ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

“ลบออกเดี๋ยวนี้! ใครเป็นคนโพสต์! ตามตัวมันมาให้ได้ก่อนที่ข่าวจะถึงหูฝ่ายปกครอง!” เสียงตวาดของธันวาดังลั่นห้องทำงานสภานักเรียน แรงกระแทกของฝ่ามือที่ฟาดลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีทำให้กองเอกสารสั่นไหว เขาไม่ได้โกรธเพียงเพราะความลับเรื่องสัญญาตระกูล แต่มันคือความรู้สึกขุ่นมัวที่ประทุขึ้นมาจากส่วนลึกเมื่อนึกถึงภาพ ‘นั่น’ ที่ถูกกล่าวอ้าง... ภาพที่เมล่อนถูกเขาต้อนให้จนมุมในห้องเก็บอุปกรณ์เมื่อวานนี้ เมล่อนยืนเกาะขอบประตูห้องสภานักเรียนด้วยสีหน้าเจื่อนสนิท เธอเพิ่งก้าวเข้ามาเพื่อจะเอาขนมมาฝาก แต่กลับต้องมาเจอพายุอารมณ์ที่รุนแรงกว่าปกติ “เอ่อ... ธันวาคะ” เธอเรียกเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเข้ามา “เรื่องเว็บบอร์ดนั่น... ให้เมล่อนช่วยไหมคะ?” ธันวาหันขวับ ดวงตาสีเข้มคมกริบดั่งใบมีดจ้องมองเธอราวกับจะทะลุเข้าไปในจิตใจ เขาสูดหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่เขาก็ยังหาคำนิยามไม่ได้ว่ามันคือความโกรธ หรือความหวงแหนที่ถูกสั่นคลอน “เธอควรอยู่เฉยๆ เมล่อน เรื่องนี้มันใหญ่กว่าที่เธอคิด” “เมล่อนไม่กลัวหรอกค่ะ ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับคุณ” เธอยิ้มกว้าง ทั้งที่ในใจเริ่มสั่นไหวกับสายตาเย็นชานั่น ก่อนที่บรรยากาศจะตึงเครียดไปมากกว่านี้ เสียงเคาะประตูที่ไม่ได้จังหวะก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดนักกีฬาบาสเกตบอลของโรงเรียนที่เดินเข้ามาอย่างถือวิสาสะ “ขอโทษทีครับ พอดีเห็นประธานเครียดจัด เลยแวะมาดู” คีย์ หนุ่มฮอตประจำทีมบาสฯ ขยับยิ้มพราวเสน่ห์ เขาไม่ได้สนใจรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากธันวาแม้แต่น้อย สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่เมล่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ “มีธุระอะไรก็รีบพูดมา” ธันวากระแทกเสียง คีย์ไม่สนใจคำไล่ เขาเดินตรงไปหาเมล่อนพลางยื่นขวดเกลือแร่ให้ “เห็นว่าวิ่งรอกช่วยงานอาจารย์ทั้งวัน เลยเอามาฝากครับ... อ้อ แล้วก็เรื่องเว็บบอร์ดนั่นน่ะ ถ้าใครรังแกเมล่อน บอกผมนะ เดี๋ยวผม ‘จัดการ’ ให้ถึงที่” คำว่า ‘จัดการ’ ของคีย์มาพร้อมกับสัมผัสที่วางลงบนไหล่ของเมล่อนอย่างสนิทสนม เมล่อนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ปฏิเสธ มือหนาของธันวาก็คว้าเข้าที่ข้อมือของเธอแล้วกระชากให้หลุดจากระยะประชิดของคีย์ทันที แรงดึงนั้นทำให้เธอเซไปปะทะกับแผงอกแกร่งของประธานหนุ่มอย่างจัง “นั่นธุระของเธอเหรอ?” ธันวาถามเสียงเรียบ ทว่าแววตากลับวาวโรจน์ “แล้วก็... อย่ามายุ่งกับคนของผม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที เมล่อนรู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจธันวาที่ดังสนั่นผ่านหน้าอกของเขา ส่วนคีย์เพียงแค่หัวเราะหึๆ ในลำคอเหมือนคนถือไพ่เหนือกว่า “‘คนของคุณ’ งั้นเหรอครับ?” คีย์ย้ำคำถามนั้นด้วยน้ำเสียงยียวน “งั้นแสดงว่าข่าวลือเรื่องในห้องเก็บอุปกรณ์เมื่อวาน ก็เป็นเรื่องจริงสินะครับ... ผมไม่ได้อยากจะเชื่อหรอกนะ แต่เห็นประธานหึงออกนอกหน้าแบบนี้... มันก็ชัดเจนดีนี่นา” ธันวาเม้มปากแน่น เขาไม่ได้ปฏิเสธ แต่เขากลับกระชับมือที่กุมข้อมือเมล่อนไว้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดมือไปจริงๆ เมล่อนหน้าแดงซ่านด้วยความเขินอายปนตกใจ เธอไม่คิดว่าธันวาจะกล้าพูดคำว่า ‘คนของผม’ ออกมาต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ท่ามกลางบรรยากาศที่มาคุ คีย์ยังคงจ้องมองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก ก่อนจะโบกมือลาและเดินจากไป ทิ้งให้เมล่อนตกอยู่ในวงล้อมของสายตาดุดันที่มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ทำไมต้องไปรับของจากมัน?” ธันวาถามเสียงต่ำ ขณะที่ดันตัวเธอให้ถอยไปชิดกำแพงห้องทำงาน ประตูห้องถูกล็อคโดยอัตโนมัติด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ที่เขาควบคุมผ่านสมาร์ทโฟน “เขาก็แค่... ใจดีนะคะ” เมล่อนพยายามหาเหตุผลมาสู้สายตา “ใจดี? หรือจีบ?” ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าห้ามเข้าใกล้ไอ้พวกนักกีฬาพวกนั้น” “แต่เมล่อนไม่ได้เป็นอะไรกับธันวานี่คะ แล้วทำไมต้อง...” “ใครบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร?” เขาตัดบท ความเย็นชาในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่มิด “ถ้าเธออยากรู้ว่า ‘เป็นอะไร’... ก็อย่าดื้อให้มากนัก เพราะถ้าฉันทนไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ แม้แต่เสียงร้องขอชีวิตเธอก็จะไม่ได้ยินหรอกนะ” ธันวาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงหน้าจนเมล่อนแทบหยุดหายใจ เขากำลังจะก้มลงมา... ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นรัวๆ เหมือนห่ากระสุน เขาละสายตาจากเธอไปมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ใบหน้าคมเข้มที่เคยราบเรียบกลับซีดเผือดลงทันตาเห็น เมล่อนชะโงกหน้าไปมองตามความอยากรู้ ก่อนจะพบกับภาพที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอนั่น มันไม่ใช่แค่ข้อความขู่กรรโชก แต่เป็นรูปถ่ายของเธอและธันวาในห้องเก็บอุปกรณ์เมื่อวาน... เป็นภาพมุมเงยที่ถ่ายจากช่องระบายอากาศ ซึ่งเห็นใบหน้าของทั้งคู่ชัดเจนจนปฏิเสธไม่ได้ และข้อความใต้รูปที่เด้งขึ้นมาใหม่ล่าสุดคือ: *‘ประธานนักเรียนคนเก่ง สนุกพอหรือยัง? ถ้าอยากให้รูปชุดต่อไปไม่ถึงมือผอ.ล่ะก็... เย็นนี้มาหาฉันที่ดาดฟ้าตึกเก่าคนเดียว... อย่าให้แม่นี่มาด้วย’* เมล่อนเห็นธันวาตัวสั่นด้วยความโกรธจัด เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “เมล่อน... ฟังฉันนะ” ธันวาพูดเสียงเครียด “ไม่ว่ายังไง... เย็นนี้เธอห้ามไปที่ตึกเก่าเด็ดขาด... เข้าใจไหม?” ทว่าเมื่อเขาหันหลังจะเดินออกจากห้อง ประตูห้องสภานักเรียนกลับเปิดอ้าออกเผยให้เห็นร่างของคีย์ที่ยืนถือซองเอกสารสีน้ำตาลอยู่ตรงนั้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูประหลาดผิดปกติ “ประธานครับ... ดูเหมือนผมจะเจอ ‘หลักฐาน’ เพิ่มเติมว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวนี้... แล้วก็นะ... เรื่องที่ดาดฟ้าตึกเก่า ผมก็เพิ่งได้ยินมาว่ามีคนนัด ‘ล้างแค้น’ คุณไว้ด้วย... อยากรู้ไหมครับว่าเขาเป็นใคร?” คีย์วางซองเอกสารลงบนโต๊ะ พร้อมกับชี้ไปยังรูปถ่ายใบหนึ่งที่โผล่ออกมาพ้นซอง... รูปใบนั้นทำให้เมล่อนและธันวาถึงกับชะงักไปพร้อมกัน เพราะคนในรูปไม่ใช่ศัตรูที่ไหน แต่เป็นคนที่พวกเขารู้จักดีที่สุดในโรงเรียน ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเมล่อนและคุณประธานขี้หึงคนนี้เสมอนะคะ!