ความกดดันจากครอบครัวธันวา

“นี่มันเรื่องอะไรกันคะธันวา... ทำไมชื่อฉันถึงไปอยู่ในแฟ้ม ‘ลับสุดยอด’ ของคุณได้?” น้ำเสียงของฉันสั่นเครือ แผ่นกระดาษในมือสั่นไหวราวกับใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่นจากขั้ว หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ธันวาชะงักกึก ร่างสูงใหญ่ที่กำลังจะหยิบเอกสารบนโต๊ะหยุดนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นตวัดกลับมามองฉัน—ไม่ใช่ด้วยสายตาเย็นชาแบบปกติ แต่มันคือแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่เขาพยายามปิดบังไว้ไม่มิด “วางมันลงซะเมล่อน” เสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบเกินไป มันเป็นความสงบก่อนพายุจะเข้าที่ทำให้ฉันขนลุกเกรียว “ฉันจะไม่วางจนกว่าคุณจะบอกว่าทำไม” ฉันกัดริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมความกล้า “เราเป็นแฟนกันไม่ใช่เหรอ? หรือสิ่งที่ฉันคิดว่ามันคือความรัก... สำหรับคุณมันเป็นแค่ ‘โปรเจกต์’ อะไรสักอย่างกันแน่คะ?” เขาก้าวเท้าเข้ามาหาฉันช้าๆ ทีละก้าว ความกดดันแผ่ออกมาจากตัวเขาจนห้องทำงานที่เคยดูโอ่อ่าดูเล็กลงถนัดตา แต่ก่อนที่บทสนทนาจะดุเดือดไปกว่านั้น เสียงเคาะประตูจังหวะหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ธันวาเม้มปากแน่น เขาแย่งแฟ้มจากมือฉันไปอย่างรวดเร็วแล้วยัดมันเข้าไปในลิ้นชักใต้โต๊ะก่อนจะล็อกกุญแจทันที “อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้... แม่ผมมา” บานประตูเปิดออกโดยไม่มีการรอคอยการอนุญาต ร่างเพรียวระหงของหญิงวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปเดินเข้ามา ความสง่างามที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งแผ่ซ่านออกมาจนน่าอึดอัด เธอคือ ‘คุณหญิงพรรณราย’ แม่ของธันวา ผู้ที่ถูกเล่าขานกันว่าเปรียบเสมือนจอมบงการแห่งตระกูลวรโชติเมธี “ธันวา ลูกเสียเวลาไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่องนานเกินไปแล้วนะ” สายตาคมกริบของเธอเบนมาทางฉันเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะปัดผ่านไปราวกับฉันเป็นแค่ฝุ่นละอองบนพื้น “การสอบเข้าคณะแพทยศาสตร์สาขาเฉพาะทางที่อังกฤษไม่ได้รอใคร และแม่ก็ไม่คิดจะให้ลูกเสียเวลาไปกับการเล่นขายของกับ... เด็กที่ไม่มีอนาคต” “แม่ครับ” ธันวาขยับตัวมาบังฉันไว้โดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของเขายังคงเป็นกำแพงที่แข็งแกร่งที่สุดสำหรับฉันในตอนนี้ “ผมจัดการชีวิตตัวเองได้” “จัดการเหรอ?” คุณหญิงพรรณรายหัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ฟังดูเย็นเยียบ “ถ้าลูกจัดการได้ แฟ้มประวัติการ ‘ควบคุมพฤติกรรม’ ของคนตรงหน้าลูกคงไม่หนาเตอะขนาดนี้หรอกนะ... ใช่ไหมล่ะ ธันวา?” ฉันตัวชาวาบ นี่มันหมายความว่ายังไง? ประวัติของฉัน? ควบคุมพฤติกรรม? คำถามนับพันประดังเข้ามาในหัว แต่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้ชัดเจนที่สุดคือความหึงหวงที่ซ่อนเร้นอยู่ในความเข้มงวดของเขา... ธันวาไม่ได้รักฉันเพียงเพราะความตื้อ แต่เขาอาจจะกำลัง ‘เฝ้ามอง’ ฉันในฐานะวัตถุการทดลองทางจิตวิทยาที่เขาได้รับมอบหมายมาจากแม่ของเขาเองหรือเปล่า? “คุณหญิงคะ” ฉันก้าวออกมาจากหลังของธันวา แม้ขาจะสั่นแต่ฉันต้องรู้ความจริง “ถ้าหนูคือหมากตัวหนึ่งในเกมของคุณ ช่วยบอกหนูตรงๆ ได้ไหมคะว่าคุณต้องการอะไรจากหนู... และธันวาล่ะ? เขาคือคนรักของหนู หรือเป็นแค่ผู้คุมที่ได้รับคำสั่งให้มาจับตาดูหนูแค่นั้น?” คุณหญิงพรรณรายชะงัก เธอหรี่ตามองฉันด้วยความสนใจที่เปลี่ยนไปเป็นความสมเพช “ดูเหมือนเธอจะฉลาดกว่าที่ฉันคิดนะแม่สาวน้อย... แต่คนฉลาดมักจะเจ็บปวดเสมอเมื่อรู้ความจริง” “แม่! พอได้แล้ว!” ธันวาตะคอกเสียงดังจนห้องทั้งห้องเงียบกริบ เขาหันมาหาฉัน สายตาของเขาฉายแววเจ็บปวดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เมล่อน... ฟังผมนะ ไม่ใช่ทุกอย่างที่แม่พูดจะเป็นเรื่องจริง ผมแค่...” “แค่ทำตามแผนที่วางไว้ใช่ไหมคะ?” ฉันยิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่ฉันใช้เป็นเกราะกำบังมาตลอดชีวิตเริ่มร้าวฉาน บรรยากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ธันวาเอื้อมมือมาหมายจะคว้ามือฉันไว้ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วเราจะสัมผัสกัน เสียงโทรศัพท์ของคุณหญิงพรรณรายก็ดังขึ้น เธอกดรับแล้วพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน “ค่ะ... จัดการเด็กคนนั้นตามแผนได้เลย ไม่ต้องสนว่าธันวาจะขัดขวางแค่ไหน ตระกูลวรโชติเมธีไม่เคยต้องการคนไร้ค่ามาเป็นจุดอ่อนของว่าที่ผู้นำ!” สิ้นเสียงนั้น ธันวาก็หน้าถอดสี เขาหันกลับไปหาแม่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความเกรงใจเป็นความเดือดดาล “ถ้าแม่แตะต้องเธอ... ผมจะไม่เหลือเยื่อใยความเป็นแม่ลูกให้แม่เห็นอีกต่อไป!” เขากระชากข้อมือฉันแล้ววิ่งออกจากห้องทำงานทันที โดยไม่สนกฎระเบียบของโรงเรียน ไม่สนสายตาใครทั้งนั้น เราวิ่งฝ่าโถงทางเดินไปจนถึงสวนหลังอาคารเรียนที่เงียบสงัด ธันวาหยุดกะทันหันก่อนจะผลักฉันชิดกับกำแพงอิฐ ลมหายใจของเขาหอบถี่และแววตาเต็มไปด้วยความสับสนที่ฉันไม่เคยเห็น “เมล่อน... ฟังผม... ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ แต่ถ้าผมปล่อยให้คุณอยู่ใกล้ผมหลังจากนี้... คุณจะเป็นอันตราย” เขาเว้นจังหวะ สายตาเขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน “แฟ้มนั้น... มันไม่ได้เกี่ยวกับแผนการเรียน แต่เป็นคำสั่ง ‘กำจัด’ คนที่จะมาทำลายสมาธิของผม... และตอนนี้คำสั่งนั้นถูกเปลี่ยนเป้าหมายมาที่ ‘คุณ’ แล้ว” ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปากถาม มือถือของฉันก็สั่นรัว ฉันหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา มันเป็นข้อความนิรนามที่ส่งรูปภาพปัจจุบันของเราสองคนที่กำลังยืนอยู่ในสวนนี้ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายเย็นเฉียบ... ‘ขยับอีกก้าวเดียว... กระสุนนัดนี้จะไม่ได้เล็งที่หัวใจของเธอคนเดียวแล้วนะ ธันวา’ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างเมล่อนจนถึงตอนนี้ เตรียมใจให้พร้อมสำหรับตอนถัดไปนะคะ! เมล่อนโซดา