เมล่อนเดินหน้าตื้อต่อไป

“ใครเป็นคนวางภาพพวกนี้ไว้คะ?” เสียงของเมล่อนสั่นพร่าเล็กน้อย แต่ดวงตาของเธอกลับจ้องเขม็งไปยังกระดาษแผ่นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของธันวา มันไม่ใช่แค่จดหมายขู่ไร้สาระ แต่มันคือภาพถ่ายระยะไกล—ภาพที่ธันวากำลังก้มลงกระซิบข้างหูเธอที่หน้าห้องพักครูเมื่อคืนวาน มุมกล้องที่ดูหมิ่นเหม่ชวนให้คนเข้าใจผิดไปไกลแสนไกล ธันวาไม่ได้ตอบในทันที ใบหน้าหล่อเหลาไร้อารมณ์ของเขาเคร่งขรึมขึ้นจนน่ากลัว สันกรามของเขานูนเด่นเมื่อเขาขบฟันแน่น มือหนากำหมัดไว้ใต้โต๊ะจนเส้นเลือดปูดโปน เมล่อนรู้ดีว่าภายใต้ความนิ่งสงบนั้นคือพายุที่พร้อมจะพัดถล่มทุกอย่างที่เข้ามาแตะต้องความเป็นส่วนตัวของเขา... หรืออาจจะรวมถึง 'เธอ' ด้วย “อย่าแตะต้องมัน” ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่กดดันจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง “ออกไปจากห้องนี้ซะ เมล่อน” “ไม่ค่ะ” เมล่อนเชิดหน้าขึ้น แม้หัวใจจะบีบตัวจนเจ็บแปลบเมื่อเห็นท่าทีผลักไส “ธันวาคะ นี่ไม่ใช่เวลามาไล่ฉันให้ไปเผชิญหน้ากับเรื่องนี้คนเดียวนะ ใครบางคนกำลังเล่นเกมสกปรก และเขาไม่ได้แค่ต้องการทำลายชื่อเสียงของประธานนักเรียนอย่างคุณ แต่เขาต้องการให้ฉันกลัวจนถอยไปเอง” “แล้วเธอจะไม่กลัวหรือไง?” ธันวาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหาเธอจนแผ่นหลังของเมล่อนชิดติดกำแพงห้องเก็บเอกสาร เขาก้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ ดวงตาคู่คมที่ปกติเย็นชาดั่งน้ำแข็ง บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก “ภาพพวกนี้มันจงใจลากเธอลงไปในโคลนตม คนอื่นจะมองเธอยังไง เธอคิดบ้างไหม!” “ฉันไม่สน!” เมล่อนตะโกนกลับด้วยน้ำเสียงที่ดังพอจะทำให้ความเงียบในห้องแตกกระจาย “ต่อให้คนทั้งโรงเรียนจะมองฉันยังไง แต่ถ้าในสายตาคุณ... ฉันไม่ใช่ตัวตลกที่สมควรถูกแกล้งแบบนี้ ฉันก็ไม่สนอะไรทั้งนั้นค่ะ” เธอกลั้นน้ำตาไว้สุดชีวิต ความน้อยใจที่ถูกผลักไสผสานกับความกลัวที่เกาะกุมใจทำให้ขอบตาเธอร้อนผ่าว แต่ในเมื่อเธอเลือกจะเดินหน้าตื้อเขาแล้ว ความกลัวก็ไม่ควรมีที่ยืนในสมการนี้ ธันวาชะงัก สายตาเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มจอมปลอมนั้น มือของเขาที่ยกขึ้นจะผลักเธอออกกลับเปลี่ยนทิศทางมาแตะที่ข้างแก้มของเธอเบาๆ ก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก “ไปซะ ถ้าเธออยู่ที่นี่... ฉันอาจจะควบคุมตัวเองไม่ได้” เขาหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างที่ดูโดดเดี่ยวของเขากำลังสั่นน้อยๆ เมล่อนเม้มปาก เธอรู้ดีว่านี่คือสัญญาณของความหึงหวงที่เขากำลังเก็บกดไว้ ธันวาไม่ได้โกรธที่เธอทำให้เขาลำบาก แต่เขาโกรธที่ตัวเองปกป้องเธอได้ไม่ดีพอ “งั้นฉันจะออกไปตามหาคนที่ทำเรื่องนี้” เมล่อนพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู “และบอกไว้ก่อนนะคะ ถึงคุณจะไล่ฉันกี่ครั้ง ฉันก็จะกลับมาตื้อคุณที่เดิม... เพราะหัวใจฉันมันไม่ได้มีสวิตช์เปิดปิดตามคำสั่งคุณค่ะ” เมื่อก้าวพ้นห้องเก็บเอกสาร เมล่อนพบกับ 'คีย์' ที่ยืนพิงกำแพงรออยู่แล้ว ร่างสูงของนักกีฬาหนุ่มดูไม่แปลกใจเลยที่เห็นเธอเดินออกมาจากที่นั่นด้วยแววตาที่แดงก่ำ “ไง... ถูกเจ้าชายน้ำแข็งผลักไสมาล่ะสิ” คีย์ยิ้มหยัน แต่แฝงด้วยความกังวล “จดหมายนั่นน่ะ... ฉันเห็นคนเอาไปแปะไว้ที่บอร์ดกลางโรงเรียนแล้วนะ เมล่อน เธอเตรียมตัวรับมือกับความบ้าคลั่งของพวกช่างเม้าท์ได้เลย” “นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” เมล่อนหรี่ตามอง “ฉันเห็นใครบางคนวิ่งออกมาจากห้องนี้ก่อนเธอจะเข้าไปซะอีก” คีย์ขยับตัวเข้ามาใกล้ “และถ้าเธอฉลาดพอ เธอจะเลิกยุ่งกับหมอนั่นแล้วมาเดินกับฉัน... อย่างน้อยฉันก็ไม่มีข่าวฉาวให้ใครมาคอยจ้องทำลาย” เมล่อนไม่ได้ตอบโต้ แต่ในใจกลับคิดถึงคำพูดของธันวาและความแค้นที่เริ่มสุมทรวง เธอไม่ยอมแพ้หรอก ไม่ว่าจะต้องเจออะไรต่อจากนี้ เธอก้าวเดินผ่านคีย์ไปตรงไปยังบอร์ดประชาสัมพันธ์กลางโรงเรียน ที่ซึ่งนักเรียนจำนวนมากกำลังมุงดูภาพถ่ายเหล่านั้นด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์ที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เมล่อนสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีเพื่อจะดึงภาพเหล่านั้นออก ทว่า... ในวินาทีที่มือของเธอสัมผัสกับกระดาษ เสียงปรบมือดังแว่วมาจากมุมมืดของบันไดทางขึ้นตึก “โชว์ที่น่าประทับใจจริงๆ ค่ะ เมล่อน” เสียงผู้หญิงที่คุ้นเคยทำเอาเมล่อนตัวแข็งทื่อ เธอหันกลับไปพบกับ 'รุ่นพี่ริน' อดีตคนรักเก่าของธันวาที่เพิ่งย้ายกลับมาจากต่างประเทศ เธอยืนถือซองจดหมายสีดำแบบเดียวกับที่วางอยู่ในห้องเก็บเอกสาร รอยยิ้มของรินไม่ได้มีความเป็นมิตรแม้แต่น้อย แต่กลับมีความอำมหิตซ่อนอยู่ “เธอคิดว่าเธอเป็นใครเหรอคะที่จะมาแทนที่ฉันในใจของธันวาได้?” รินก้าวเข้ามาใกล้ เมล่อนจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลไปทั่วทางเดิน “ก่อนจะตื้อคนอื่นให้รัก... ลองหันไปดูเบื้องหลังของเธอให้ดีก่อนไหม ว่าสิ่งที่เธอทำลงไปน่ะ มันกำลังทำให้ธันวาต้องทำลายอนาคตตัวเองเพื่อปกป้องเด็กอย่างเธอ!” รินยื่นโทรศัพท์ให้เมล่อนดู บนหน้าจอไม่ใช่รูปถ่ายที่บอร์ด แต่เป็นวิดีโอคลิปที่ตัดต่ออย่างแนบเนียน... คลิปที่แสดงให้เห็นว่าธันวากำลังรับเงินจากใครบางคนเพื่อแลกกับการแก้คะแนนสอบให้เมล่อน เมล่อนตาเบิกกว้าง หัวใจแทบหยุดเต้น “นี่มัน... เรื่องโกหก!” เมล่อนอุทานออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ “โกหกหรือเปล่าไม่รู้ แต่พรุ่งนี้เช้าคลิปนี้จะถูกส่งถึงมือผู้อำนวยการโรงเรียน” รินกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “เลิกยุ่งกับเขาซะ ถ้าไม่อยากเห็นเขาสิ้นชื่อในฐานะประธานนักเรียนที่เธอหลงรักนักหนา” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินใกล้เข้ามาจากอีกฝั่งของทางเดิน เมล่อนเงยหน้าขึ้นด้วยความหวังว่าจะเป็นธันวา แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นร่างของผู้อำนวยการโรงเรียนที่เดินมาพร้อมกับคณะกรรมการนักเรียนอีกหลายคน รวมถึงธันวาที่ดูเหมือนจะพยายามขัดขวางแต่ก็ช้าไปเสียแล้ว ในจังหวะที่ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอกับริน รินก็แกล้งปล่อยมือจากซองเอกสารในมือจนมันตกลงพื้น กระจายเต็มทางเดิน และทันใดนั้น รินก็แกล้งล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกับร้องไห้เสียงดังเรียกความสนใจจากคนรอบข้าง “ทำไมเธอต้องทำแบบนี้ด้วย! เมล่อน! แค่ฉันเตือนเรื่องการกระทำที่ไม่เหมาะสมของเธอกับธันวา เธอถึงกับต้องทำร้ายร่างกายฉันเลยเหรอ!” เมล่อนยืนอึ้ง มือที่ยังค้างอยู่กลางอากาศดูเหมือนหลักฐานมัดตัวชิ้นดี ธันวาที่เพิ่งมาถึงหยุดกึก ดวงตาของเขาเปลี่ยนจากความโกรธเป็นความว่างเปล่าเมื่อเห็นภาพตรงหน้า... ความว่างเปล่าที่ทำเอาเมล่อนใจสลายกว่าการถูกทำร้ายร่างกายเสียอีก ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตาเดียว... หรือนี่คือบทพิสูจน์ที่ยากที่สุดของความรักที่เธอพยายามตื้อมาตลอด? ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเมล่อนและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เมล่อนโซดาค่ะ