คำสัญญาในความมืด

เสียง ‘กริ๊ก’ ของกลอนประตูที่ถูกสับจากด้านนอก ดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบงันราวกับเสียงระฆังพิพากษา เมล่อนสะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เผลอขยับถอยหลังไปก้าวหนึ่ง จนแผ่นหลังชนเข้ากับอะไรบางอย่างที่แข็งแกร่งและอบอุ่นอย่างประหลาด ไม่ใช่กำแพง... และไม่ใช่ชั้นหนังสือของห้องสภานักเรียนแน่ๆ "ระวังหน่อยค่ะ ยัยตัวแสบ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ชิดริมหูนั้นเจือความระอาเล็กน้อย แต่มันกลับทำให้หัวใจของเมล่อนเต้นรัวยิ่งกว่าตอนที่ได้ยินเสียงล็อกประตูเสียอีก ธันวาไม่ได้ถอยหนี เขากลับยืนนิ่งเป็นหลัก ในความมืดสนิทที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงแสงไฟนีออนรางๆ จากตึกฝั่งตรงข้ามที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่เข้ามาเป็นริ้วบางๆ ทาบทับลงบนใบหน้าด้านข้างของประธานนักเรียนหน้านิ่งคนนี้ สันจคมเข้ม ไล่ลงมาถึงริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยบ่งบอกว่าเขากกำลังใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินวนเวียนอยู่หน้าประตูห้องทำงานยังคงดังเป็นจังหวะ ครืด... เสียงวัตถุบางอย่างถูกเสียบเข้ากับช่องรูกุญแจด้านนอก ตามด้วยแรงบิดพยายามเปิดประตูเข้ามา แต่โชคดีที่ธันวาเป็นคนรอบคอบเสมอ เขาล็อกมันซ้ำสองชั้นตั้งแต่ก่อนที่ไฟจะดับลง "ใครกันนะ เล่นพิเรนทร์อะไรเนี่ย" เมล่อนกระซิบเสียงเบาหวิว แทบจะกลืนหายไปกับลมหายใจ พยายามเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของคนตัวสูงกว่าไว้โดยอัตโนมัติเพื่อหาที่พึ่งพิง "ถอยไปอยู่หลังฉันค่ะ" ธันวาออกคำสั่งเสียงเรียบ แต่มือหนากลับเอื้อมมาคว้าข้อมือของเธอไว้ แล้วดึงให้หลบมาอยู่ด้านหลังของเขาอย่างปกป้อง สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาทำเอาเมล่อนลืมความกลัวไปชั่วขณะ ภายใต้ความมืดมิดที่มองไม่เห็นอะไรชัดเจนประสาทสัมผัสอื่นๆ กลับทำงานดีขึ้นเป็นร้อยเท่า กลิ่นกายสะอาดๆ ประจำตัวของธันวา—กลิ่นมินต์จางๆ ผสมกับกระดาษหนังสือเรียน—ลอยวนอยู่รอบตัว จนเธอเผลอกลั้นหายใจ *กึก... กึก...* เสียงพยายามงัดแงะที่ลูกบิดประตูดังขึ้นอีกระลอก ตามด้วยเสียงกระซิบกระซาบต่ำๆ ของใครบางคนจากด้านนอกที่ลอดรอยต่อบานประตูเข้ามา แม้จะฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ก็น่าขนลุกพอที่จะทำให้บรรยากาศในห้องสภานักเรียนเย็นเยียบลงถนัดตา เมล่อนเม้มปากแน่น ความรู้สึกอึดอัดเริ่มตีตื้นขึ้นมาในอก ไม่ใช่เพราะความกลัวความมืด แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างเธอกับธันวาในตอนนี้มันใกล้จนเกินไป หน้าอกของเธอแนบอยู่กับแผ่นหลังกว้างของเขาผ่านเนื้อผ้าชุดนักเรียน ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาทำให้แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งๆ ที่สถานการณ์ข้างนอกกำลังระทึกขวัญแท้ๆ "กลัวเหรอคะ?" เสียงทุ้มกระซิบถามแผ่วเบา ธันวาเอี้ยวตัวกลับมามองเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบทอประกายวับวาวในความมืด แม้จะมองเห็นไม่ชัดเจน แต่เธอก็รู้ว่าเขากำลังมองมาด้วยสายตาแบบไหน "เปล่าสักหน่อยค่ะ! เมล่อนไม่ใช่คนขี้ขลาดซะหน่อย แค่... แค่สงสัยว่าใครมาแกล้งเราต่างหาก" เธอรีบเถียงเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงของตัวเองอย่างแนบเนียนที่สุด ธันวาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความหวาดกลัว มีเพียงความเยือกเย็นและดุดันที่ถูกซ่อนไว้ "คนที่กลัวจนต้องมาเกาะชายเสื้อฉันแน่นขนาดนี้ บอกว่าไม่ได้กลัวสินะคะ" เมล่อนเพิ่งรู้ตัวว่ามือของเธอยังคงขยำชายเสื้อเชิ้ตของเขาจนยับยู่ยี่ เธอรีบปล่อยมือออกทันทีราวกับโดนของร้อน ใบหน้าร้อนผ่าวลามเลียไปถึงใบหู ดีนะที่ห้องนี้มืดสนิท ไม่อย่างนั้นเธอคงเอาหน้าไปซุกกับพื้นหนีความอายแน่ๆ แต่ก่อนที่เมล่อนจะได้หาคำพูดไหนมาแก้ตัว แรงเขย่าที่ลูกบิดประตูก็เงียบหายไป... เสียงฝีเท้าคู่เดิมค่อยๆ เดินห่างออกไปทีละน้อย จากเสียงหนักแน่นมั่นคง จนกลายเป็นเสียงที่เบาลง และเงียบหายไปในความเวิ้งว้างของโถงทางเดินชั้นบน ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคนที่ดังสลับกันไปมาในความมืด เมล่อนผ่อนลมหายใจยาวเหยียดออกมาด้วยความโล่งอก เธอทรุดตัวลงนั่งพิงกับขอบโต๊ะทำงานใกล้ตัวอย่างหมดแรง "ไปแล้วเหรอคะ..." เธอพึมพำ "อืม" ธันวารับคำสั้นๆ เขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตายังคงจ้องมองไปที่ประตูบานนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองร่างบางที่นั่งยองๆ อยู่กับพื้นห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด มันเป็นความเงียบที่มีเสียงหัวใจเต้นโครมครามเป็นแบ็คกราวด์ เมล่อนแหงนหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่ยืนบังแสงสว่างริบหรี่จากภายนอก ท21000ท่ามกลางเงาร่างที่ทาบทับลงมา ธันวากลับค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งคุกเข่าข้างหนึ่งลงตรงหน้าเธอ ระดับสายตาของเราเสมอกันในความมืด "ธันวา..." เมล่อนครางเรียกชื่อเขาเบาๆ หัวใจกระตุกวูบ มือหนาเอื้อมออกมาช้าๆ ปลาย นิ้วอุ่นแตะเบาๆ ที่เส้นผมลอนยาวของเธอที่หลุดลุ่ยไม่เป็นทรง เขากลัดปอยผมนั้นทัดหูให้อย่างเบามือ เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนจนเธอแทบหยุดหายใจ ธันวาไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน... ไม่เคยเลยสักครั้ง "ดื้อจริง" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติหลายส่วน "บอกให้กลับบ้านตั้งแต่เลิกเรียนก็ไม่ยอมฟัง ดึงดันจะอยู่ช่วยงานเอกสารสภานักเรียนจนมืดค่ำ ผลลัพธ์คือติดอยู่ในห้องมืดๆ แบบนี้... สมน้ำหน้าดีไหมคะ?" "โห ธันวาใจร้ายจังค่ะ!" เมล่อนทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นชัดเจน แต่เธอก็ยังแสดงอาการงอนใส่ตามสไตล์ "เมล่อนหวังดีอยากช่วยงานประธานนักเรียนสุดหล่อต่างหากเล่า ใครจะไปรู้ล่ะคะว่าจะมีคนโรคจิตมาล็อกห้องขังเราไว้แบบนี้" "แล้วคิดเหรอคะว่าฉันจะปล่อยให้เธอเป็นอะไรไป" ประโยคเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำเอาเมล่อนชะงัก เธอนิ่งอึ้ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย พยายามเพ่งมองใบหน้าของคนที่พูดประโยคชวนใจสั่นเมื่อครู่ ธันวายื่นมือมาข้างหน้า ฝ่ามือหนาแบออกตรงหน้าเธอ "ลุกขึ้นค่ะ นั่งตรงนั้นเดี๋ยวไม่สบาย" เมล่อนก้มมองมือนั้นครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือเรียวเล็กของมาทาบลงบนฝ่ามืออุ่นจัดของเขา