รอยยิ้มที่หาดูยาก

เสียงเคาะกระจกครั้งที่สองยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับจังหวะเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังความอดทนของเรนให้หมดลงทีละนิด เรนกวาดสายตามองผ่านกระจกใสบานหนาของสตูดิโอจัดดอกไม้ที่ตอนนี้ถูกปิดทึบด้วยม่านม้วนสีเทาอ่อน ด้านนอกความวุ่นวายของย่านธุรกิจใจกลางเมืองยังคงดำเนินต่อไป แต่พื้นที่ยี่สิบตารางเมตรตรงนี้กลับอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย็นของยูคาลิปตัสและเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของเขาเอง รอยยิ้มมุมปากอันตรายที่สถาปนิกหนุ่มมาดเนี๊ยบอย่างอคินมักจะใช้ยามที่ต้องการกวนประสาทเขายังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ แต่วินาทีนี้ สิ่งที่อยู่หลังบานกระจกกลับไม่ใช่แค่ความกวนประสาทอย่างเคย เรนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ ก่อนจะตัดสินใจหมุนตัวล็อกกลอนประตูแล้วกระชากเปิดออกด้วยความเร็วที่ตั้งใจจะเอ่ยปากไล่ให้พ้นทาง แต่คำพูดทั้งหมดกลับติดอยู่แค่ลำคอ เมื่อพบว่าคนตัวสูงที่ยืนพิงกรอบประตูไม่ได้อยู่ในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบคมอย่างทุกที อคินในยามนี้สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก เนกไทถูกปลดออกอย่างไร้ระเบียบ และเรือนผมที่มักจะเซ็ตมาอย่างดีกลับยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะแรงลมยามค่ำคืน "ดึกป่านนี้แล้ว ยังไม่ยอมกลับบ้านอีกหรือครับ คุณนักจัดดอกไม้ หรือว่ากำลังรอให้สถาปนิกปากจัดคนนี้มาช่วยปิดร้าน?" อคินเปิดฉากด้วยน้ำเสียงติดตลก ทว่าดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับไม่มีร่องรอยของการล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย "ผมจะปิดร้านกี่โมงมันก็เรื่องของผมครับ คุณอคิน... แล้วนี่คุณมาทำอะไรที่นี่ ดึกดื่นมืดค่ำแบบนี้ไซท์งานของคุณไม่ได้อยู่ที่นู่นหรอครับ ทำไมถึงมาเดินวนเวียนอยู่แถวเซฟโซนของคนอื่นแบบนี้" เรนเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย พยายามสร้างกำแพงความเยือกเย็นขึ้นมาปกป้องพื้นที่ส่วนตัวที่ถูกรุกล้ำอีกครั้ง แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินก็ตาม อคินไม่ตอบทันที เขาก้าวล้ำเข้ามาในร้านโดยไม่รออนุญาต ขายาวๆ นั้นก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเรนในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยแตะจมูก ทำให้บรรยากาศรอบตัวแคบลงจนน่าอึดอัด เรนถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพชนิดเข้ากับโต๊ะทำงานที่มีกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้และเศษก้านดอกไม้ระเกะระกะ "เซฟโซนเหรอ..." อคินทวนคำ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันพร้อมกับรอยยิ้มที่เริ่มระบายขึ้นบนใบหน้าคมคาย ไม่ใช่รอยยิ้มมุมปากแบบที่เรนคุ้นชิน ไม่ใช่รอยยิ้มหยันที่มักใช้กวนประสาทเวลาเถียงกันแพ้ แต่มันคือรอยยิ้มกว้างที่เผยให้เห็นความรู้สึกจริงๆ เป็นครั้งแรก รอยยิ้มที่ทำให้ดวงตาคมคายคู่นั้นอ่อนแสงลง และทำให้ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะดูหยิ่งยโสกลับดูอบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด อคินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมหลายส่วน "ผมไม่ได้อยากมารุกล้ำเซฟโซนของคุณหรอกนะเรน... แต่บังเอิญว่าเซฟโซนเดียวที่ผมอยากอยู่ตอนนี้ มันดันมาอยู่ในร้านดอกไม้รกๆ ร้านนี้ต่างหากล่ะ" เรนชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ความตั้งใจที่จะต่อปากต่อคำหายวับไปกับตาเมื่อเจอสายตาและรอยยิ้มจริงจังไร้การปรุงแต่งนั้นจู่โจมเข้าอย่างจัง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องเบือนหน้าหนีไปมองแจกันกุหลาบขาวข้างตัวแทนเพื่อซ่อนความประหม่า "คุณ... พูดอะไรไม่เห็นรู้เรื่องเลย ออกไปได้แล้วครับ ผมจะล็อกร้าน" เรนพยายามดึงเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่มือเรียวที่กำลังหยิบกรรไกรขึ้นมาถือกลับสั่นน้อยๆ จนอคินสังเกตเห็น สถาปนิกหนุ่มไม่ได้ถอยหลังหนี กลับกัน เขายิ่งก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือหนายื่นออกไปฉวยดึงกรรไกรออกจากมือของเรนอย่างนุ่มนวล ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะเสียงดัง *กริ๊ก* แล้วใช้มืออีกข้างยันขอบโต๊ะกักตัวเรนไว้ให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ "ปากบอกให้ผมออกไป แต่หูของคุณแดงแจ๋เลยนะเรน" อคินกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มพร่าต่ำที่จงใจลากเสียงยาวทำให้เรนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ไหนลองมองหน้าผมแล้วบอกอีกทีสิ ว่าไม่อยากให้ผมอยู่ตรงนี้" เรนเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่มากเกินไปทำให้สติที่เคยมีกระเจิงหายไปหมด เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อจะต่อว่า แต่อีกฝ่ายกลับก้มลงมามองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง รอยยิ้มที่หาดูยากยังคงประดับอยู่บนมุมปากคู่นั้น ยิ่งทำให้ใบหน้าของอคินทรงพลังทำลายล้างความตั้งใจทั้งหมดของเรนจนย่อยยับ ในจังหวะที่เรนกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของอคินก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศเงียบงันระหว่างเขาทั้งสอง อคินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที ความผ่อนคลายเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความเคร่งขรึมและแววตาสับสนที่เรนไม่เคยเห็นมาก่อน อคินกดตัดสายและเก็บโทรศัพท์เข้าที่อย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไรแก้ตัว ประตูหน้าร้านที่เรนมั่นใจว่าล็อกกลอนไว้อย่างดีแล้ว กลับส่งเสียงดัง *คลิก* เบาๆ ก่อนจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างโปร่งของใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้เรนต้องผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความตกใจ ขณะที่อคินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่ดาร์กสนิทจนน่ากลัว "อ้าว... ดึกป่านนี้แล้ว ยังประชุมกันอยู่หรอครับพี่คิน? หรือว่ากำลังเคลียร์งาน... *ส่วนตัว* กันอยู่?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและลุ้นไปกับความปากแข็งของตากล้องและสถาปนิกคนนี้นะคะ