ประกาศผลความรัก

“คุณแม่...?” คำถามสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของธันวาสั่นพร่า ทว่าสายตาของเขากลับจ้องมองไปที่ร่างบางของเมล่อนที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าห้องสภานักเรียน ราวกับกำลังรอคอยคำพิพากษาจากจอมราชันย์หน้านิ่งคนนี้ “ธัน... คือว่า...” เมล่อนเม้มริมฝีปากแน่น นิ้วเรียวบิดเข้าหากันจนขึ้นสีแดงจัด หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกลองรบ พลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เธอเผลอรับโทรศัพท์จากคุณแม่ของเขาด้วยความตื่นเต้น จนลืมไปว่าปลายสายคือผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในชีวิตของประธานนักเรียนคนนี้ ธันวาไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักแน่นจนเมล่อนต้องถอยหลังกรูดไปชนกับผนังห้องเย็นเฉียบ เสียงของนักเรียนหน้าห้องที่กำลังซุบซิบเรื่อง ‘ข่าวใหญ่’ ของโรงเรียนในวันนี้เริ่มดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท *‘แกเห็นโพสต์ในเพจโรงเรียนหรือยัง? ประธานธันวาควงเมล่อนไปกินข้าว!’* *‘นั่นไง ตัวจริงเสียงจริง! ฉันว่าคราวนี้คีย์ก็สู้ไม่ไหวแล้วล่ะ’* “นี่เธอ...” ธันวาหยุดยืนตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร กลิ่นสะอาดๆ ของสบู่ประจำตัวเขาลอยมาเตะจมูก เมล่อนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่มักจะไร้อารมณ์นั้น แต่ทว่าวันนี้... แววตาของเขากลับวูบไหวราวกับเปลวไฟที่กำลังถูกลมพัด “ไปตกลงอะไรกับแม่ฉันไว้?” “ฉัน... ฉันไม่ได้ตกลงนะ! แค่คุณแม่โทรมาถามว่าเรา... เราคบกันแล้วจริงเหรอ” เมล่อนรีบอธิบายละล่ำละลัก พลางหลบสายตาคมกริบคู่นั้น “แล้วเธอตอบไปว่ายังไง?” เสียงของเขาต่ำและแหบพร่า เป็นน้ำเสียงที่เมล่อนแพ้ทางทุกครั้ง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ “ฉันบอกว่า... ถ้าธันยอมรับ ฉันก็พร้อมจะเป็นแฟนที่ดีที่สุดให้เองค่ะ!” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ธันวานิ่งค้างไปครู่ใหญ่ ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะกระตุกขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเมล่อนแทบหยุดเต้น “คนฉวยโอกาส” เขาพึมพำ ก่อนจะคว้าข้อมือเธอแล้วลากออกไปจากพื้นที่หน้าห้องสภา ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาเป็นจุดเดียว คีย์ที่เพิ่งเดินเลี้ยวหัวมุมมาหยุดชะงักลงทันที เขาเห็นภาพนั้น—ภาพที่คนเงียบขรึมอย่างธันวาถือวิสาสะกุมมือเมล่อนไว้แน่น ราวกับกำลังประกาศศักดาให้ทุกคนในโรงเรียนรับรู้โดยไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ ดวงตาของคีย์วูบไหวด้วยความเจ็บปวดแต่ก็แฝงไปด้วยความยอมรับ เขาเคยแพ้ให้ความตื้อของเมล่อนมาตลอด แต่ดูเหมือนวันนี้ เขาจะแพ้ให้กับความ ‘หึง’ ที่พุ่งพล่านออกมาจากตัวธันวาอย่างปิดไม่มิด “ปล่อยนะธัน! ทุกคนมองใหญ่แล้ว!” เมล่อนพยายามแกะมือเขาออก แต่นอกจากธันวาจะไม่ปล่อยแล้ว เขายังกระชับมือแน่นขึ้นจนเธอทำได้เพียงเดินตามเขาไปจนถึงดาดฟ้าของอาคารเรียน