การเปิดตัวที่คาดไม่ถึง

เสียงหัวเราะเยาะในลำคอของนายทุนใหญ่ดังบาดหู ยิ่งกว่าเสียงกระจกแตกร้าวเสียอีก “อาหารอาร์ตๆ แบบนี้ เหมาะจะตั้งโชว์ในพิพิธภัณฑ์มากกว่าจะเอามาทำกำไรในคอมเพล็กซ์หรูมูลค่าพันล้านนะคะ เชฟคินน์... คุณเข้าใจคำว่า ‘ธุรกิจ’ จริงๆ หรือเปล่า หรือว่าทำตามแต่อารมณ์ศิลปินจนลืมมองความเป็นจริงว่า ลูกค้าเขาไม่ได้อยากเคี้ยวมโนภาพนามธรรมลงท้องหรอกนะ” ประโยคเชือดเฉือนจาก ‘คุณกิตติ’ นักลงทุนมือเติบโตที่ถือหุ้นใหญ่ในโปรเจกต์นี้ ลอยคว้างอยู่กลางห้องประชุมกระจกใส ที่เวลานี้อัดแน่นไปด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็นของทีมงานนับสิบชีวิต ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ฉายผ่านจอมอนิเตอร์ยักษ์ยังคงตอกย้ำความพ่ายแพ้ชั่วคราวของเชฟหนุ่ม และพวกเขารู้ดีว่า... บันทึกภาพทั้งหมดถูกส่งตรงไปยังเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลางของบริษัทเรียบร้อยแล้ว คินน์ยืนหลังตรงเป็นเส้นดรัด นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย เชฟหนุ่มเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มเยือกเย็นชนิดที่ใครเห็นก็ต้องหนาวสะท้าน มือเรียวสวยที่มักจะจับมีดทำครัว กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาว “ถ้าการทำธุรกิจในนิยามของคุณกิตติ คือการลดทอนรสชาติให้กลายเป็นขยะฟาสต์ฟู้ดเพื่อกอบโกยเงินจากคนที่ไม่รู้คุณค่าของวัตถุดิบ... ผมก็คงต้องบอกว่า ผมยินดีไม่มีความเข้าใจเรื่องนั้นค่ะ” คินน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมราวกับคมมีดสเตนเลสที่เพิ่งผ่านการลับจนวาววับ “คุณ!” คุณกิตติหน้าดำคร่ำเครียด ตบโต๊ะฉาดใหญ่จนเอกสารกระเด็น “นี่คุณกล้าพูดจาแบบนี้กับผู้สนับสนุนทุนหลักเหรอ! ถอนคำพูดแล้วขอโทษผมเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้น... สัญญาโปรเจกต์นี้จบลงตรงนี้แน่!” บรรยากาศในห้องประชุมดิ่งวูบลงจนแทบหายใจไม่ออก ลูกทีมหลายคนหน้าซีดเผือดเพราะกลัวโปรเจกต์ล่ม แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่คนเดียว ทว่า ในจังหวะที่แรงกดดันพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด ประตูห้องประชุมกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้รมารยาท ร่างสูงโปรดของสถาปนิกหนุ่มเจ้าระเบียบก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าหนักแน่น ธันวาในสูทเข้ารูปสีเทาเข้ม ไทด์เส้นเรียบถูกคลายออกเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายบึ้งตึงจนแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างชัดเจน แววตาคมกริบกวาดมองผู้มีอิทธิพลในห้องด้วยความเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง ไม่มีใครเคยเห็นธันวาโหมดนี้... โหมดที่พร้อมจะพังทุกอย่างเพื่อปกป้องบางคน “จบเหรอครับ?” ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ดังก้องกังวานไปทั่วห้อง ทุกคำพูดเจือไปด้วยความเยียบเย็นและทรงพลังจนคุณกิตติชะงัก “ที่คุณกิตติพูดเมื่อครู่ หมายถึงจะยกเลิกสัญญาเพราะเชฟเขาพูดความจริง หรือเพราะคุณสมองกลวงเกินกว่าจะเข้าใจว่าศิลปะกับสถาปัตยกรรมเขาขับเคลื่อนโลกด้วยอะไรกันแน่” “คุณธันวา! คุณกล้าดี the... ใช้คำพูดแบบนี้กับผมเหรอ!” นักลงทุนรุ่นใหญ่ลุกพรวดขึ้นชี้หน้า ธันวาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขาก้าวเข้าไปยืนขนาบข้างคินน์อย่างไร้รอยต่อ ไหล่กว้างของสถาปนิกหนุ่มบังร่างเพรียวของเชฟไว้ครึ่งหนึ่งราวกับจะสร้างกำแพงมนุษย์กั้นขวางทุกคำวิจารณ์อันโสมم กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มจางๆ ลอยแตะจมูกคินน์ จนเชฟหนุ่มที่กำลังเกร็งเครียดถึงกับชะงักไปชั่วขณะ “ปากดีพอกับเชฟของคณเลยนี่!” คุณกิตติแค่นหัวเราะอย่างเหลืออด “ดี! ในเมื่อโปรเจกต์นี้มันเน่าเฟะเพราะคนอวดดีสองคนนี้ ผมจะถอนทุนทั้งหมดออกในวินาทีนี้!” “เชิญครับ” ธันวาพูดแทรกขึ้นทันที น้ำเสียงเรียบเฉยแต่เหี้ยมเกรียมจนน่ากลัว “เพราะตึกที่คุณกำลังจะเอาชื่อไปแปะประดับบารมี... ผมเป็นคนออกแบบโครงสร้างทั้งหมด