ความจริงจากปากคีย์

“นายพูดใหม่อีกทีซิ... คีย์” เสียงของเมล่อนสั่นพร่า ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววสดใสมาตลอด บัดนี้กลับไหวระริกราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ ท่ามกลางบรรยากาศรอบตัวที่เงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม คีย์ถอนหายใจยาวนาน มือหนายกขึ้นเสยเส้นผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่ออย่างหงุดหงิด ดวงตาคมกริบของนักกีฬาหนุ่มไม่ได้มองตรงมาที่เธอ แต่ทอดมองไปยังสนามหญ้าเบื้องล่าง ราวกับกำลังรวบรวมเศษซากความกล้าครั้งสุดท้ายในชีวิต “ฉันบอกว่า... ที่ฉันต้องทำตัวน่ารำคาญ คอยตามติดเธอ คอยหาเรื่องขัดขวางยัยประธานหน้านิ่งคนนั้น ก็เพราะฉันหึงไงล่ะ เมล่อน” คำสารภาพหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่ม พร้อมกับความจริงที่ถูกกดทับไว้ใต้รอยยิ้มทะเล้นมานานแสนนาน มันไม่ใช่การหยอกล้อเล่นๆ เหมือนทุกที แต่มันคือความอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกราวกับเขื่อนแตก เมล่อนเบิกตากว้าง เผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกช็อกแล่นริ้วขึ้นมาจนสมองขาวโพลน เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเพื่อนสนิทที่คอยช่วยเหลือและกวนประสาทเธอมาตลอด จะซ่อนความรู้สึกแบบนี้ไว้เบื้องหลังท่าทีสบายๆ “แต่นาย... กับฉัน... เราเป็นเพื่อนกันนะ คีย์” เธอกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก พยายามหาคำพูดมาเรียบเรียงสถานการณ์ที่บิดเบี้ยวนี้ “แล้วอีกอย่าง นายก็รู้ว่าฉัน... ฉันชอบธันวา” “รู้สิ ฉันรู้ดีกว่าใครเลยล่ะเมล่อน” คีย์หันกลับมาสบตาเธอ แววตาคู่คมนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและตัดพ้ออย่างปิดไม่มิด “รู้มาตลอดว่าทุกครั้งที่เธอวิ่งตามผู้ชายคนนั้น เธอเจ็บช้ำแค่ไหน รู้ว่าต่อให้เธอจะยิ้มกว้างแค่ไหน แต่แววตาเธอมันฟ้องว่าเหนื่อยแค่ไหน... แต่ทำไมล่ะ? ทำไมเธอถึงไม่เคยหันมามองคนใกล้ตัวอย่างฉันบ้างเลย?” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง หนักอึ้งเสียจนหายใจไม่ออก เมล่อนเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด หัวใจดวงน้อยตีรัวด้วยความสับสน ปมในอดีตเรื่องการถูกปฏิเสธและการวิ่งไล่ตามสิ่งที่เอื้อมไม่ถึงเริ่มบีั้นทอนจิตใจเธออีกครั้ง เธอไม่อยากทำร้ายใคร และยิ่งไม่อยากเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไป “คีย์... ฉันขอโทษนะ” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบปลิวไปกับสายลม “ฉันให้ความรู้สึกแบบนั้นกับนายไม่ได้จริงๆ หัวใจของฉัน... มันมีแค่ธันวาคนเดียว ตั้งแต่วันแรก และจะเป็นแบบนั้นเสมอไป” รอยยิ้มขื่นๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของคีย์ เขากำมือแน่นข้างลำตัว ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างสมเพชตัวเอง “นั่นสินะ... คนอย่างธันวาน้ำแข็งนั่น มันมีดีอะไรนักหนากันนะ ถึงทำให้ผู้หญิงที่สดใสอย่างเธอ ยอมทุ่มเทหัวใจให้อย่างไม่คิดชีวิตเลย” ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลังของระเบียงทางเดิน เมล่อนสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองตามเสียงนั้น และลมหายใจของเธอก็แทบจะหยุดลงทันที เมื่อพบว่าร่างสูงโปรดของประธานนักเรียนหน้านิ่งกำลังยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยประกายไฟแห่งความหึงหวงที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา ธันวามาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่? และ... เขาได้ยินคำสารภาพทั้งหมดไปมากแค่ไหนแล้ว? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความรักป่วนๆ นี้เสมอนะคะ