แอบมองคนหน้านิ่ง

"เดินให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมล่อน... ถ้าหายใจแรงกว่านี้ ธันวาคงได้ยินเสียงหัวใจเธอเต้นจนทะลุออกมานอกอกแน่ ๆ" ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะแนบหลังติดกับชั้นวางหนังสือประวัติศาสตร์โลกที่สูงตระหง่าน แววตาของฉันจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างของคนที่นั่งอยู่โต๊ะมุมอับสุดของห้องสมุด ธันวา... ประธานนักเรียนผู้แสนเย็นชาคนนั้นนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นหิน มือเรียวยาวของเขาพลิกหน้ากระดาษหนังสือเล่มหนาอย่างเชื่องช้า แต่ที่ทำให้ฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะไม่ใช่ความหล่อเหลาที่ดูไร้ที่ติของเขา แต่มันคือซองจดหมายสีขาวนวลที่วางอยู่ข้าง ๆ นั่นต่างหาก จดหมายฉบับเดียวกับที่ทำให้คนนิ่งสนิทอย่างเขาถึงกับหน้าถอดสีเมื่อตอนกลางวัน ฉันขยับตัวไปข้างหน้าอีกนิด พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับกองหนังสือที่หนักอึ้งราวกับจะถล่มลงมาทับหัวได้ทุกเมื่อ กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นฝุ่นจาง ๆ อบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่รบกวนฉันเท่ากับความอยากรู้อยากเห็นที่กำลังตีรวนอยู่ในอก "ไหนบอกว่าชอบความสงบไงคะธันวา ทำไมวันนี้ถึงดูเหมือนคนกำลังแบกโลกทั้งใบไว้เลยล่ะ" ฉันคิดในใจพลางหยิบหนังสือเล่มหนึ่งมาบังหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง แอบมองเขาผ่านช่องว่างระหว่างสันหนังสือ จู่ ๆ ธันวาก็หยุดชะงัก เขาไม่ได้พลิกหน้ากระดาษต่อ แต่มือที่ถือปากกาหมึกซึมกลับบีบแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน เขาค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปบนรอยผนึกสีครั่งอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจฉีกมันออกช้า ๆ จังหวะที่หัวใจฉันกระตุกวูบ คือตอนที่เขากางกระดาษแผ่นนั้นออกมาอ่าน สายตาของธันวาเปลี่ยนไปทันที จากที่เคยเรียบเฉยเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อม ตอนนี้แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความสับสนวูบไหว และมีความหม่นหมองบางอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของรองเท้ากีฬาที่คุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบสงัดของห้องสมุด ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็น 'คีย์' เดินตรงไปยังโต๊ะของธันวาด้วยท่าทางสบาย ๆ เหมือนเจ้าถิ่น "มานั่งทำหน้าเครียดอะไรแถวนี้วะ ประธาน?" คีย์ทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามธันวาโดยไม่ได้รับเชิญ ธันวาสะดุ้งเล็กน้อย เขาพับจดหมายเก็บเข้าซองอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วระดับแสง แต่ท่าทางที่ลนลานนั่นไม่ได้รอดพ้นสายตาของคีย์ไปได้ "ธุระของฉัน... ไม่จำเป็นต้องรายงานนาย" เสียงของธันวาทุ้มต่ำและเย็นเฉียบตามแบบฉบับ แต่ถ้าฟังดี ๆ ฉันจะจับสังเกตได้ว่าน้ำเสียงนั้นมันสั่นเล็กน้อย "ดูเหมือนจะมีคนแอบตามนายมาด้วยนะ" คีย์หัวเราะหึ ๆ พลางเหลือบมองมาทางชั้นหนังสือที่ฉันซ่อนตัวอยู่ แววตาของเขาดูสนุกสนานจนน่าหมั่นไส้ "หรือว่านายกำลังรอให้ใครบางคนมาเห็นจดหมายฉบับนั้นกันแน่?" ธันวาวางปากกาลงแรง ๆ จนเกิดเสียงดัง *ปัง* เขาเงยหน้าขึ้นมองคีย์ด้วยสายตาคมกริบราวกับมีดโกน "ถ้าไม่มีอะไรจะพูด ก็ไสหัวไปซะ คีย์" ฉันแทบหยุดหายใจ ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความรู้สึกเหมือนโดนจับได้ว่าแอบตามมามันน่าอาย แต่ความอยากรู้ว่า 'ใคร' ส่งจดหมายนั่นมาหาเขามันมีมากกว่า ฉันขยับตัวพยายามจะเอียงหูฟังให้ชัดขึ้น แต่ทว่า... พลาด! ศอกของฉันดันไปกระแทกกับกองหนังสือที่วางพิงไว้บนชั้นจนมันร่วงลงมาเสียงดังสนั่นหวั่นไหว *โครม!* ความเงียบมรณะเข้าปกคลุมห้องสมุดทันที ฉันปิดปากตัวเองแน่น หลับตาปี๋พยายามภาวนาให้ตัวเองล่องหนได้ในวินาทีนี้ "เมล่อน?" เสียงเรียกชื่อฉันดังขึ้น แผ่วเบาแต่ก้องกังวานอยู่ในความรู้สึก ธันวายืนอยู่ตรงหน้าฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้! เขาไม่ได้ดูโกรธ แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะอ่านความคิดทั้งหมดที่ฉันซ่อนไว้ "แอบฟังงั้นเหรอ?" เขาถามย้ำ น้ำเสียงนั้นราบเรียบจนเดาอารมณ์ไม่ได้ แต่แววตาที่เขามองมามันกลับทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนให้จนมุม ฉันรีบยืดตัวขึ้น ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ใจจะเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก "ไม่ได้แอบฟังนะคะ แค่... แค่บังเอิญเดินผ่านมาหาหนังสืออ่าน แล้วหนังสือมันก็... มันตกลงมาเองค่ะ!" ธันวาเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาโน้มตัวลงมาหาฉันจนฉันต้องถอยหลังไปชนชั้นหนังสือแผ่นหลังติดหนึบ ธันวาใช้มือข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้เหนือหัวฉัน เป็นการกักขังฉันไว้ในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาที่รดอยู่แถวข้างแก้มทำให้ฉันสติกระเจิงไปหมด "งั้นเหรอ?" เขาพูดพลางขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ที่สะอาดและหอมเย็นเหมือนอากาศหลังฝนตก "แต่ฉันจำได้ว่ามุมนี้เป็นโซนหนังสือหายาก ซึ่งเธอ... ไม่น่าจะสนใจมันเลยนะ เมล่อน" ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก กำลังจะอ้าปากเถียง แต่สายตาเหลือบไปเห็นมืออีกข้างของเขาที่ถือซองจดหมายฉบับนั้นไว้แน่น เขาไม่ได้เก็บมันลงกระเป๋า... เขาถือมันไว้ในมือที่อยู่ข้างลำตัว จังหวะนั้นเอง คีย์ที่นั่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาสมทบ "ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าให้แล้วสิ แต่ก่อนจะคุยกันต่อ... ฉันว่าเธอควรดูนี่หน่อยนะเมล่อน จดหมายที่ประธานหน้านิ่งคนนี้พยายามซ่อนน่ะ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องของเขาคนเดียวก็ได้" คีย์พูดจบก็คว้าซองจดหมายจากมือธันวาไปอย่างรวดเร็ว ธันวาหน้าเปลี่ยนสีทันที เขาพยายามจะแย่งคืนแต่คีย์ชูมันขึ้นสูงพร้อมกับยิ้มเหยียด "อยากรู้ไหมว่าใครเป็นคนเขียน?" คีย์หันมามองฉัน แววตาสีเข้มของเขาฉายประกายท้าทาย "ชื่อที่ลงท้ายจดหมายฉบับนี้... มันเป็นชื่อที่เธอรู้จักดีเลยล่ะ" หัวใจของฉันกระตุกวูบอีกครั้ง ธันวากำหมัดแน่น ตัวเขาสั่นเทาด้วยความโกรธหรือความกังวลกันแน่ ฉันไม่รู้ แต่สิ่งที่คีย์พูดกำลังจะทำให้โลกของฉันพังทลายลงในไม่กี่วินาทีต่อจากนี้ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเมล่อนคนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!