ธันวากระชับมือแน่นแล้วออกแรงดึงเบาๆ ร่างบางก็ลุกขึ้นยืนได้อย่างง่ายดาย แต่เพราะแรงดึงที่พอดีเกินไป ทำให้ร่างของเมล่อนเซถลาเข้าไปชนกับอกแบนกว้างของเขาอีกรอบอย่างจัง ครั้งนี้ ธันวาไม่ได้ปล่อยให้เธอดถอยหนี วงแขนแข็งแรงยกขึ้นโอบรอบเอวบางไว้หลวมๆ เพื่อพยุงไม่ให้เธอล้ม กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเขาโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง เมล่อนซบหน้าลงกับอกของเขาโดยไม่รู้ตัว เสียงหัวใจของธันวาเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง... มันเต้นเร็วกว่าปกติเสียด้วยซ้ำ "ธันวา..." "เมล่อน..." เขากระซิบเรียกชื่อเธอเบาๆ ริมฝีปากหยักได้รูปอยู่ใกล้ใบหูของเธอจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ไหนๆ ก็ติดอยู่ในนี้แล้ว... และข้างนอกก็น่ารำคาญเกินกว่าจะออกไปตอนนี้" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาคมกะพริบมองความมืดเบื้องหน้า "เธอเคยบอกไม่ใช่เหรอคะ ว่าอยากไปดูดาวที่ดาดฟ้าโรงเรียน?" เมล่อนเงยหน้าขึ้นทันที ความประหลาดใจฉายชัดเจนผ่านดวงตา "คะ? แต่... แต่ตอนนี้ไฟดับ แล้วดาดฟ้าก็..." "ตามฉันมาค่ะ" เขายังคงไม่ปล่อยมือที่จับกันไว้ ธันวาพาเธอเดินลัดเลาะไปตามมุมห้องที่คุ้นเคยด้วยความมั่นใจ แม้ในความมืดมิดเขากลับจดจำทุกตารางเมตรของห้องสภานักเรียนได้ขึ้นใจ เขาพาเธอเดินไปยังประตูลับอีกด้านหนึ่ง—ประตูบานเล็กที่เชื่อมต่อกับบันไดวนเก่าแก่วัยแก่คลาสสิก ซึ่งทอดตัวยาวขึ้นไปสู่ดาดฟ้าตึกใหญ่ของโรงเรียน ประตูบานนั้นไม่ได้ถูกล็อก ธันวาผลักมันเปิดออกอย่างง่ายดาย สายลมยามค่ำคืนพัดปะทะเข้ากับใบหน้าทันที กลิ่นอายของความชื้นและฝนจางๆ ลอยมาตามลม ท้องฟ้ายามราตรีเบื้องบนไม่ได้มืดสนิทอย่างที่คิด แม้จะไม่มีแสงไฟจากตัวตึก แต่หมู่ดาวนับร้อยดวงกลับกำลังส่องแสงระยิบระยับแข่งกันบนผืนฟ้าสีครามเข้ม ราวกับผืนผ้ากำมะหยี่สีดำที่ถูกปักประดับด้วยเพชรเม็ดงาม เมล่อนอ้าปากค้างด้วยความตื่นตาตื่นใจ เธอลืมเรื่องราวระทึกขวัญเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น ก้าวเท้าเดินออกไปยังกลางลานดาดฟ้ากว้างขวาง ปล่อยให้สายลมเย็นเยียบพัดผ่านเรือนผมลอนยาวของเธอ "สวยจัง..." เธออุทานออกมาด้วยความประทับใจ หันกลับมามองคนตัวสูงที่เดินตามออกมาติดๆ "ธันวา รู้ได้ยังไงคะว่าวันนี้ดาวจะสวยขนาดนี้?" ธันวายืนกอดอกพิงกำแพงปูนเปลือยของดาดฟ้า ดวงตาคมกอดมองใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของเธอด้วยแววตาที่อ่อนโยนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด—แววตาที่เขาไม่เคยแสดงให้ใครเห็นนอกจากเธอคนเดียว "ฉันไม่ได้สนใจดาวหรอกค่ะ" เขาตอบเสียงเรียบ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มมุมปากที่แสนจะหายาก เมล่อนขมวดคิ้วมุ่น เอียงคอสงสัย "อ้าว ถ้าไม่ได้สนใจดาว แล้วพาเมล่อนขึ้นมาทำไมล่ะคะเนี่ย?" ธันวาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว ทีละก้าว จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว เขายื่นมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปลิวมาปรกแก้มใสของเธออย่างเบามือ ปลายนิ้วอุ่นลากผ่านผิวแก้มเนียนแผ่วเบา จนเมล่อนต้องกลั้นหายใจอีกรอบ "ก็เธอเคยบอกว่าอยากดูดาวกับฉันไม่ใช่เหรอคะ..." ธันวาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งบางอย่างที่ทำเอาเมล่อนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "แล้วอีกอย่าง..." เขเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาคมกริบมองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะค้นหาคำตอบบางอย่าง "...