาบ... บนหน้าจอนั้น ปรากฏภาพถ่ายความใกล้ชิดเมื่อครู่ชัดเจนทุกกระเบียดนิ้ว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