ความหึงที่ซ่อนไม่มิด

“ถ้าชอบหมอนั่นมากนัก ก็ไปทำตัวให้เขารำคาญที่นั่นสิ จะมาเสียเวลาตรงนี้ทำไม” เสียงทุ้มต่ำของธันวาดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องสภานักเรียน กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเขากลายเป็นไอเย็นที่โอบล้อมรอบตัวฉันทันที เขาไม่ได้เงยหน้ามองจากกองเอกสารตรงหน้าแม้แต่นิดเดียว แต่ริมฝีปากหยักได้รูปนั่นกลับเหยียดตรงอย่างเย็นชา ฉันชะงักค้าง มือที่กำลังถือแก้วชาเย็นยื่นไปให้เขาค่อยๆ ตกลงข้างลำตัว หัวใจเจ้ากรรมที่เคยเต้นเป็นจังหวะสนุกสนานกลับกระตุกวูบเหมือนตกจากที่สูง “คุณธันวาพูดเรื่องอะไรคะ?” ฉันถามพลางแสร้งทำเป็นยิ้ม ทั้งที่ในใจรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดราดรดลงบนหัว “เรื่องคีย์” ธันวาโยนปากกาลูกลื่นลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘ปึก’ คราวนี้นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นตวัดขึ้นมองฉัน มันไม่ใช่สายตาที่เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันแฝงไปด้วยประกายไฟที่พร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างที่ขวางหน้า “เห็นไปซ้อมบาสด้วยกันทุกเย็น ดูมีความสุขดีนี่ ไม่ต้องมาทำหน้าซื่อๆ ใส่ผมหรอก ผมไม่ได้โง่ขนาดนั้น” “มันเป็นการไปทำรายงานเรื่องโภชนาการนักกีฬานะคะ” ฉันพยายามอธิบาย น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือเล็กน้อย “ที่ไปสนามบาสเพราะคีย์เขาซ้อมอยู่ จะให้ฉันนัดเขามาตอนไหนล่ะคะ” “รายงานเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่ไม่น่าฟังเอาเสียเลย “รายงานทำไมต้องให้เขาถือของให้? ทำไมต้องหัวเราะร่าเริงเหมือนโลกนี้มีแค่เราสองคน?” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความสูงที่ได้เปรียบของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม เขาเดินอ้อมโต๊ะไม้ตัวใหญ่มาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน กลิ่นกายสะอาดสะอ้านที่ฉันเคยหลงใหลบัดนี้กลับทำให้ฉันหายใจไม่ออก สายตาของเขามันเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ซ่อนไว้ไม่อยู่ มันพุ่งทะลุทะลวงจนฉันแทบจะเก็บความลับที่ว่า ‘ฉันตื้อเพราะชอบ’ เอาไว้ไม่อยู่ “ฉัน... ฉันแค่ทำตามหน้าที่น่ะค่ะ คุณก็รู้ว่าฉันเป็นคนจริงจังกับงาน” ฉันพยายามถอยหลัง แต่แผ่นหลังกลับไปปะทะเข้ากับประตูไม้ที่ปิดสนิท “จริงจังกับงาน หรือจริงจังกับคน?” ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงลมหายใจกั้น มือแกร่งข้างหนึ่งของเขายันไว้กับบานประตูเหนือหัวไหล่ฉัน กักขังฉันไว้ในกรงล้อมที่เขาสร้างขึ้น “ถ้าชอบมากขนาดนั้น ทำไมถึงยังมาตื้อผมอยู่ทุกวัน? สนุกเหรอที่ได้เห็นคนหนึ่งคนต้องมาคอยควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ให้เผลอทำอะไรบ้าๆ ใส่คุณน่ะ?” ประโยคนั้นของเขาเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ คำว่า ‘ทำอะไรบ้าๆ’ ทำให้ฉันเบิกตากว้าง นี่เขา... เขากำลังยอมรับว่าความนิ่งเฉยที่ผ่านมาคือการอดทนงั้นเหรอ? “คุณธันวา...” “อย่าทำหน้าแบบนั้น” เขากดเสียงต่ำ นิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมมาเชยคางฉันขึ้น บังคับให้ฉันสบตากับความสับสนที่ฉายชัดในแววตาของเขา “ผมเกลียดเวลาที่เห็นคุณไปยิ้มให้ใครแบบนั้น เกลียด... จนไม่อยากเป็นประธานนักเรียนที่มีเหตุผลอะไรอีกแล้ว” เขาก้มหน้าลงมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนฉันสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจ ฉันไม่ได้ถอยหนี แต่กลับเผลอหลับตาลงราวกับถูกมนต์สะกด ในใจลึกๆ มันทั้งเจ็บที่ถูกประชด แต่ก็หวั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นมุมที่เขา ‘แพ้ทาง’ ให้กับฉันจริงๆ ทว่า ในวินาทีที่ระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เสียงเคาะประตูห้องก็ดังรัวขึ้นพร้อมกับการผลักเข้ามาอย่างแรงของใครบางคน “ธันวา! เรื่องงบประมาณชมรมบาสของเดือนนี้ ฉันว่าเราต้องคุยกันใหม่นะ!” เสียงของคีย์ดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศที่กำลังเดือดจัด ธันวาผละออกจากฉันทันทีด้วยใบหน้าที่กลับมาเรียบสนิทเหมือนหน้ากากที่สวมเอาไว้เป็นปกติ แต่ดวงตาของเขายังคงวาวโรจน์ด้วยความโกรธ คีย์ยืนหอบหายใจอยู่หน้าประตู ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสภาพของเราสองคน สายตาของเขาเปลี่ยนจากความรีบร้อนเป็นความระแวงทันที “นี่พวกนาย... กำลังทำอะไรกันอยู่?” ธันวาปัดเศษฝุ่นบนเสื้อตัวนอกอย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตาคีย์ด้วยรอยยิ้มที่มุมปากซึ่งดูอันตรายกว่าทุกครั้ง “ไม่มีอะไรสำคัญหรอกคีย์ ก็แค่กำลังคุยเรื่อง ‘มารยาท’ ของคนที่จะเข้ามาในห้องสภานักเรียนน่ะ” เขาสบตาฉันเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหันกลับไปหาคีย์ที่ตอนนี้ยืนทำหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน ความตึงเครียดในห้องพุ่งสูงขึ้นจนฉันรู้สึกได้ว่า เรื่องนี้มันจะไม่จบลงง่ายๆ แน่ และดูเหมือนว่า… คีย์เองก็ไม่ได้มาที่นี่โดยบังเอิญเสียด้วย ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์ที่แสนจะวุ่นวายของเมล่อนคนนี้นะคะ!