ระยะห่างที่หายไป

“ถอยไป ธันวา... คนมองกันทั้งโรงเรียนแล้วนะ” ฉันกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงแขนเสื้อนักเรียนที่ถูกมือหนาของประธานนักเรียนสุดเนี้ยบคว้าไว้แน่น นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ปกติในห้องสมุดเหมือนคราวที่แล้ว แต่เรายืนอยู่กลางโถงทางเดินหลักที่เชื่อมระหว่างตึกเรียนในช่วงเวลาพักเที่ยง สายตานับร้อยคู่กำลังจับจ้องมาที่ ‘ธันวา’ ผู้ที่ไม่เคยมีข่าวฉาวกับใคร และ ‘เมล่อน’ คนนี้ที่ใครๆ ต่างก็รู้ว่าขยันทำแต้มตื้อเขามานานนับเดือน ธันวาไม่ได้ปล่อยมือ แถมเขายังขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่คุ้นเคย ดวงตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดบางอย่างที่ฉันเดาไม่ออก แต่มันทำให้ใจฉันเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ก็มองไปสิ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความเผด็จการ “หรือว่าเธอจะให้คีย์มาเดินควงแขนแบบนี้แทนฉันล่ะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันราดลงบนกองไฟ ความเงียบกริบเข้าปกคลุมชั่วขณะเมื่อชื่อของ ‘คีย์’ หลุดออกมาจากปากเขา ฉันชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่ตอนนี้แววตาไม่ได้เย็นชาเหมือนนิสัย แต่มันกำลัง ‘หึง’ จนไม่สนภาพลักษณ์ประธานนักเรียนที่ต้องรักษา “ธันวา นายพูดเรื่องอะไร...” “ฉันรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นในห้องเก็บของอุปกรณ์กีฬาเมื่อเช้า” เขาขยับตัวเข้ามาประชิดจนแผ่นหลังของฉันชนเข้ากับล็อกเกอร์เก็บของ เสียงฝูงชนรอบข้างเหมือนถูกตัดขาดเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของฉัน “ใครบางคนกำลังจะเอาเรื่องแย่ๆ มาให้เธอ และฉัน... ไม่ชอบที่ใครหน้าไหนก็ตามมาทำให้เธอเป็นอันตราย หรือมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น” “แต่นายบอกเองไม่ใช่เหรอว่าฉันมันน่ารำคาญ...” ฉันพยายามท้าทายทั้งที่น้ำตาแทบจะคลอเบ้า ความกลัวลึกๆ ที่เคยซ่อนไว้ว่าสักวันเขาจะผลักไสกำลังถูกขุดขึ้นมาอีกครั้ง เขาเงียบไปครู่หนึ่ง สันกรามคมสันบดเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอื้อมมือมาปัดปอยผมที่ปรกหน้าฉันออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่เย็นเยียบแต่กลับทำให้ผิวแก้มฉันร้อนผ่าวไปหมด “นั่นมันเมื่อก่อน” เขาเน้นเสียงต่ำ “ตอนนี้... ฉันแค่ยังไม่อยากยอมรับว่าตัวเองแพ้ทางความตื้อของเธอเข้าเต็มเปา จนหงุดหงิดแทบตายเวลาที่เห็นคนอื่นเข้าใกล้เธอเกินความจำเป็น” บรรยากาศรอบข้างดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงซุบซิบเริ่มเบาลงเพราะแรงกดดันจากรัศมีของเขาที่ดูเหมือนจะประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเงียบเชียบ ทันใดนั้น ความรู้สึกเย็นวาบก็แล่นผ่านสันหลังเมื่อฉันเห็นคีย์ยืนพิงเสาอยู่อีกฝั่งของทางเดิน เขากำลังมองมาที่เราสองคนด้วยสายตาที่ไม่ได้ขี้เล่นเหมือนทุกที แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและเลศนัย “ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะ เมล่อน” เสียงของคีย์ดังแทรกเข้ามาในจังหวะที่ธันวาหันไปมอง “เพราะสิ่งที่นายประธานคนเก่งกำลังพยายามปกป้อง... สุดท้ายมันอาจจะพังลงเพราะความลับที่เขายังไม่ได้บอกเธอ” ธันวาปล่อยมือจากแขนฉันทันที สายตาของเขาเปลี่ยนจากความหึงหวงกลายเป็นความเย็นชาที่น่ากลัวกว่าเดิม เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวราวกับจะขวางไม่ให้คีย์เข้าใกล้ฉัน “ความลับงั้นเหรอ?” ธันวาหัวเราะในลำคอ แต่แววตาไม่ยิ้มตาม “นายคิดว่าแผนการสกปรกของนายจะทำลายความไว้ใจของฉันกับเมล่อนได้จริงเหรอ คีย์?” “ไว้ใจงั้นเหรอ? นายลองถามเธอสิ ว่าตั้งแต่วันที่เข้าห้องสมุดวันนั้น เธอเห็นอะไรในแฟ้มเอกสารที่นายซ่อนไว้ใต้กองหนังสือเล่มหนานั่นบ้าง...” หัวใจของฉันหล่นวูบไปที่ตาตุ่มเมื่อคีย์ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวง ฉันหันขวับไปมองธันวาที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มซีดเผือดเล็กน้อย เขาไม่ได้หันมามองฉัน แต่เขากำลังกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน “ธันวา... เอกสารนั่น... มันคืออะไรเหรอคะ?” ฉันถามเสียงสั่น พลางก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เราเพิ่งจะลดลงไปเมื่อครู่ กำลังถูกถมกลับด้วยความหวาดระแวงที่ไม่ได้รับเชิญ ธันวานิ่งค้างราวกับรูปปั้น เขาสบตาฉันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจะเปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่าที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ในตอนนั้นเองที่เสียงกริ่งเตือนเข้าเรียนดังสนั่น แต่โลกของฉันกลับพังทลายลงในพริบตา เมื่อธันวาตัดสินใจหันหลังให้ฉันแล้วเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางสายตาที่ตั้งคำถามของทุกคนในโรงเรียน... และความจริงที่ว่า สิ่งที่ฉันเห็นในแฟ้มนั้น คือเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาเข้าใกล้ฉันตั้งแต่วันแรก! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเมล่อนและธันวานะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรงขึ้นอีกค่ะ!