เมื่อความเย็นชาเป็นเกราะกำบัง

"ถ้าคิดจะใช้ตำแหน่งประธานนักเรียนมาข่มขวัญคนอื่น พี่ว่าเธอควรหาเหตุผลที่ดีกว่าการเดินตามผู้ชายต้อยๆ นะคะ เมล่อน" เสียงหวานทว่าเฉียบคมของ 'พี่แพรวา' กรีดผ่านความเงียบงันในโถงทางเดินชั้นสอง แรงกดดันจากสายตาของคนรอบข้างที่เริ่มมุงดูไม่ได้ทำให้เมล่อนหวั่นไหวเท่ากับสายตาคู่คมของธันวาที่ยืนนิ่งสนิทอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่นั้นดูราวกับหลุมดำที่พร้อมจะสูบทุกสรรพสิ่งเข้าไป และวินาทีนี้ ดูเหมือนเมล่อนจะเป็นเป้าหมายหลัก "เมล่อนไม่ได้ข่มขวัญใครค่ะพี่แพรวา เมล่อนแค่... กำลังทำภารกิจที่สำคัญมาก" เมล่อนฉีกยิ้มกว้าง ทั้งที่หัวใจในอกเต้นรัวเหมือนกลองชุด เธอหันไปสบตาคนหน้านิ่งที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ "จริงไหมคะธันวา? เรื่องที่บอกว่าจะให้เมล่อนไปช่วยคัดแยกเอกสารเข้าแฟ้มงานวันนี้ไงคะ" ธันวาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เป็นความเย็นชาที่ดูเหมือนจะไร้ความรู้สึก แต่มือที่กำสายกระเป๋าเป้แน่นจนขึ้นข้อบ่งบอกได้ดีว่าเขากำลัง 'รำคาญ' หรือไม่ก็... กำลังพยายามซ่อนความหงุดหงิดบางอย่างเอาไว้ "ฉันยังไม่ได้ตกลง" น้ำเสียงเรียบนิ่งของธันวาดังขึ้น "และฉันก็ไม่คิดว่างานของสภานักเรียนจะเป็นที่ว่างสำหรับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง" "คนไม่เกี่ยวข้องงั้นเหรอคะ?" เมล่อนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางก้าวเข้าไปหาเขาหนึ่งก้าว "ในเมื่อตำแหน่งเลขานุการชมรมที่ว่างอยู่เมล่อนก็สมัครไปแล้ว หรือว่าที่ธันวาไม่อยากให้เมล่อนช่วย เพราะกลัวว่าถ้าเมล่อนอยู่ใกล้เกินไป... ธันวาจะเสียสมาธิคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ พี่แพรวาแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความเวทนา ก่อนจะเดินผ่านหน้าเมล่อนไปกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ได้ยินกันสองคน "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยนะเด็กน้อย คนอย่างธันวาเขามีกำแพงที่สูงกว่าที่เธอจะปีนข้ามไหว ถอยออกมาซะก่อนที่จะไม่ได้แม้แต่จะมองหน้าเขานะคะ" รุ่นพี่สาวเดินจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และความกดดันที่ยังอบอวล เมล่อนสูดลมหายใจลึก ก่อนจะหันกลับมาประจันหน้ากับคนที่ยังยืนเป็นรูปปั้นหน้านิ่งอยู่ตรงนั้น ธันวากำลังมองเธอ... ไม่ใช่สายตาเบื่อหน่ายเหมือนเดิม แต่มันมีความวูบไหวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "กลับไปซะ เมล่อน" ธันวาเอ่ยคำขาด เขาก้าวเดินเข้ามาหาเธอจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ ความสูงที่มากกว่าทำให้เมล่อนต้องแหงนหน้ามอง "ฉันมีงานที่ต้องทำ และฉันไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวายเวลาทำงาน" "ถ้าไม่ชอบให้วุ่นวาย งั้นเมล่อนจะอยู่นิ่งๆ ค่ะ" เธอไม่ถอยหนี แต่กลับขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนได้กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเขา "เมล่อนจะเงียบกริบเหมือนอากาศธาตุเลย ธันวาแค่ทำหน้าที่ของธันวาไป ส่วนเมล่อน... เมล่อนขอแค่ได้นั่งมองธันวาทำงานก็พอค่ะ" ธันวากระตุกมุมปากเป็นรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและ... ความรู้สึกบางอย่างที่เขากำลังพยายามสะกดไว้ "เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาต่อรองกับฉัน?" "เมล่อนเป็นคนที่จะทำให้ธันวาเลิกทำหน้าเป็นยักษ์เฝ้าห้องสภานักเรียนไงคะ" คำพูดของเธอดูเหมือนจะเป็นเพียงเรื่องตลกสำหรับใครหลายคน แต่ในวินาทีที่ธันวากำลังจะเอ่ยปากไล่ให้เธอไปให้พ้น ร่างสูงโปร่งของ 'คีย์' กัปตันทีมบาสเกตบอลที่ใครๆ ต่างก็รู้จักในฐานะคู่ปรับคนสำคัญของประธานนักเรียนก็ก้าวเข้ามาหยุดตรงกลางระหว่างพวกเขา คีย์วางมือลงบนกลุ่มผมของเมล่อนอย่างถือวิสาสะก่อนจะหันไปยิ้มให้ธันวาด้วยท่าทีสบายๆ "เฮ้ย ธันวา นายใจร้ายกับสาวน้อยคนนี้เกินไปหรือเปล่า? ถ้าไม่อยากได้เลขาฯ คนนี้ เดี๋ยวฉันจะพาไปเลี้ยงไอศกรีมเองนะเมล่อน สนใจไหม?" ธันวาเปลี่ยนสีหน้าทันที แววตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวที่น่ากลัวขึ้นมาในฉับพลัน เขาก้าวเข้ามากระชากแขนเมล่อนเบาๆ แต่หนักแน่น ดึงร่างบางให้หลบหลังเขาทันที "เธอไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น" ธันวากล่าวเสียงเข้มก่อนจะหันไปสบตาคีย์ด้วยสายตาคมกริบ "และนี่ก็ไม่ใช่เรื่องของคนนอก... ฝากเตือนไว้ด้วยนะคีย์ ว่ากฎของสภานักเรียนห้ามคนที่ไม่ได้รับเชิญเข้ามายุ่งเรื่องงาน" เมล่อนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก เธอสัมผัสได้ถึงแรงบีบที่แขนของเขาที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อย เหมือนเขากำลังพยายามปกป้อง... หรือกำลังแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของกันแน่? แต่แล้วธันวาก็ชะงักไปเมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่โผล่ออกมาจากกระเป๋าเป้ของเมล่อน มันคือจดหมายสีชมพูฉบับหนึ่งที่มีลายเซ็นประหลาดๆ เขียนทิ้งไว้ เขาปล่อยแขนเธอทันทีพลางถอยหลังกรูดด้วยท่าทีที่เปลี่ยนจาก 'หึง' เป็น 'ตกใจ' อย่างเห็นได้ชัด "เมล่อน... นั่นมันจดหมายของใคร?" ธันวาถามเสียงสั่นเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาหนีไปทางอื่นด้วยท่าทางที่ดูเลิ่กลั่กอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน "จดหมายเหรอคะ? อ๋อ... อันนี้เหรอ" เมล่อนหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยความงุนงง เพราะเธอเองก็จำไม่ได้ว่ามันไปอยู่ในกระเป๋าตั้งแต่เมื่อไหร่ "เมล่อนไม่รู้เหมือนกันค่ะ สงสัยจะมีใครแอบใส่ไว้ตอนที่เมล่อนไปเข้าห้องน้ำเมื่อกี้..." ธันวารีบคว้าจดหมายนั้นไปจากมือเธอทันที ก่อนจะรีบยัดมันลงในกระเป๋ากางเกงตัวเองอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาตอนนี้ไม่เหลือคราบประธานหน้านิ่งคนเดิมอีกต่อไป เขามองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวว่าใครจะเห็นสิ่งที่อยู่ในมือเขา "วันนี้เลิกงานแล้ว... กลับบ้านไปซะ! พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่!" เขากล่าวทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมา ก่อนจะหมุนตัวเดินดิ่งเข้าห้องสภานักเรียนและล็อกประตูทันที เมล่อนยืนงงอยู่กลางโถงทางเดิน คีย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ "สงสัยธันวาจะเจอศึกหนักกว่าที่คิดนะเมล่อน... จดหมายฉบับนั้นน่ะ ไม่ใช่ของธรรมดาอย่างที่เธอคิดหรอก" เมล่อนหันไปมองประตูห้องที่ปิดสนิท แววตาของเธอเริ่มฉายประกายความมุ่งมั่นและสงสัยอย่างถึงขีดสุด... เธอต้องรู้ให้ได้ว่าในจดหมายฉบับนั้นมีอะไร และทำไมคนอย่างธันวาถึงดูหวาดกลัวมันขนาดนั้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความตื้อนี้ของเมล่อนนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ!