ช่วงเวลาตัดสินใจ

"นี่คือสิ่งที่พี่ธันวาคิดจริงๆ หรือคะ?" เสียงของฉันสั่นเพียงเล็กน้อย แต่มันหนักแน่นพอที่จะแทรกผ่านความเงียบงันในห้องสภานักเรียนที่เย็นเยียบดุจห้องแช่แข็ง ใบหน้าของธันวายังคงเรียบตึงไม่ต่างจากรูปปั้นกรีกโบราณที่ไร้ความรู้สึก ทว่ากระดาษแผ่นนั้น—จดหมายสารภาพรักจากคีย์ที่ฉันดันไปทำหล่นไว้จนเขาเผลออ่าน—กลับยับยู่ยี่อยู่ในกำมือที่สั่นเทาเล็กน้อยของเขา ธันวาไม่ได้ตอบในทันที เขาค่อยๆ วางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะไม้โอ๊คช้าๆ เหมือนกลัวว่าถ้าออกแรงมากกว่านี้ มันจะแหลกคามือเสียก่อน ดวงตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองฉัน รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านจนฉันเผลอกลั้นหายใจ "เธอถามว่านี่คือสิ่งที่ฉันคิดเหรอ?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัยที่อ่านไม่ออก "เมล่อน... เธอคิดว่าฉันเป็นคนประเภทไหนกันแน่ ที่อ่านข้อความบอกรักของคนอื่นแล้วจะทำหน้าตาเฉยเมยได้เหมือนอ่านรายงานการประชุมน่ะ?" ฉันก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกหนึ่งก้าว ไม่สนแล้วว่าความกลัวการถูกปฏิเสธจะกัดกินหัวใจอยู่แค่ไหน "ถ้าพี่หึง ก็แค่บอกว่าหึงสิคะ ทำไมต้องทำเป็นนิ่ง ทำไมต้องทำเหมือนไม่แคร์ ทั้งที่มือพี่มันสั่นขนาดนั้น" ธันวาชะงักไป ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความวูบไหวที่ซ่อนไม่มิด เขาขยับกายลุกขึ้นเต็มความสูง ความกดดันจากส่วนสูงของเขาทำให้ฉันต้องเงยหน้ามอง แต่วันนี้ฉันจะไม่ถอยหนีเหมือนทุกครั้ง "หึง?" เขาพึมพำคำนั้นเหมือนกำลังทดสอบรสชาติของความรู้สึกที่เขามักจะกดทับมันไว้เสมอ ก่อนจะก้มลงมาจนหน้าผากของเราแทบจะชิดกัน "เธอคิดว่าสิ่งที่ฉันรู้สึก มันเรียกแค่คำว่า 'หึง' ได้อย่างนั้นเหรอ เมล่อน? มันมากกว่านั้น... มันคือความอดทนที่ใกล้จะขาดผึง ตั้งแต่วันที่ไอ้คีย์มันเริ่มเข้ามาวนเวียนใกล้เธอเกินความจำเป็น" กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขากระตุ้นหัวใจฉันให้เต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่คือครั้งแรกที่เขายอมลดกำแพงหนาเตอะลงมาจนเห็นความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ข้างใน "ถ้าอย่างนั้นก็หยุดทำให้ฉันสับสนได้แล้วค่ะ" ฉันรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขาราวกับต้องการจะมองให้ทะลุถึงหัวใจ "เราสองคนต่างก็รู้ว่าอะไรเป็นอะไร พี่ธันวาคะ... สำหรับเมล่อน พี่ไม่ได้เป็นแค่ประธานนักเรียนที่ต้องคอยตามตื้อ แต่พี่คือคนที่เมล่อนอยากจะชัดเจนด้วยมากที่สุดในตอนนี้ แล้วพี่ล่ะคะ... พี่กล้าที่จะก้าวออกมาจากความนิ่งเฉยของพี่เพื่อเมล่อนบ้างไหม?" ธันวานิ่งค้างไป ราวกับคำถามของฉันไปกระตุกปมบางอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาปกป้องตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาสูดลมหายใจเข้าลึก มือหนาเอื้อมมาจับไหล่ฉันไว้แน่นจนรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเสื้อนักเรียน "ถ้าฉันก้าวออกมาแล้ว... เธอจะไม่มีวันได้กลับไปหาความสงบสุขในชีวิตอีกเลยนะ" เขาเอ่ยเสียงต่ำพลางบีบไหล่ฉันเบาๆ "เธอจะไม่ได้เจอธันวาคนเดิมที่คอยหลบสายตาหรือทำตัวเย็นชาใส่เธออีกต่อไป แต่เธอจะได้เจอคนที่ 'เอาแต่ใจ' และ 'หวงเธอ' จนเธอก็อาจจะรับไม่ไหว... เธอยังจะเลือกทางนี้อยู่อีกเหรอ?" หัวใจฉันเต้นระรัวจนแทบจะหยุดหายใจ คำเตือนของเขาไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือคำสัญญาที่น่าหวาดหวั่นและหอมหวานในเวลาเดียวกัน ฉันยิ้มออกมา รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเมล่อนคนเดิมที่ไม่เคยยอมแพ้ "นั่นแหละค่ะ คือสิ่งที่เมล่อนรอมาตลอด" ฉันกำลังจะเอ่ยประโยคถัดไปเพื่อปิดเกมแห่งความลังเลนี้ ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังรัวมาจากโถงทางเดินด้านนอกก็ทำให้บทสนทนาอันเปราะบางต้องชะงักงัน ปัง! ประตูห้องสภานักเรียนถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนังเสียงดังสนั่น คีย์ยืนหอบหายใจอยู่ที่หน้าประตู สายตาของเขาไม่ได้มองมาที่ฉัน แต่มองตรงไปที่ธันวาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ ก่อนที่เขาจะปาบางอย่างลงบนโต๊ะตรงหน้าเรา มันไม่ใช่แค่จดหมาย แต่มันคือรูปถ่ายที่แอบถ่ายตอนฉันกับธันวาอยู่ในมุมลับตาเมื่อวันก่อน... และคำพูดที่คีย์เอ่ยต่อมา ทำเอาเลือดในกายฉันเย็นเฉียบ "ในเมื่อพวกนายเล่นเกมลับหลังกันแบบนี้... ก็อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะธันวา เพราะความลับที่ฉันกุมไว้น่ะ มันจะทำลายชีวิตแสนสุขของยัยนี่ให้พังพินาศในพริบตาเดียว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเป็นกำลังใจให้เมล่อนในทุกๆ ตอนนะคะ!