กำลังใจจากเมล่อน

“ถ้าธันตายังจ้องโจทย์เลขข้อนี้ด้วยสายตาเหมือนจะฆ่าแกงกันแบบนั้น อีกห้านาทีกระดาษแผ่นนี้คงไหม้เป็นจุลแน่ค่ะ” ฉันขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ประธานนักเรียนหน้านิ่งที่วันนี้ดูจะ ‘นิ่ง’ เกินไปจนน่าใจหาย ธันวาไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่ปล่อยปากกาลูกลื่นในมือให้ร่วงลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียง ‘ปึก’ ที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องสมุดส่วนตัวของบ้านเขามันชัดเจนเสียจนหัวใจฉันกระตุกวูบ เขายกมือขึ้นนวดขมับเบาๆ เส้นผมสีเข้มที่เคยจัดทรงมาอย่างดีเริ่มยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะเจ้าตัวขยี้มันด้วยความเครียดสะสมจากการติวเข้มเพื่อสอบชิงทุน นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นธันวาอยู่ในสภาพ ‘หลุด’ แบบนี้ “ฉันว่าข้อนี้มันผิดปกติ” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับวูบไหว “หรือสมองฉันเริ่มล้าจนมองไม่เห็นตัวแปรพื้นฐานกันแน่” “คนเก่งก็มีวันที่สมองแฮงค์ได้นะคะ” ฉันยิ้มกว้าง พลางหยิบขวดน้ำโซดารสเมล่อนที่เตรียมมาวางข้างๆ มือเขา “พักก่อนไหมคะ? ดื่มอะไรเย็นๆ ให้สดชื่นหน่อย ปฏิบัติการติวรักฉบับเมล่อนโซดาไม่ได้มีแค่การจดสูตรจนมือหงิกหรอกนะ” ธันวาปรายตามองขวดโซดาสีเขียวสดใสสลับกับใบหน้าของฉัน ก่อนที่มุมปากจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่หาดูได้ยากนั่นแหละคือรางวัลของคนตื้อเก่งอย่างฉัน “เธอเอาเวลาไหนไปสรรหาของพวกนี้มาเนี่ย” เขาหยิบขวดน้ำขึ้นมาเปิดดื่มอย่างว่าง่าย แต่อากัปกิริยาที่ดูผ่อนคลายลงไม่ได้ทำให้ความตึงเครียดในอากาศจางหายไปเลย “ถ้าเป็นเรื่องของธันวา เมล่อนมีเวลาเสมอค่ะ” ฉันตอบพลางถือโอกาสเลื่อนมือไปแตะหลังมือเขาที่วางอยู่บนโต๊ะเบาๆ “อย่ากดดันตัวเองนักเลยนะคะ ธันวาเก่งที่สุดอยู่แล้ว ต่อให้ไม่ได้ทุนนี้... ธันวาก็ยังเป็นธันวาที่เมล่อนชอบอยู่ดี” คำพูดนั้นทำให้ธันวาชะงักไป เขาวางขวดน้ำลงแล้วหันมาเผชิญหน้ากับฉันเต็มตา นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้ามา ราวกับกำลังพยายามค้นหาอะไรบางอย่างในแววตาที่ฉันส่งไปให้ “ชอบเหรอ...” เขาถามทวนเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่า “ชอบในฐานะที่ฉันเป็นประธานนักเรียนที่ต้องทำคะแนนให้สมบูรณ์แบบ หรือชอบที่ฉันเป็นคน ‘งี่เง่า’ ที่เธอชอบมาป่วนอยู่ทุกวี่วันกันแน่” “มันต่างกันตรงไหนคะ?” ฉันเลิกคิ้ว “ไม่ว่าธันวาจะเป็นแบบไหน เมล่อนก็ตื้อไม่หยุดอยู่ดีนั่นแหละ” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ แต่แล้วเขากลับคว้าข้อมือฉันไว้ รั้งให้ตัวฉันโน้มเข้าไปใกล้เขามากขึ้นจนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าใจหาย ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับพวงแก้มจนฉันเริ่มรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า “ขอบคุณนะ” เขาพูดพลางขยับนิ้วโป้งไล้เบาๆ บนข้อมือฉัน “แต่ถ้าคราวหน้าคีย์ยังมาด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าห้องสมุดเหมือนตอนที่เราเดินเข้ามา... ฉันเกรงว่าการติวครั้งต่อไป อาจจะไม่ใช่แค่การติวหนังสือแล้วล่ะ” “หึงเหรอคะ?” ฉันแกล้งถามด้วยน้ำเสียงล้อเลียน ทั้งที่หัวใจในอกเริ่มเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกเราแทบจะแตะกัน ดวงตาของเขาฉายแววคุกคามแบบที่ทำให้ฉันหายใจติดขัด “คิดว่าไงล่ะ? อยากลองพิสูจน์ไหมว่าฉันหึง ‘โหด’ แค่ไหน” ทว่าก่อนที่เหตุการณ์จะเลยเถิดไปไกล เสียงเคาะประตูห้องสมุดก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิด ตามมาด้วยเสียงของแม่บ้านที่ดูตื่นตระหนกจนผิดปกติ “คุณธันวาคะ! ขอโทษที่ขัดจังหวะค่ะ แต่ว่า... มีจดหมายด่วนจากคณะกรรมการสอบส่งมาถึงมือคุณค่ะ ดูเหมือนจะมีปัญหาเรื่องรายชื่อผู้มีสิทธิ์สอบของคุณ... ทางนั้นแจ้งว่าชื่อของคุณถูกถอดออกโดยไม่มีเหตุผลค่ะ!” ธันวาผละออกจากฉันทันที สีหน้าเย็นชาที่คุ้นเคยกลับมาแทนที่ความอ่อนโยนเมื่อครู่อย่างฉับพลัน เขาคว้ากระดาษที่แม่บ้านยื่นให้มาอ่านด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะขยำมันจนยับยู่ยี่ด้วยมือเดียว เขามองมาที่ฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเครียด แต่มันคือความโกรธที่พยายามสะกดไว้ “คนที่ถอดชื่อฉันออก... ต้องมีคนเดียวที่ทำเรื่องแบบนี้ได้” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางหยิบเสื้อสูทนักเรียนมาสวมทับอย่างรวดเร็วโดยไม่หันมามองฉันอีกเลย “กลับไปซะ เมล่อน” เขาพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยิน “เรื่องนี้มันเกินกว่าที่เธอจะเข้ามายุ่ง... ก่อนที่เธอจะโดนดึงเข้ามาในเกมสกปรกนี้ด้วย” ธันวาเดินพุ่งออกไปจากห้อง ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่กลางห้องสมุดพร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมที่ยังติดอยู่ในอากาศ... และความจริงที่ว่า ใครบางคนไม่ได้แค่มาป่วนใจเขา แต่มันกำลังพยายาม ‘ทำลาย’ อนาคตของเขาด้วย ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เมล่อนโซดาเสมอมานะคะ