อุบัติเหตุรักในโถงทางเดิน

“หึ... เห็นไหมเมล่อน? ความลับมันซ่อนได้ไม่นานหรอก” ประโยคทิ้งท้ายของธันวายังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉันราวกับเสียงสะท้อนในถ้ำ ไม่ใช่แค่เพราะความหมายของมัน แต่เพราะน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เย็นยะเยียบจนสันหลังวาบของคนพูดนั่นต่างหาก นี่มันไม่ใช่แค่การข่มขู่ แต่มันคือการประกาศสงครามเย็นชัดๆ! ฉันรีบก้าวเท้าฉับๆ ไปตามโถงทางเดินของตึกเรียนวิทย์ที่เงียบเชียบในช่วงพักเที่ยง แผนการที่วางไว้ว่าจะเอาขนมไปดักรอหน้าห้องสภานักเรียนต้องพับเก็บไปก่อน เพราะตอนนี้สิ่งที่อยู่ในหัวคือต้องรีบหนีให้พ้นจากสายตาคมกริบของประธานนักเรียนหน้านิ่งคนนั้นให้เร็วที่สุด “เมล่อน! จะรีบไปไหนล่ะครับ?” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงแตะเบาๆ ที่ต้นแขน ฉันสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจจนลืมไปว่าตัวเองกำลังถือกล่องคุกกี้ที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ อยู่ในมือ แรงเหวี่ยงจากการหมุนตัวกะทันหันทำให้เท้าเจ้ากรรมสะดุดเข้ากับขอบรอยต่อของพื้นกระเบื้องที่เผยอขึ้นมาเพียงเล็กน้อย “ว้าย!” โลกทั้งใบหมุนคว้าง ฉันหลับตาปี๋เตรียมรับสัมผัสจากพื้นปูนแข็งๆ แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นความรู้สึกอุ่นวาบที่โอบรอบเอวบางไว้แน่น พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดจางๆ ที่คุ้นเคยของน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้อ่อนๆ ตึกตัก... ตึกตัก... เสียงหัวใจของใครกันที่ดังสนั่นอยู่ใกล้หูขนาดนี้? เมื่อฉันลืมตาขึ้นมา ภาพที่เห็นคือใบหน้าคมคายของธันวาที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของฉัน แววตาของเขามันไม่ใช่ความเรียบเฉยเหมือนปกติ แต่มันกลับมีความวูบไหวบางอย่างที่ดูคล้ายกับ... ความหึงหวงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากน้ำแข็ง “ซุ่มซ่ามจริงๆ เลยนะ... เดินประสาอะไรถึงได้ล้มเข้ามาหาคนอื่นแบบนี้” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย มือที่โอบเอวฉันอยู่ไม่ได้ผละออก แต่กลับกระชับแน่นขึ้นจนร่างกายเราแนบชิดกันสนิท “ธันวา... คือ...” ฉันพยายามจะขยับตัวออก แต่ยิ่งขยับ เขาก็ยิ่งกดไหล่ฉันให้จมลงไปในอ้อมกอดมากขึ้น “หรือว่านี่คือแผนใหม่?” เขาเลิกคิ้วถาม สายตาเลื่อนลงไปมองริมฝีปากของฉันชั่วครู่ก่อนจะตวัดกลับมาจ้องตาเขม็ง “แกล้งล้มเพื่อจะให้ฉันกอด... แบบนี้เรียกว่า ‘ตื้อ’ ในรูปแบบใหม่หรือเปล่า เมล่อน?” คำพูดนั้นทำเอาใบหน้าของฉันร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ฉันไม่ได้ตั้งใจ! แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าสัมผัสนี้มันทำให้ใจสั่นรุนแรงเหลือเกิน “ฉันเปล่านะ! ใครจะไปอยากล้มใส่คนปากเสียอย่างคุณกัน!” ฉันแหวใส่แก้เขิน พยายามผลักอกแกร่งออก แต่เขากลับยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ดูอันตรายและร้ายกาจที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา “งั้นเหรอ? แต่สายตาของเธอเมื่อกี้ มันดูเหมือนคนกำลังทำภารกิจสำเร็จมากกว่านะ” เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “จำไว้นะเมล่อน ความพยายามของเธอมันมีขีดจำกัด แต่ความอดทนของฉัน... มันกำลังจะหมดลงตั้งแต่วินาทีนี้แล้ว” บรรยากาศในโถงทางเดินที่เคยเงียบสงบกลับกลายเป็นร้อนระอุขึ้นมาทันที ออร่าความหึงหวงที่แผ่ออกมาจากตัวเขามันรุนแรงจนฉันแทบหายใจไม่ออก นี่เขาโกรธที่ฉันไปสนิทกับคีย์เมื่อเช้านี้ใช่ไหม? หรือเขาแค่กำลังปั่นหัวฉันเล่นกันแน่? ในจังหวะที่หัวใจเรากำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ทำให้ธันวาจำต้องผละออกอย่างเสียดาย แต่สายตาของเขายังคงจ้องฉันไม่วางตา “ไอ้ธันวา! มึงมาอยู่นี่เอง กูตามหาตั้งนาน... อ้าว เมล่อน? ทำไมหน้าแดงขนาดนั้นล่ะครับ?” เสียงที่คุ้นหูของ 'คีย์' ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่เดินเลี้ยวโค้งเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม เขามองเราสองคนสลับไปมาด้วยแววตาที่จับผิดได้ทันที ธันวาขยับตัวมาบังฉันไว้ครึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณ แววตาของเขากลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งในชั่วพริบตา แต่ฉันสังเกตเห็นว่ามือของเขากำลังกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ไม่มีอะไรหรอก” ธันวาเอ่ยน้ำเสียงเรียบ “แค่สอนวิธีเดินให้คนซุ่มซ่ามแถวนี้เท่านั้น” “งั้นเหรอ?” คีย์เดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือมาหมายจะคว้าไหล่ฉัน “เมล่อนไปห้องชมรมกับผมดีกว่าครับ เผื่อธันวาเขาจะรีบทำงานสภาฯ ผมไม่อยากให้เขาต้องมาเสียเวลากับเรื่องเล็กน้อย” บรรยากาศเริ่มคุกรุ่น ธันวาก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าวเผชิญหน้ากับคีย์ แววตาของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตส่งผ่านระหว่างกัน ฉันยืนนิ่งเหมือนคนไร้ทางออก ความรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในพายุที่รอวันระเบิด ทันใดนั้นเอง ธันวาก็ยื่นมือมาคว้าข้อมือฉันไว้แน่น ก่อนจะดึงให้ไปหลบอยู่หลังแผ่นหลังกว้างของเขา “โทษทีนะคีย์ วันนี้ฉันมีธุระต้องเคลียร์กับ ‘คนของฉัน’ เป็นการส่วนตัว” ประโยคคำว่า 'คนของฉัน' ทำให้คีย์ชะงักไป ส่วนฉัน... หัวใจแทบจะหยุดเต้นไปในวินาทีนั้น ธันวากำลังจะพูดอะไร? เขากำลังจะทำอะไรกันแน่? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้เมล่อนโซดาคนนี้เสมอมานะคะ!