การได้มองดาวที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนี้ มันคุ้มค่ากว่าดาวบนฟ้าตั้งเยอะค่ะ" *ตูม!* เหมือนมีพลุไฟนับร้อยดอกถูกจุดขึ้นในอกของเมล่อน ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจนคิดว่ามันคงแดงแจ๋ยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก ธันวากล่ายคำหวาน... ประธานนักเรียนหน้านิ่งจอมหยยิ่งคนนี้เนี่ยนะ กล้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย! เธอกัดริมฝีปากล่างด้วยความเขินอาย หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก มือเล็กยกขึ้นทาบอกตัวเองเพื่อพยายามระงับความตื่นเต้นนี้ไว้ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเลยสักนิด ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเธอ เขากำลังจะเอאมือออกจากการสัมผัสแก้มเนียนนั้น ทว่า... *แกร๊ก...* เสียงฝีเท้าฝีเท้าหนึ่งดังขึ้นแผ่วเบาจากทางบันไดหนีไฟด้านหลังดาดฟ้า—เสียงรองเท้าหนังที่ย่ำกระทบพื้นปูนอย่างจงใจให้ได้ยิน ตามด้วยเสียงทุ้มคุ้นหูที่ตะโกนแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ "เฮ้ย! สองคนนั้นไปทำอะไรกันอยู่บนนั้นวะ ไฟดับทั้งตึกแต่ทำไมแอบขึ้นมาสวีตกันสองต่อสองล่ะเนี่ย!" ร่างสูงโปรดของ ‘คีย์’ หนุ่มฮอตนักกีฬาตัวฉกาจก้าวพ้นขอบประตูบันไดขึ้นมา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา เขายกมือขึ้นกอดอกมองภาพคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกันบนดาดฟ้าด้วยแววตากรุ้มกริบ ธันวาชักสีหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหือรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา บรรยากาศโรแมนติกเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยสายตาดุร้ายของประธานนักเรียนหน้านิ่งที่พร้อมจะกินหัวคนได้ทุกเมื่อ เมล่อนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปมองคีย์สลับกับธันวาที่ตอนนี้สันกรามของเขานูนเด่นขึ้นมาด้วยความโกรธที่ถูกขัดจังหวะ และก่อนที่ธันวาจะทันได้เดินเข้าไปสั่งสอนตัวกวนประสาทคนนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของคีย์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ... คีย์หยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาสนุกสนานเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความจริงจังขึ้นมาทันที เขากดรับสาย กรอกเสียงลงไปสั้นๆ ประโยคเดียว แต่กลับทำให้ธันวาและเมล่อนต้องหน้าซีดเผือดพร้อมกัน *"ว่าไงนะ... ใครเป็นคนปล่อยข่าวเรื่องบัญชีลับของสภานักเรียนนะ?!"* (โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ) --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความป่วนและคอยลุ้นไปกับความซึนของท่านประธานนะคะ!