ความเข้าใจผิดครั้งใหญ่

“ปล่อยนะคะคีย์! ตรงนี้มันหน้าโรงเรียนนะ ใครมาเห็นเข้าจะเข้าใจผิดเอาได้!” ฉันพยายามผลักแผงอกกว้างของคีย์ออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่ดูเหมือนหนุ่มนักกีฬาร่างสูงคนนี้จะไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เขายังคงรวบตัวฉันไว้แน่น มือข้างหนึ่งกดหัวฉันให้ซบลงกับไหล่ของเขาเพื่อหลบมุมจากฝูงชนที่กำลังเดินพลุกพล่านหลังเลิกเรียน “ก็ให้เข้าใจผิดไปสิ เมล่อน” เสียงของคีย์แหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย เขาไม่ได้กอดฉันเพราะพิศวาส แต่เขากำลังกอดฉันเพื่อปลอบประโลม “เธอควรจะร้องไห้ออกมานะ ไม่ใช่มาทำตัวเข้มแข็งอยู่แบบนี้... ไอ้คนแบบนั้นน่ะ ถ้ามันมองไม่เห็นค่าของเธอ ก็แค่ทิ้งมันไปเสียเถอะ” ความเย็นชาของธันวาที่ยังคงทิ้งร่องรอยอยู่ในใจฉันเมื่อตอนกลางวันพุ่งเข้ามาปะทะอกจนจุก เมล่อนคนเก่งที่พยายามยิ้มสู้มาตลอดกำลังจะแตกสลายในอ้อมกอดของคีย์จริงๆ หรอ? ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่ลำคอ ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อปฏิเสธการกอดนั้น สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ไม่ไกลจากต้นไม้ใหญ่ ธันวา... เขายืนอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังที่เคยดูสง่างามและน่าพึ่งพาตอนนี้กลับดูโดดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงไฟข้างทางจนฉันมองไม่เห็นแววตาของเขา แต่มือที่กำแฟ้มเอกสารแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนนั้น บอกฉันได้ดีว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร “ปล่อยฉันเถอะคีย์... ขอร้อง” ฉันกระซิบเสียงสั่น พยายามดึงตัวเองออกจากอ้อมกอดเขาอีกครั้ง คีย์ยอมคลายมือออกอย่างช้าๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองตามสายตาของฉันไป และทันใดนั้น รอยยิ้มเย้ยหยันก็ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของเขา คีย์ไม่ได้ถอยออก แต่เขากลับก้มหน้าลงมาใกล้หูฉันมากขึ้น จนปลายจมูกแทบจะแตะกับแก้มนวลของฉัน “ดูเหมือน ‘เขา’ จะมาเห็นพอดีเลยนะ... อยากให้ฉันแสดงละครต่อไหมล่ะ ให้มันรู้ซึ้งไปเลยว่าเธอไม่ได้มีแค่คนเดียวที่รออยู่” “คีย์! หยุดพูดบ้าๆ แบบนั้นเดี๋ยวนี้นะ!” ฉันตวาดเบาๆ ด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบผลักเขาออกเต็มแรงแล้วก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปหาธันวา ความรู้สึกผิดตีรวนในอกจนแทบหายใจไม่ออก ฉันอยากจะวิ่งเข้าไปอธิบาย อยากจะบอกว่าสิ่งที่เห็นมันไม่ใช่แบบนั้น งานโปรเจกต์ที่ต้องทำร่วมกับคีย์คือเงื่อนไขเดียวที่ทำให้เราต้องใกล้ชิดกัน แต่มันไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งไปกว่าเพื่อนร่วมงานเลยจริงๆ “ธันวา... ฟังเมล่อนก่อนนะคะ” ฉันหยุดยืนตรงหน้าเขา ห่างออกไปเพียงหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขายังคงทำให้ใจฉันสั่นไหวได้เสมอ แต่ในวินาทีนี้ มันกลับมีความกดดันมหาศาลแผ่กระจายออกมาจนอากาศรอบตัวดูจะเบาบางลง ธันวาเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาที่เคยเรียบเฉยนั้นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากน้ำแข็ง เขาไม่ได้แสดงความโกรธเกรี้ยว แต่เขากลับยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาที่สุดตั้งแต่เราเคยรู้จักกันมา “อธิบาย? อธิบายว่ายังไงดีล่ะเมล่อน” เขาถามเสียงเรียบ แต่มันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก “เรื่องที่แฟ้มเอกสารนั่นไม่ได้มีความหมาย หรือเรื่องที่เธอเลือกจะไปอยู่ในอ้อมกอดของคนอื่นทันทีที่เธอคิดว่าฉันทิ้งเธอไปแล้ว?” “ไม่ใช่แบบนั้นนะ! เขาแค่เข้ามาปลอบ... เมล่อนไม่ได้...” “พอเถอะ” เขาขัดขึ้นทันที สายตาของเขาเลื่อนไปมองคีย์ที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ห่างๆ ก่อนจะหันกลับมาสบตาฉันอีกครั้ง “ฉันเคยคิดว่าการตื้อของเธอเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ... แต่ตอนนี้ฉันเพิ่งรู้ตัว ว่าสิ่งที่น่ารำคาญที่สุด ไม่ใช่การที่เธอตื้อฉัน แต่คือการที่ฉันดันไป ‘สำคัญตัวผิด’ ว่าฉันเป็นคนเดียวที่เธอต้องการ” คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจ ฉันชาไปทั้งตัว ความเจ็บปวดจากการถูกปฏิเสธที่เคยซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้มพรั่งพรูออกมาจนฉันคุมไม่อยู่ “ธันวา... ถ้าคุณคิดแบบนั้นจริงๆ งั้นเราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วค่ะ” ฉันกัดริมฝีปากแน่น พยายามไม่ให้น้ำตาไหล “เพราะถ้าความเชื่อใจของคุณมันเปราะบางขนาดนี้ งั้นที่ผ่านมา... เมล่อนคงเสียเวลาเปล่าจริงๆ” ฉันหมุนตัวเดินหนีออกมาโดยไม่หันกลับไปมองอีก แม้ว่าในใจจะกรีดร้องให้เขารั้งฉันไว้ แต่ธันวาก็ยังคงนิ่ง... นิ่งเสียจนฉันคิดว่าเขาคงอยากให้เราจบกันตรงนี้จริงๆ ทว่า ในขณะที่ฉันกำลังจะก้าวพ้นรั้วโรงเรียน แสงไฟจากรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่หน้าประตูรั้วก็สาดส่องเข้ามาจนฉันต้องยกมือขึ้นบังตา กระจกรถเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าเรียบเฉยของผู้หญิงที่ฉันคุ้นตาเป็นอย่างดี... พี่สาวของธันวา “ขึ้นรถสิเมล่อน... มีเรื่องที่เธอจำเป็นต้องรู้ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจทิ้งน้องชายโง่ๆ ของฉันไปจริงๆ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด ทิ้งให้ฉันยืนแข็งค้างอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน ขณะที่เงาของธันวายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ห่างออกไปไหน... ราวกับเขากำลังรอคอยบางอย่างที่จะเปลี่ยนโฉมหน้าความสัมพันธ์ของเราไปตลอดกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามและเป็นกำลังใจให้เมล่อนโซดาเสมอมานะคะ!