จดหมายรักฉบับที่หนึ่ง

หมึกซึมสีน้ำเงินเข้มหยดลงบนกระดาษปอนด์เนื้อหนา เป็นจุดกลมเล็กๆ ที่ทำลายความสมบูรณ์แบบของหน้ากระดาษจนหมดสิ้น เมล่อนสูดลมหายใจเข้าปอดลึกพยายามระงับอาการมือสั่นที่เล่นงานเธอมาเป็นชั่วโมง การตื้อพี่ธันวาด้วยการส่งสติกเกอร์ไลน์หรือขนมจีบซาลาเปาทุกเช้ามันเป็นเรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก แต่วันนี้... การจรดปลายปากกาเขียนความรู้สึกออกมาเป็นตัวอักษรทีละคำ มันกลับยากเย็นเสียยิ่งกว่าการทำข้อสอบวิชาแคลคูลัสเล่มหนาเตอะ “ถ้าเขียนว่า *‘รักนะคะ’* ตรงๆ มันจะดูง่ายดายเกินไปไหมนะ” เด็กสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางใช้ปลายด้ามปากกาเคาะริมฝีปากอย่างใช้ความคิด โต๊ะอ่านหนังสือในห้องนอนของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยกระดาษที่ถูกขยำทิ้งจนกลายเป็นภูเขาขนาดย่อมๆ แสดงถึงความพยายามที่ล้มเหลวมานับครั้งไม่ถ้วน ปมความกลัวลึกๆ ในใจที่ว่า *'ถ้าเขาอ่านแล้วเกลียดล่ะ'* แวบเข้ามาในหัว แต่นิสัยอึด ถึก ทน ของเมล่อนโซดาคนนี้ไม่มีวันยอมแพ้ง่ายๆ หรอกค่ะ ขนาดคีย์ยังพยายามเข้ามาแทรกกลางระหว่างเธอกับพี่ธันวาได้ตั้งหลายครั้ง เธอจะมาตกม้าตายเพราะแค่จดหมายสารภาพรักกระดาษแผ่นเดียวไม่ได้เด็ดขาด เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนที่วางอยู่ข้างกองกระดาษสั่นครืดคราด หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมชื่อผู้ส่งที่ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ *[คีย์]*: "เลิกเรียนเย็นนี้ ไปกินบิงซูกันไหมเมล่อน เธอFatigueจากการซ้อมเชียร์มาหลายวันแล้วนะ เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง" เมล่อนเหลือบมองข้อความนั้นด้วยหางตา ก่อนจะคว่ำหน้าจอโทรศัพท์มือถือลงทันทีอย่างไร้เยื่อใย รี้ดเดอร์ทุกคนคะ หวังว่าจะยังไม่เผลอใจไปเชียร์หนุ่มนักกีฬาขี้ตื๊ออย่างคีย์จนลืมพี่ธันวาหน้านิ่งของเราไปเสียก่อนนะคะ! เพราะเป้าหมายในหัวใจของเมล่อนมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น และคนคนนั้นก็กำลังจะได้รับจดหมายสารภาพรักด้วยลายมือตัวเองฉบับแรกในชีวิตของเธอด้วย ปฏิิทินในหัวนับถอยหลัง... เวลาพักเที่ยงของวันพรุ่งนี้คือเดดไลน์ จดหมายฉบับนี้ไม่ใช่แค่จดหมายรักธรรมดา แต่มันคือ "จดหมายรักฉบับที่หนึ่ง" ที่ผ่านการคัดกรองคำพูดและความรู้สึกมาอย่างดีเยี่ยม เมล่อนตั้งใจจะสอดมันไว้ใต้ลิ้นชักโต๊ะประจำตำแหน่งประธานนักเรียนของธันวาในช่วงที่เขาออกไปประชุมสภา เพื่อให้เขาเป็นคนแรกที่ได้เปิดอ่านมันท่ามกลางความเงียบสงบในห้องนั้น คิดได้ดังนั้น มือเรียวก็เริ่มจรดปลายปากกาลงไปใหม่อีกครั้ง คราวนี้แววตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน *‘ถึง ประธานนักเรียนที่ชอบทำหน้าดุใส่เมล่อนตลอดเวลา...’* ประโยคแรกถูกเขียนขึ้นด้วยลายมือบรรจง แม้จะไม่สวยงามราวกับตัวพิมพ์ แต่ทุกๆ ตัวอักษรล้วนกลั่นกรองออกมาจากห้องหัวใจที่เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ เมล่อนบรรยายความรู้สึกนึกคิด ความอึดอัดเวลาที่เขาทำเป็นเมินเฉย และรอยยิ้มบางๆ ที่เขาเผลอแสดงออกมาในมุมลับตาคน เธอเล่าเรื่องราวการตื้อของตัวเองด้วยน้ำเสียงทะเล้นปนจริงใจตามแบบฉบับของเธอ เพื่อหวังว่าคนอ่านจะแอบอมยิ้มตามเมื่อได้เห็นข้อความเหล่านี้ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ จนกระทั่งแสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะส่องสว่างแข่งกับความมืดมิดนอกหน้าต่าง