ค่ำคืนที่ฝนตกหนัก

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องจนโครงสร้างเหล็กของไซต์งานสั่นสะเทือนเบาๆ ฝนห่าใหญ่ที่ตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาเปลี่ยนบรรยากาศในสำนักงานชั่วคราวให้กลายเป็นโลกอีกใบ คินน์วางแบบแปลนครัวที่เพิ่งตกลงรายละเอียดกันเสร็จลงบนโต๊ะไม้ ก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่เปียกปอนไปด้วยม่านน้ำ "แบบนี้กลับไม่ได้แล้วนะคุณธันวา" คินน์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยจากการถูกกักตัวในพื้นที่แคบๆ กับคนที่เขามักจะเปิดศึกด้วยได้ทุกเมื่อ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากแล็ปท็อป สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นเลื่อนมาสบกับร่างโปร่งที่กำลังกอดอกพิงเคาน์เตอร์ เขาขยับแว่นเบาๆ ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก "ถ้าผมเป็นคุณ ผมจะใช้เวลานี้เช็กสเปกวัสดุในครัวอีกรอบ แทนที่จะยืนบ่นเรื่องฟ้าฝนที่ควบคุมไม่ได้" "ปากคุณนี่มันน่าหาอะไรมาปิดจริงๆ" คินน์เดินตรงเข้ามา หยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนของธันวาชัดเจนขึ้น "เราทำงานกันมาหกชั่วโมงแล้วนะ ผมหิว และผมก็ไม่ได้อยากจะติดแหง็กอยู่กับคนปากเสียอย่างคุณในคืนที่โรแมนติกแบบนี้เลยสักนิด" "โรแมนติก?" ธันวาเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากรูปร่างที่สูงโปร่งทำให้คินน์ต้องถอยหลังไปกึ่งก้าว "ถ้าคุณหมายถึงความเงียบสงบและการที่ไม่มีใครมากวนใจ... ผมว่ามันก็เข้าท่าดี" "คุณมันบ้า" คินน์พึมพำ แต่สายตาที่พยายามจะเบนหนีกลับถูกดึงดูดด้วยนัยน์ตาสีเข้มของคนตรงหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ไฟในสำนักงานกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสลัวจากไฟฉุกเฉินที่สะท้อนกับละอองฝนด้านนอก เกิดความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาสังกะสีดังสนั่นจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ธันวาขยับเข้ามาใกล้จนคินน์สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายอีกฝ่าย "กลัวหรือไง?" "ผมไม่กลัวความมืด" คินน์เชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะ "ผมแค่ไม่ชอบ... ไม่ชอบที่บรรยากาศมันพาไปแบบนี้" "แบบไหน?" ธันวาถามพลางขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ร่างสูงโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าของเขากับคินน์ห่างกันเพียงคืบ "แบบที่สถาปนิกเนี้ยบๆ กับเชฟอาร์ตๆ ต้องมาติดอยู่ในมุมแคบๆ โดยที่ไม่มีใครขัดจังหวะการ 'พูดคุย' ของเราได้น่ะหรือ" คินน์ชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ ของธันวาปัดผ่านแก้มนวล เขาควรจะถอยออกไป แต่ขาเขากลับเหมือนถูกตรึงไว้กับพื้น "คุณจะทำอะไร..." "ผมก็แค่คิดว่า... ช่วงเวลาที่คนเราจะซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองได้ดีที่สุด คือตอนที่แสงสว่างมันหายไป" ธันวาเปลี่ยนโหมดจากคนปากร้ายเป็นความนุ่มนวลที่น่าหวั่นใจ มือหนาเอื้อมไปปัดไรผมที่เปียกชื้นของคินน์อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้คินน์เผลอกลั้นหายใจ "คุณมันร้าย ธันวา" คินน์กระซิบ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "ผมแค่ชัดเจน" ธันวาย้อนกลับ "ชัดเจนมาตลอดว่าผมรำคาญทุกคนยกเว้นคุณ" คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังทำให้คินน์แทบหยุดหายใจ เขารู้ดีว่าธันวาเป็นคนประเภทไม่พูดอะไรพร่ำเพรื่อ แต่จังหวะนี้มันเกินกว่าที่เขาจะตั้งตัวรับมือได้ คินน์เงยหน้าขึ้น สบตาคนตรงหน้าในความมืดที่เต็มไปด้วยความนัยลึกซึ้ง "งั้นก็พิสูจน์สิ" คินน์ท้าทายแม้ความประหม่าจะแล่นพล่านไปทั่วร่าง "ถ้าคุณมั่นใจว่าคุณรำคาญคนอื่นยกเว้นผม... ทำไมไม่ลองเลิกทำตัวเป็นเจ้านายผมสักนาทีแล้วทำในสิ่งที่อยากทำดูบ้างล่ะ?" ธันวานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความปรารถนาที่ปิดไม่มิด มือที่แตะแก้มนวลอยู่ค่อยๆ เลื่อนลงมาประคองลำคอระหง ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเชฟหนุ่มราวกับจะค้นหาคำตอบสุดท้าย ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฟ้าร้องก็ดังลั่นจนพื้นสะเทือน แรงสั่นสะเทือนนั้นทำให้ร่างของคินน์ถลาเข้าไปในอ้อมกอดของธันวาโดยอัตโนมัติ ความนุ่มนวลที่ฉาบไว้ด้วยความตึงเครียดกำลังจะพังทลายลงในไม่กี่วินาทีข้างหน้า ทว่า ในขณะที่ระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงไม่ถึงนิ้ว เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนของลูกน้องไซต์งานที่ดังฝ่าเสียงฝนเข้ามา "คุณธันวาครับ! คุณคินน์! อยู่ข้างในไหมครับ? ผมเห็นไฟดับเลยรีบเอากุญแจสำรองมาให้!" คินน์ผละออกจากอ้อมกอดของธันวาทันที ใบหน้าสวยเห่อร้อนด้วยความตกใจ ขณะที่ธันวาถอยห่างด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยเหมือนหน้ากากสถาปนิกที่ถูกสวมกลับคืนอย่างรวดเร็ว เขามองไปยังประตูที่กำลังจะถูกเปิดออกด้วยสายตาขุ่นมัว คินน์หันมามองธันวา สบตาคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ยังค้างคา ก่อนที่ประตูจะแง้มเปิดออกพร้อมกับแสงไฟจากไฟฉายที่ส่องเข้ามาสว่างจ้า! หมอกไม้ไผ่หวังว่าตอนที่สิบหกนี้จะทำให้หัวใจของรี้ดทุกท่านเต้นแรงไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!