ความจริงเริ่มเปิดเผย

“คีย์... ปล่อยมือฉันก่อนค่ะ ตรงนี้มันห้องสภานักเรียนนะ” ฉันพยายามบิดข้อมือออกจากการกอบกุมของคนตรงหน้า คีย์ไม่ได้ดูสะทกสะท้านเลยสักนิด เขายังคงจ้องมองฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ฉันไม่อาจนิยามได้ ในขณะที่สายตาของฉันพยายามเหลือบไปมองอีกคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ธันวา... ประธานนักเรียนผู้แสนเย็นชา เขายังคงก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารในแฟ้มสีดำสนิท ราวกับว่าบรรยากาศมาคุที่กำลังจะระเบิดออกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้เป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตน “ทำไมต้องปล่อยล่ะ เมล่อน” คีย์ถามเสียงเรียบแต่หนักแน่น “ในเมื่อเธอก็รู้ว่าหมอนี่ไม่ได้แคร์อะไรเธอเลย นอกจากจะใช้เธอเป็นเครื่องมือทำกิจกรรมสภา” น้ำเสียงของคีย์ทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบ ไม่ใช่เพราะความเสียใจ แต่มันคือความรำคาญใจที่ถูกดึงเข้าสู่สงครามประสาทแบบไม่ทันตั้งตัว ฉันเม้มปากแน่นก่อนจะดึงมือกลับมาสำเร็จ คราวนี้ธันวาเงยหน้าขึ้นแล้ว แววตาคมกริบคู่นั้นตวัดมองมาที่คีย์ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของฉัน ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของธันวา แต่บรรยากาศในห้องกลับกดดันจนฉันแทบหายใจไม่ออก เขาค่อยๆ วางปากกาลงบนโต๊ะ เสียง ‘กึก’ เบาๆ ของมันดังก้องไปทั่วห้องที่เงียบสนิท “ธุระของนายเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอ คีย์?” ธันวาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเรียบสนิทจนน่ากลัว แต่มือที่เขากำลังจับขอบโต๊ะอยู่นั้น... ฉันสังเกตเห็นว่ามันกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ยังไม่เสร็จ” คีย์ยิ้มมุมปาก “ฉันแค่มาทวงถาม... สิ่งที่ควรจะเป็นของฉันคืน” ประโยคนั้นทำให้ฉันชะงัก สายตาของธันวาวูบไหวไปชั่วพริบตา ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่เหนือกว่าคีย์เล็กน้อยทำให้เขาสร้างแรงกดดันได้อย่างมหาศาล เขาเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมาหยุดยืนข้างหลังฉันพอดี กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยของเขาทำให้ฉันรู้สึกใจสั่นโดยไม่ตั้งใจ “ของของใคร... มันก็อยู่ที่เดิมเสมอ” ธันวากล่าวพลางเลื่อนมือมาวางที่พนักเก้าอี้ข้างๆ ตัวฉัน แม้จะไม่ได้แตะตัวฉันโดยตรง แต่สัมผัสจากไออุ่นของเขาที่แผ่ซ่านมาถึงแขนทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกโอบกอดไว้ “แต่ถ้าคนคนนั้นไม่มีปัญญาดูแลรักษา... ก็อย่าหวังว่าจะได้โอกาสครั้งที่สอง” คีย์หัวเราะหึในลำคอ แต่ในดวงตาของเขากลับไม่มีความขบขันเลยสักนิด “งั้นเรามาดูกันว่าประธานที่แสนเพอร์เฟกต์อย่างนาย จะรักษา ‘ความจริง’ นี้ไว้ได้นานแค่ไหน” หลังจบประโยคนั้น คีย์ก็เดินออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด ฉันหันกลับไปมองธันวาที่ตอนนี้ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น เขายังคงมองไปทางประตูด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก “ธันวา... เมื่อกี้หมายความว่ายังไงคะ?” ฉันตัดสินใจถามออกไป เขาหันกลับมามองฉัน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้งที่เขาใช้มองคนอื่น