ความลับใต้ใบหน้าเฉยเมย

“ถ้าคุณจะจ้องหน้าฉันจนจะพรุนขนาดนั้น มีอะไรจะพูดก็พูดออกมาเถอะค่ะ” ฉันตัดสินใจโพลงออกไปในจังหวะที่บรรยากาศในห้องสภานักเรียนกำลังเงียบงันจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มนาฬิกาเดิน ธันวานิ่งค้างไปในท่าเดิม—มือข้างที่ถือปากกาหมึกซึมยังคงค้างอยู่เหนือเอกสารงบประมาณกิจกรรมนักเรียน ดวงตาคมกริบสีนิลนั่นจ้องมองฉันนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นสลักที่ไร้ความรู้สึก แต่ใครจะรู้เล่าว่าภายใต้หน้ากากน้ำแข็งแผ่นหนานั่น หัวใจของเขากำลังเต้นเป็นจังหวะแบบไหน “คนของฉัน...” ธันวาทวนคำพูดตัวเองเบาๆ น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและราบเรียบอย่างร้ายกาจ “ฉันแค่พูดตามความจริง เมล่อน งานเลี้ยงฉลองชัยชนะนักกีฬาที่คีย์เป็นคนจัดน่ะ มันก็แค่กิจกรรมรวมกลุ่ม และการที่เธอไปในฐานะ ‘เลขาฯ ส่วนตัว’ ของประธานนักเรียน ก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในแง่ของตำแหน่งงาน” เขาเน้นคำว่า ‘เลขาฯ ส่วนตัว’ พร้อมกับวางปากกาลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กึก’ จนฉันสะดุ้งเล็กน้อย เขาไม่ได้หันมามองฉัน แต่สันกรามที่ขบแน่นจนนูนขึ้นมานั่นฟ้องชัดว่าเขากำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างอยู่ “อ๋อ... งั้นเหรอคะ?” ฉันพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก “ที่บอกว่าคนของฉัน ก็แค่เพราะฉันเป็นเลขาฯ สินะคะ ไม่ใช่เพราะ... อย่างอื่น” ธันวาเงยหน้าขึ้นทันที สายตาของเราประสานกันนิ่งสนิท ในวินาทีนั้นเองที่ฉันเห็นมัน... แววตาที่ปกติมักจะเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกกลับไหววับชั่วขณะ มันมีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ลึกๆ เหมือนแสงดาวที่พยายามลอดผ่านรอยร้าวของเมฆหมอก เขาไม่ได้ผลักไสเหมือนทุกครั้ง แต่มันกลับเป็นความเงียบที่ให้ความรู้สึกว่าเขากำลังลังเลที่จะเปิดเผยความในใจ “เมล่อน” เขาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ความเย็นชาถูกแทนที่ด้วยความห่วงใยที่เขายังไม่กล้ายอมรับ “คีย์ไม่ใช่คนที่จะคบด้วยง่ายๆ อย่างที่เธอคิด เขาไม่ได้มองเธอแค่เพื่อนร่วมกิจกรรม และฉันก็ไม่ชอบ... ให้ใครมาวุ่นวายกับงานของฉัน” “งานของคุณ? หรือตัวฉันคะ?” ฉันก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาอีกหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้ฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา มันสะอาด สุขุม และน่าหลงใหลจนฉันแทบขาดสติ ธันวาหลบตาฉันเป็นครั้งแรก เขาเบือนหน้ามองไปทางหน้าต่างที่ม่านยังปิดสนิท “อย่าเอาแต่ใจให้มันมากนัก” “ฉันไม่ได้เอาแต่ใจค่ะ ฉันแค่กำลัง ‘พยายาม’ ให้คุณมองเห็นความจริงที่ว่าคนอย่างฉันน่ะ ถ้าชอบใครแล้ว ก็ไม่ยอมแพ้หรอกนะ” ฉันยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เป็นอาวุธประจำตัว ไม่ว่าเขาจะกำแพงสูงแค่ไหน แต่ถ้าฉันขยันปีน ทุกอย่างก็ต้องมีทางผ่าน ธันวากดนิ้วลงบนขมับเหมือนคนกำลังปวดหัว แต่มุมปากข้างหนึ่งของเขากลับกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่งนั่น! มันทำให้ฉันหยุดหายใจไปชั่วขณะ เขาไม่ได้ดุฉัน ไม่ได้ไล่ฉันออกไปเหมือนครั้งก่อนๆ แต่นั่นเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น เพราะจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดที่กำลังก่อตัวเป็นความหวานชื่น “ประธานครับ เรื่องเอกสารเซ็นอนุมัติชมรมฟุตบอล...” คีย์ก้าวเข้ามาในห้องพร้อมรอยยิ้มกวนๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นฉันยืนอยู่ใกล้ธันวาจนแทบจะสิงร่างกัน รัศมีความเป็นศัตรูแผ่ออกมาจากตัวของคีย์และธันวาในเสี้ยววินาทีเดียว ธันวากลับมาตีหน้านิ่งสนิททันทีราวกับกดสวิตช์ “วางไว้ตรงนั้น” ธันวาออกคำสั่งเสียงเย็น คีย์เดินตรงเข้ามา แสร้งทำเป็นหยิบเอกสาร แต่สายตากลับจ้องมองฉัน “เมล่อน เย็นนี้มีซ้อมใหญ่ไปร่วมงานด้วยกันหน่อยไหม? ฉันมีเรื่องจะ ‘คุย’ กับเธอเป็นการส่วนตัว... เรื่องที่เธอน่าจะสนใจมากทีเดียว” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วห้องจนฉันรู้สึกอึดอัด เขาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดข้างฉัน มือหนาของเขาเอื้อมมาจับไหล่ฉันไว้แน่น แรงบีบที่สื่อถึงความเป็นเจ้าของทำให้หัวใจฉันกระตุกวูบ “เธอไม่ว่าง” ธันวาตอบแทนฉันด้วยน้ำเสียงที่เรียบจนน่ากลัว “เพราะเย็นนี้ ‘คนของฉัน’ มีนัดสำคัญกับฉันแล้ว... และหวังว่าคุณคงไม่รบกวนเวลาของเราอีก ใช่ไหม คีย์?” บรรยากาศในห้องมาคุถึงขีดสุด คีย์ชะงักไปพร้อมรอยยิ้มที่ค่อยๆ จางหายจากใบหน้า ส่วนฉัน... แทบจะยืนไม่อยู่ด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเปไปหมด เขาจะทำอะไรกันแน่? การนัดสำคัญที่ว่านี่คืออะไร หรือนี่จะเป็นแผนการตื้อรักขั้นกว่าที่ฉันเองก็คาดไม่ถึง? ในจังหวะที่คีย์กำลังจะสวนกลับ ประตูห้องสภาก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยสมาชิกสภาอีกคนที่มีสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด “ประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... มีคนไปปล่อยข่าวลือเรื่องสัญญาความลับของตระกูลคุณในเว็บบอร์ดโรงเรียน ทุกอย่างกำลังจะพังเพราะมีคนยืนยันว่าเห็นคุณทำ ‘นั่น’ กับเมล็อนในห้องเก็บอุปกรณ์เมื่อวานนี้!” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเมล่อนและธันวากันมาจนถึงตอนนี้นะคะ รีดเดอร์ทุกคนคือกำลังใจที่ดีที่สุดของเมล่อนโซดาเสมอค่ะ!