และถ้าไม่มีลายเซ็นผม แบบแปลนทั้งหมดก็เป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า ส่วนเงินลงทุนของคุณเหรอครับ? หึ... ผมเซ็นเช็คจ่ายคืนบริษัทคุณได้ด้วยเงินเดือนตัวเองสามเดือนด้วยซ้ำ อยากจะถอนตัวเชิญไปเซ็นเอกสารที่แผนกกฎหมายได้เลยครับ ก่อนที่ผมจะแจ้งความข้อหาบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวและดูหมิ่นพนักงานของผม” ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องประชุมทันที ทุกคนอึ้งจนอ้าปากค้าง คุณกิตติหน้าซีดเผือดสลับเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัดจนพูดไม่ออก ได้แต่ฮึดฮัดสะบัดหน้าเดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องเสียงดังสนั่น เมื่อร่างของนักลงทุนจอมเผด็จการลับตาไป ความตึงเครียดในห้องก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความอึมครึม ลูกทีมต่างทยอยเก็บของแล้วเดินออกไปเงียบๆ จนกระทั่งภายในห้องเหลือเพียงแค่เขาทั้งสองคน คินน์ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม แม้พายุความขัดแย้งจะสงบลงแล้ว แต่หัวใจข้างในกลับเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ เชฟหนุ่มหันไปมองคนข้างกายที่กำลังยืนกอดอก ใบหน้ายังคงบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ “ใครบอกให้คุณเข้ามาแทรกเรื่องนี้...” คินน์เอ่ยขึ้นเสียงเบา แต่มีความสั่นเครือเจืออยู่เล็กน้อย “ผมจัดการเองได้” ธันวาหันขวับมามอง รังสีความเกรี้ยวกาลเมื่อครู่ยังไม่จางหายไปจากนัยน์ตาคม “จัดการได้เหรอ? จัดการจนยืนตัวสั่นแล้วทำเป็นเก่งเนี่ยนะ คินน์! คุณคิดว่าตัวเองเป็นซูเปอร์ฮีโร่มาจากไหน ถึงแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวห๊ะ!” “แล้วมันเรื่องอะไรของคุณเล่า!” คินน์เผลอตวาดกลับด้วยความหงุดหงิดที่ถูกจี้จุดอ่อน “คุณเป็นแค่สถาปนิก... มีหน้าที่ออกแบบโครงสร้างตึก ไม่ใช่มาทำตัวเป็นอัศวินขี่ม้าขาวปกป้องผม!” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเชฟหนุ่มอย่างรวดเร็ว จนคินน์ต้องถอยหลังไปชนกับผนังกระจกเย็นเฉียบ มือหนาข้างหนึ่งยันกระจกไว้กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนระอุ “ถ้าผมไม่ปกป้องคุณ... แล้วใครจะทำ” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหีบปาก จนความอุ่นร้อนปะทะกัน “จำไว้ซะนะคินน์... ปากเก่งๆ ของคุณน่ะ มีไว้เถียงผมคนเดียวก็พอ คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาแตะต้อง!” คินน์ชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นเต้นระร้ำด้วยความหวั่นไหวอย่างรุนแรง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและชวนให้จมดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์นั้นเอง เสียงเคาะประตูก็กระแทกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! “คุณธันวาคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!” เสียงเลขาหน้าห้องตะโกนทะลุกระจกเข้ามาด้วยความตระหนก “ภาพเหตุการณ์ที่คุณกิตติโดนไล่ตะเพิดเมื่อกี้... ถูกอัปโหลดลงโซเชียลมีเดียของบริษัทคู่แข่ง และตอนนี้มียอดวิวทะลุหลักแสนภายในสิบนาทีแล้วค่ะ!” ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที เขละสายตาออกจากริมฝีปากนุ่มของคินน์อย่างจำใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สั่นรัวไม่หยุดในกระเป๋าเสื้อสูท เมื่อเขากดเปิดหน้าจอเพื่อดูข้อความแจ้งเตือนล่าสุด นัยน์ตาคมก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง เมื่อพบว่าคลิปวิดีโอนั้นไม่ได้มีแค่วิวทิวทัศน์การปะทะคารม... แต่มุมกล้องซูมชัดเจนในวินาทีที่ธันวากำลังโน้มหน้าเข้าใกล้คินน์เพื่อกระซิบถ้อยคำอันตรายเมื่อครู่ พร้อมแคปชันพาดหัวตัวโตหราว่า— *“สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่ง กับ เชฟตัวแซ่บ: เบื้องหลังโปรเจกต์พันล้าน... หรือซ่อนความสัมพันธ์ลับ?”* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความละมุนและแซ่บนี้เสมอนะคะ