กระดาษแผ่นสุดท้ายถูกเขียนจนเต็มหน้ากระดาษ เมล่อนพับมันอย่างประณีตบรรจง บรรจุลงในซองจดหมายสีชมพูอ่อนที่ติดสแตมป์รูปหัวดวงเล็กๆ ก่อนจะกดทับด้วยหนังสือเรียนเล่มหนาเพื่อให้รอยพับอยู่ทรงสวยงามที่สุด เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในโรงเรียนเต็มไปด้วยความเร่งรีบ เมล่อนเดินถือซองจดหมายซ่อนไว้แนบอก หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน ขณะที่เธอกำลังก้าวเท้าไปตามทางเดินตึกอำนวยการเพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องสภาวะนักเรียน จังหวะชีวิตก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาขวางทางไว้เสียก่อน ธันวายืนกอดอกพิงผนังตึกด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตานิ่งสนิทคู่นั้นมองตรงมาที่เธอราวกับกำลังอ่านทะลุปรุโปร่งไปถึงกระดาษสีชมพูในกระเป๋าเสื้อของเธอ รังสีความกดดันรอบตัวเขาแผ่ซ่านออกมาจนคนเดินผ่านไปมาต้องรีบสาวเท้าหนี "เดินเหม่ออะไรอยู่ ตั้งแต่เช้าแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับทรงพลังจนทำให้เมล่อนสะดุ้งสุดตัว "ป...เปล่าค่ะ! เมไม่ได้เหม่อสักหน่อย เมแค่กำลังจะไป... ไปส่งเอกสารให้คุณครูต่างหากล่ะคะ" เมล่อนรีบปฏิเสธเสียงสูง กลบเกลื่อนพิรุธสุดฤทธิ์ด้วยการส่งยิ้มกว้างจนแก้มปริ แต่เหงื่อกาฬกลับเริ่มซึมตามไรผม ธันวาหรี่ตามองเธออย่างจับผิด เขาย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนเมล่อนต้องถอยหลังกู๊ดแบ็คจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังตึกเย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ สะอาดๆ แบบฉบับของประธานนักเรียนลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง "เอกสารอะไร ถึงได้ซ่อนไว้ข้างในเสื้อจนซองมันนูนออกมาขนาดนั้น" ธันวาเอ่ยเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มเข้ามาใกล้จนห่างกันแค่คืบ สายตาคมกริบกวาดมองไปที่ตำแหน่งกระเป๋าเสื้อของเธอที่มีมุมซองจดหมายสีชมพูโผล่ออกมาให้เห็นจะๆ เมล่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบเอามือตะמתกกระเป๋าเสื้อไว้แน่น แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้แก้ตัวใดๆ มือเรียวยาวของธันวาตวัดคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า แล้วใช้อีกมือหนึ่งสอดเข้าไปหยิบซองจดหมายสีชมพูอ่อนออกจากกระเป๋าเสื้อของเธอต่อหน้าต่อตา! "เฮ้ย! พี่ธันวาคะ! นั่นมัน... คืนมานะ!" เมล่อนหน้าแดงแจ๋ ร้องโวยวายเสียงหลงพยายามจะแย่งซองจดหมายคืน แต่ธันวากลับชูมันขึ้นสูงเหนือหัว ด้วยความที่ส่วนต่างของส่วนสูงทำให้เธอกลายเป็นเด็กน้อยที่เอื้อมไม่ถึงเขาไปเสียสนิท ธันวาไม่สนใจเสียงโวยวาย ดวงตาคมจ้องมองหน้าซองจดหมายที่มีลายมือยึกยือของเธอเขียนกำกับไว้ด้วยคำว่า *'แด่... คนหน้านิ่งที่หนึ่งในใจ'* มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเล็กน้อยเกือบจะเป็นรอยยิ้ม ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วฉีกซองจดหมายฉบับนั้นออกช้าๆ เมล่อนหยุดชะงัก กั้นหายใจทันทีด้วยความตื่นตระหนก สมองขาวโพลนราวกับสัญญาณโทรทัศน์ถูกตัดขาดเมื่อดวงตาสีเข้มของประธานนักเรียนก้มลงอ่านข้อความภายในจดหมายรักฉบับแรกของเธอทีละบรรทัด... ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดเต้น ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและคอยส่งกำลังใจให้เมล่อนโซดาคนนี้เสมอนะคะ!