หัวใจเต้นผิดจังหวะ

"ธันวา... ถ้าคุณพูดแบบนี้ หมายความว่าฉันกำลังตกอยู่ในอันตรายใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของเมล่อนสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่เธอกระชับเสื้อคลุมตัวบางเข้าหากันแน่น ในห้องทำงานของสภานักเรียนที่มักจะเงียบสงบ บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยไอความเย็นเยือกจากเครื่องปรับอากาศที่ดูเหมือนจะทำงานหนักเกินจำเป็น สายตาของชายหนุ่มตรงหน้ากวาดมองเอกสารในมือด้วยความรวดเร็ว นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะที่ไม่สม่ำเสมอ... สัญญาณเตือนภัยของความหงุดหงิดที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ "ไม่ใช่แค่ตกอยู่ในอันตราย" ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "คุณกำลังถูกใช้เป็นหมากในเกมที่ใหญ่กว่าที่คุณจะรับมือไหว เมล่อน... ใครบางคนจงใจทิ้งร่องรอยให้คุณไปพบแฟ้มเอกสารชุดนี้เพื่อให้คุณรับผิดชอบต่อความเสียหายที่ไม่ได้เกิดจากมือคุณ" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาบดบังแสงไฟจนทำให้ใบหน้าของเขากลายเป็นภาพจำที่ดูดุดันและลึกลับกว่าครั้งไหนๆ ธันวาเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ความกดดันแผ่ออกมาจากตัวเขาจนเมล่อนเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "คุณกลัวเหรอคะ?" เมล่อนถามพลางฝืนยิ้มที่มุมปาก ทั้งที่ใจดวงน้อยกำลังเต้นรัวด้วยความกังวล "ปกติคุณไม่ค่อยแสดงสีหน้าแบบนี้เลยนะ ปกติมีแต่หน้าเรียบเฉย... จนฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่าคนแบบคุณก็เป็นห่วงใครเป็นเหมือนกัน" ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขายื่นมือหนาออกมา ปัดปอยผมที่ปรกหน้าของเธออย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับทำเอาหัวใจของเมล่อนเต้นผิดจังหวะจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาคืออาวุธร้ายกาจที่สุดที่เขาเคยใช้กับเธอ "ห่วง?" เขาทวนคำเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าฟังดูหม่นลึก "ถ้าผมบอกว่ามากกว่าคำว่าห่วงล่ะ... คุณจะยังกล้าตื้อผมต่อไหม?" เมล่อนชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัด เธอพยายามจะถอยหลังแต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเสียก่อน ทำให้ธันวาอาศัยจังหวะนั้นก้าวเข้ามาประชิดจนพื้นที่ว่างระหว่างเขาทั้งสองแทบจะเป็นศูนย์ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมกับกลิ่นหนังสือเก่าๆ ของธันวาโอบล้อมเธอไว้จนทำอะไรไม่ถูก "ธันวาคะ... คือว่า..." "คีย์กำลังมาที่นี่" ธันวาเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน แต่สายตายังคงจ้องลึกไม่วางตา "เขาเป็นคนเดียวที่รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่ตอนเย็น และเขาเป็นคนเดียวที่ไม่มีหลักฐานยืนยันที่อยู่ชัดเจนในตอนที่เอกสารนี้หลุดออกไป" "ไม่จริงหรอกค่ะ คีย์อาจจะกวนประสาทไปบ้าง แต่เขาไม่ใช่คนแบบนั้น..." "คุณปกป้องเขาเหรอ?" ธันวาหรี่ตาลง แววตาสั่นไหวด้วยความหึงหวงที่ปิดไม่มิด มือที่เคยปัดผมเปลี่ยนมาจับข้อมือของเธอไว้แน่น แต่ไม่ได้รุนแรง มันเป็นสัมผัสที่แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเด่นชัด "เมล่อน คุณรู้จักคนพวกนี้ดีแค่ไหนกันเชียว? โลกใบนี้มันไม่ได้สดใสเหมือนในความคิดของคุณนะ" "ฉันรู้ค่ะว่ามันไม่ได้สดใส แต่ฉันเชื่อในสิ่งที่ฉันเห็น!" เมล่อนสู้สายตา แม้จะหวั่นไหวกับความใกล้ชิด "และสิ่งที่ฉันเห็นคือ คุณกำลังกังวลจนเกินเหตุ... หรือว่าจริงๆ แล้ว คุณแค่อยากให้ฉันอยู่ข้างๆ คุณแค่คนเดียวกันแน่คะ?" ประโยคท้าทายนั้นทำให้ธันวาถึงกับนิ่งไป เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากใบหูของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินทำให้เมล่อนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ฉลาดนักนะ" เขากระซิบ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหมายที่เธอไม่อาจแปลความได้หมด "ใช่ ผมไม่อยากให้คุณไปยุ่งกับใครนอกจากผม... โดยเฉพาะในเรื่องที่อันตรายแบบนี้" ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะหวานล้ำหรือตึงเครียดไปมากกว่านี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสภานักเรียน ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่นัก *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "เมล่อน ผมรู้ว่าเธออยู่ข้างใน เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงของคีย์ดังแทรกเข้ามาด้วยโทนเสียงที่ร้อนรนต่างจากปกติอย่างสิ้นเชิง ธันวาผละออกจากเมล่อนทันที ใบหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยไร้อารมณ์เหมือนเดิมราวกับสวมหน้ากาก แต่แววตาที่มองไปยังประตูห้องนั้นกลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจอย่างรุนแรง เขาหันมาคว้าข้อมือเมล่อนแล้วดึงให้มาอยู่หลังร่างสูงของเขา ก่อนจะหันไปตะโกนบอกคนข้างนอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ถ้าคุณพังประตูเข้ามา คีย์... คุณจะต้องเสียใจที่ก้าวเข้ามาในห้องนี้" ขณะที่เมล่อนกำลังจะเอ่ยปากห้าม เสียงของคีย์ที่ลอดผ่านประตูเข้ามากลับไม่ใช่คำขู่หรือคำท้าทายอย่างที่เธอคิด แต่เป็นคำพูดที่ทำให้ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังของเธอไปจนถึงปลายเท้า "ธันวา! เลิกเล่นบทประธานนักเรียนผู้ยิ่งใหญ่ได้แล้ว! ถ้าเธอไม่อยากให้รูปพวกนี้ว่อนไปทั่วโรงเรียนในวันพรุ่งนี้... ก็เปิดประตูออกมาคุยกันดีๆ!" ธันวาชะงักนิ่งไปครู่หนึ่ง มือที่จับข้อมือเมล่อนอยู่บีบแน่นขึ้นอีกครั้งก่อนจะปล่อยออกช้าๆ เขาหันมามองเมล่อนด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ราวกับว่าความลับที่เขาปกปิดมาตลอดกำลังจะถูกกระชากออกมาประจานต่อหน้าเธอในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า เมล่อนมองแผ่นหลังกว้างของธันวาด้วยความสับสน ความหนักแน่นที่เธอเคยรู้สึกจากเขากำลังสั่นคลอน เมื่อเธอก้มมองพื้นห้อง... เธอเห็นแฟ้มสีดำอีกเล่มที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะทำงานของธันวา ซึ่งมีชื่อของเธอแปะอยู่ตัวเบ้อเริ่มพร้อมกับตราประทับ 'ลับสุดยอด' ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับเมล่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - เมล่อนโซดา