คำพูดที่ไม่ออกมา

“ถอยไป ธันวา” เมล่อนเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องชมรมประธานนักเรียนที่มืดสลัว เธอไม่ได้ตะโกน แต่เสียงของเธอกลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาที่เคยเป็นประกายสดใสบัดนี้กลับหม่นแสงลง ร่างบางถอยหลังจนแผ่นหลังปะทะกับตู้เอกสารเหล็กเย็นเฉียบ ธันวาไม่ได้ถอยห่างอย่างที่เธอสั่ง เขายืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะไร้อารมณ์ยามนี้กลับดูเคร่งขรึมจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมจ้องมองเธอราวกับพยายามจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าที่ยังคงพยายามยิ้มสู้ของเธอ “ความลับที่มันพูด... คือเรื่องอะไร” เสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้เมล่อนแทบหายใจไม่ออก เมล่อนเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าคำเตือนของคีย์ในตอนนั้นไม่ใช่เรื่องล้อเล่น และเธอก็รู้ดียิ่งกว่าว่าธันวาเป็นคนประเภทที่ถ้าได้ลงมือขุดคุ้ยอะไรแล้ว เขาจะไม่มีวันปล่อยจนกว่าจะเจอรากเหง้าของมัน แต่เธอจะให้เขารู้ไม่ได้... จะให้เขาเห็นเศษเสี้ยวความเปราะบางที่เธอพยายามฝังกลบไว้ไม่ได้เด็ดขาด “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่คำพูดขู่ของคนขี้แพ้ นายอย่าไปใส่ใจเลย” เมล่อนพยายามฝืนหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งจนตัวเธอเองยังรู้สึกรังเกียจ ธันวาก้าวเข้ามาอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเขากับเธอเหลือเพียงช่องว่างไม่กี่นิ้ว กลิ่นกายสะอาดสะอ้านแบบฉบับคนเจ้าระเบียบของเขาที่เมล่อนเคยหลงใหล กลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาดในวินาทีนี้ มือหนายกขึ้นวางทาบกับตู้เอกสารข้างศีรษะเธอ กักขังเธอไว้ในอาณาเขตของเขา “โกหก” ธันวาพูดสั้นๆ สายตาของเขาเลื่อนไปมองริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ “เมล่อน... เธอรู้อยู่เต็มอกว่าฉันไม่ใช่คนโง่ และเธอก็ไม่ใช่คนที่โกหกได้แนบเนียนขนาดนั้น” “ถ้าฉันโกหกแล้วนายจะทำไมคะ?” เมล่อนเงยหน้าสบตาเขา แววตาดื้อรั้นเริ่มฉายชัด “นายจะโกรธเหรอ? หรือนายจะหึงฉันเหมือนที่นายชอบทำเวลาเห็นฉันอยู่กับคีย์งั้นเหรอ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ครั้งนี้มันหนักอึ้งและยาวนานกว่าเดิม ธันวาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาวูบไหวราวกับถูกจี้จุดสำคัญ ความรู้สึกที่เขาพยายามกักเก็บไว้ภายใต้หน้ากาก ‘ประธานหน้านิ่ง’ เริ่มสั่นคลอน เขากำลังลังเล ถ้อยคำที่อยากจะพูดนับร้อยพันติดอยู่ที่ลำคอ ความรักความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ใต้ท่าทีเย็นชาจนบางครั้งดูเหมือนหมางเมิน กำลังเรียกร้องให้เขาปลดปล่อยมันออกมา แต่กำแพงของเหตุผลและความกลัวที่จะเสียสมดุลในชีวิตกลับรั้งเขาเอาไว้ ธันวาไม่ใช่คนที่จะแสดงความรู้สึกออกไปโดยง่าย โดยเฉพาะกับคนที่เขาให้ความสำคัญมากที่สุดอย่าง ‘เมล่อน’ เขายื่นมือออกไปราวกับจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่แล้วเขาก็ชะงักค้างไว้เพียงกลางอากาศ ก่อนจะกำหมัดแน่นแล้วลดมือลงข้างตัว “ฉันแค่... ไม่อยากให้เธอเจ็บ” ธันวาเค้นเสียงพูดออกมาด้วยความยากลำบาก เขาหันหน้าหนีไปทางอื่น สันกรามของเขานูนเด่นจากการขบฟันแน่น เมล่อนมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘นายหน้านิ่ง’ ที่เธอตามตื้อมานานแรมปี ในใจลึกๆ เธออยากจะก้าวเข้าไปกอดเขา อยากจะบอกให้เขาวางความทะนงตัวลง แล้วหันมาเผชิญหน้ากับความจริงด้วยกัน แต่ความลับเรื่องครอบครัวที่คีย์ถือครองไว้เปรียบเสมือนดาบที่จ่อคอหอยเธออยู่ หากเธอขยับผิดจังหวะ ทุกอย่างที่เธอสร้างมากับเขาก็จะมลายหายไป “ถ้านายไม่อยากให้ฉันเจ็บ...” เมล่อนพูดเสียงแผ่ว พลางหมุนตัวเดินไปที่ประตูห้อง “งั้นอย่าพยายามขุดคุ้ยเรื่องนี้เลยนะคะ ธันวา... บางครั้ง การไม่รู้อะไรเลย อาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการรักษาความสัมพันธ์ของเราไว้” เธอกำลังจะเปิดประตู แต่จังหวะที่มือจับกลอนประตู เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของธันวาก็เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังเธอ เขาไม่ได้แตะตัวเธอ แต่ไอความร้อนจากตัวเขากลับแผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังของเธอ “ถ้าเรื่องนั้นมันทำให้เธอต้องเสียน้ำตา ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ฉันไม่มีวันยอมให้มันทำลายเธอได้” เขาพูดเสียงเบาจนเกือบจะเป็นเสียงกระซิบข้างใบหูเธอ “ต่อให้ต้องแลกด้วยการที่เธอจะโกรธฉัน... ฉันก็จะจัดการมันเอง” หัวใจของเมล่อนเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก เธอหันกลับไปมองเขาด้วยความตกใจ แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่ใบหน้าหน้านิ่งไร้อารมณ์เหมือนทุกที แววตาของเขาในตอนนี้มันเต็มไปด้วยความสับสน ความรุ่มร้อน และความหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่มิด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะเปลี่ยนไปสู่ความอ่อนโยน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินนอกห้องชมรม ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างถือวิสาสะ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “ธันวา อยู่ข้างในใช่ไหม? ฉันเอาข้อมูลที่นายฝากให้สืบเรื่อง ‘ความลับ’ ของเด็กใหม่ที่ชื่อเมล่อนมาให้แล้วนะ” เสียงของคีย์ดังแทรกผ่านประตูเข้ามา ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังของเมล่อน เธอเบิกตากว้างด้วยความตระหนก ทันทีที่หันกลับไปมองธันวา เธอก็พบว่าสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ดวงตาที่เคยสับสนบัดนี้กลับกลายเป็นความเย็นชาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ธันวาเอื้อมมือไปคว้าลูกบิดประตู แต่ก่อนที่เขาจะเปิดมันออก เขาหันกลับมามองเมล่อนด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “เมล่อน... บอกฉันมาตามตรง” เขาพูดเสียงเย็นเฉียบ “เธอมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้มากแค่ไหน?” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ 32 กับเมล่อนโซดานะคะ!