แต่มันมีความสับสนและอะไรบางอย่างที่ดู... อ่อนล้า “เมล่อน... บางครั้งเธอก็ควรจะหัดระแวงคนอื่นบ้าง ไม่ใช่เอาแต่เชื่อใจใครไปทั่วแบบนี้” “แต่ฉันเชื่อใจธันวานี่คะ” ฉันสวนกลับทันควัน พร้อมกับรอยยิ้มที่พยายามสร้างขึ้นมา “และฉันก็เชื่อว่าธันวาก็... อาจจะห่วงฉันอยู่บ้าง ใช่ไหมคะ?” คำถามนั้นทำให้ธันวาชะงัก เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันอีกนิด จนฉันได้กลิ่นกระดาษและหมึกจางๆ จากตัวเขา มือที่เขาวางบนเก้าอี้เลื่อนมาแตะที่ปลายผมของฉันเบาๆ เป็นสัมผัสที่แผ่วเบาจนฉันแทบไม่แน่ใจว่ามันเกิดขึ้นจริงหรือไม่ “ถ้าฉันห่วง... แล้วมันจะเปลี่ยนอะไรได้หรือเปล่า” เขาถามเสียงเบาหวิว ราวกับกำลังพึมพำกับตัวเอง หัวใจของฉันเต้นรัวเหมือนกลองรบ นี่คือคำตอบที่ฉันเฝ้ารอมาตลอด หรือนี่คือความจริงที่เขาพยายามปิดบังเอาไว้กันแน่? ฉันก้าวเข้าไปใกล้เขาอีกนิด จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบ “ถ้าธันวาห่วง... มันจะเปลี่ยนทุกอย่างเลยค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาจ้องมองฉันอยู่นาน แววตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งเฉยเป็นความร้อนแรงที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา นิ้วมือที่เคยแตะผมฉันเลื่อนลงมาไล้ที่ข้างแก้มอย่างช้าๆ มันเป็นจังหวะที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน “งั้นลองดูสิ... ว่าเธอจะทนความจริงที่ฉันซ่อนไว้ได้นานแค่ไหน” เขาก้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างหูฉัน ฉันหลับตาลงเตรียมรับกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่แล้วเสียงประตูก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงเรียกที่ทำให้ทุกอย่างพังทลายลง “ธันวา! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีคนเอาภาพพวกนี้ไปแปะที่บอร์ดหน้าโรงเรียน!” เลขาฯ สภานักเรียนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับแผ่นกระดาษในมือ ฉันลืมตาขึ้นมองด้วยความตกใจ ธันวาผละออกห่างจากฉันทันที มือของเขาคว้าแผ่นกระดาษนั้นไปดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทกลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาหันกลับมามองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความรักที่ฉันเพิ่งจะสัมผัสได้เมื่อครู่ แต่มันคือความหวาดกลัวที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน “เมล่อน... ออกไปจากที่นี่ซะ” “คะ? แต่ว่า...” “บอกให้ออกไปไง!” เขาตะคอกใส่ฉันเป็นครั้งแรก เสียงของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความโกรธ แต่มันสั่นเครือ “ก่อนที่ความจริง... จะทำให้เธอไม่เหลือที่ยืนในโรงเรียนนี้อีกต่อไป!” ฉันก้มลงมองแผ่นกระดาษที่หล่นอยู่บนพื้น มันเป็นรูปภาพของฉันและธันวาที่แอบถ่ายในมุมที่ดูเหมือนว่าเรากำลังจูบกัน... แต่สิ่งที่ทำให้ฉันตัวชาไปทั้งร่าง ไม่ใช่รูปถ่ายพวกนั้น มันคือชื่อคนที่ถูกเขียนกำกับไว้ใต้ภาพว่า ‘ผู้หญิงที่ประธานนักเรียนใช้เป็นเหยื่อเพื่อปกปิดความลับ’ และลายมือที่เขียนอยู่ข้างใต้... มันคือลายมือของฉันเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางของเมล่อนโซดาคนนี้มาจนถึงตอนนี้นะคะ!