ซึ่งเป็นที่ที่เงียบสงบที่สุด เมื่อถึงที่หมาย ธันวาก็หมุนตัวกลับมาดันเมล่อนเข้ากับรั้วกั้นดาดฟ้าทันที แววตาของเขาเปลี่ยนจากนิ่งเฉยเป็นดุดันจนน่าใจหาย “ทำไมถึงทำแบบนั้น?” เขาถามเสียงเข้ม “เธอรู้ใช่ไหมว่าถ้าข่าวนี้นัดออกไป ไม่ใช่แค่แม่ฉันที่จะยุ่งกับเธอ แต่ทั้งโรงเรียนจะจับจ้องทุกฝีก้าวของเธอ... เธอพร้อมจะรับมือกับมันจริงๆ เหรอ?” เมล่อนมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความกังวลซ่อนอยู่ใต้ท่าทีแข็งกร้าวนั้น เขาไม่ได้กลัวเสียชื่อเสียง แต่เขากลัวว่าเธอจะเจ็บปวดจากแรงกดดัน “ที่ผ่านมาฉันตื้อธันมาตลอด เพราะฉันอยากให้ธันหันมามอง... แล้ววันนี้ พอธันยอมหันมามองจริงๆ ทำไมฉันจะต้องกลัวด้วยล่ะคะ?” เมล่อนตอบด้วยรอยยิ้มสดใส รอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอ “ถ้าต้องแลกกับการที่ต้องเป็น ‘แฟนของประธานนักเรียน’ เพื่อให้ได้อยู่ข้างๆ ธัน... ฉันว่ามันคุ้มจะตายไป” ธันวาชะงักไป คำพูดของเธอมันเรียบง่าย แต่กลับสั่นคลอนหัวใจที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดได้ดีเหลือเกิน เขาค่อยๆ ยกมือขึ้น เกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอเบาๆ สัมผัสนั้นแผ่วเบาจนใจสั่น “ยัยบ้า...” เขาถอนหายใจยาว “ถ้าเกิดอะไรขึ้น ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาดเข้าใจไหม เพราะต่อจากนี้... ฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเธออีกแล้ว” เมล่อนเบิกตากว้าง นี่คือการ ‘ประกาศผลความรัก’ อย่างเป็นทางการใช่ไหม? เขากำลังบอกว่าเขาจองเธอแล้วหรือเปล่า? แต่ยังไม่ทันที่ความสุขจะสมบูรณ์แบบ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางบันได “ธันวา! เมล่อน! พวกเธออยู่ข้างบนใช่ไหม!” เสียงของอาจารย์ฝ่ายปกครองดังขึ้นพร้อมกับความโกลาหลที่ดูเหมือนจะพุ่งตรงมาที่พวกเขา “รีบลงมาเดี๋ยวนี้! มีเรื่องใหญ่เรื่องคอขาดบาดตายเกิดขึ้นแล้ว!” ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขายังไม่ทันได้อธิบายอะไรต่อ เมล่อนก็สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นผ่านสันหลัง เมื่อเห็นเงาของใครคนหนึ่งที่เดินตามอาจารย์ขึ้นมา... มันไม่ใช่แค่อาจารย์ฝ่ายปกครอง แต่มันคือ ‘คุณแม่ของธันวา’ ที่ก้าวเท้าออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศบนดาดฟ้าเปลี่ยนไปในทันที “ธันวา... แม่ว่าเราต้องคุยกันเรื่อง ‘ผู้หญิงคนนี้’ ให้เข้าใจชัดเจนเสียที” คุณแม่ของธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ สายตาของนางจ้องมองมาที่เมล่อนราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ “เดี๋ยวนี้” เมล่อนรู้สึกได้ทันทีว่ามือของธันวาที่กุมเธอไว้เริ่มสั่นเบาๆ เขาไม่ได้ปล่อยมือเธอ แต่มันกลับยิ่งกุมแน่นขึ้นกว่าเดิม... ความรักที่เพิ่งจะเริ่มต้นกำลังเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่ร้ายกาจกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้หลายเท่าตัว ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจให้เมล่อนตัวน้อยๆ ของเรามาจนถึงตอนนี้นะคะ!